Bij het doornemen van de showpagina van de digitale Telegraaf viel mijn oog op het bericht dat Harrison Ford zijn enkel heeft gebroken bij een ongelukkige val op de filmset. Ford is de charismatische acteur die de hoofdrol speelde in de bij mijn kinderen destijds zeer populaire Indiana Jones-films.
Op zichzelf is het niet zulk opzienbarend nieuws. Zo'n enkelbreuk kan tenslotte de beste overkomen, sterker nog, een jaar geleden is dat inderdaad gebeurd. Ik keek er niet van op dat zijn echtgenote hem opzocht in het ziekenhuis, want dat deed de mijne toen ook.
Maar ik moest wel even slikken toen ik zag wie die echtgenote was: Ally McBeal! De hoofdrolspeelster in de naar haar genoemde serie, naast Mash de enige Amerikaanse tv-serie waar ik met regelmaat naar gekeken heb. Ik had een groot zwak voor Ally McBeal en ik heb lang gemeend dat, mocht mijn beminde echtgenote mij onverhoopt komen te ontvallen, dat Ally McBeal dan een weliswaar uiteraard niet gelijkwaardige, maar toch zeker aanvaardbare vervangster zou kunnen zijn.
Dat dacht ik, maar nu blijkt ze dus met Harrison Ford getrouwd te zijn. Vandaag precies vier jaar geleden, blijkt uit Wikipedia. Even terugrekenen: dat betekent dus dat ze heeft lopen flikflooien met die Ford terwijl ik in het Martini in coma werd gehouden! Zoiets had ik nooit van Ally verwacht en haar positie als eerste reserve kan ze nu wel op haar buik schrijven.
Ik weet dat sommige bronnen vermelden dat ze in werkelijkheid Calista Flockhart heet. Onzin natuurlijk, niemand kan Calista Flockhart heten, die naam is gewoon verzonnen als artiestennaam. Maar mevrouw Futselaar-McBeal, dat zit er dus ook niet meer in.
zondag 15 juni 2014
woensdag 11 juni 2014
Fiere driekleur
In verband met het naderende dorpsfeest had ik enige tijd geleden al de vlag van Yde-De Punt besteld en in een plotselinge opwelling van doe-het-zelverigheid heb ik vanochtend de vlaggestokhouder ook inderdaad opgehangen - en de vlag erin gezet. Het geheel is gedacht in rood, geel en zwart. Op een gele achtergrond staat een rode Y, die symboliseert Yde, en in de vork van de Y een zwarte stip: inderdaad, De Punt.
dinsdag 10 juni 2014
Enkele natuurkundige principes nader beschouwd
Als uitsloverige opa en oma hebben wij enige maanden geleden zo'n blauwe plastic schelp aangeschaft, die sinds die tijd de ragfijne visuele balans op ons terras ligt te verstoren. De onderste helft is een prima zandbak; met een zakje speelzand van 20 kilo ben je al een heel end. Onze briljante kleinzoon is dol op zandbak. Natuurlijk is er op het kinderdagverblijf ook een, een hele grote zelfs, maar in onze achtertuin word je natuurlijk niet voortdurend omver gelopen of omgeduwd door concurrerende kinderen, dus dat speelt wel zo lekker. Het zandbakgedeelte was dus al een groot succes.
Het deksel is in de eerste plaats deksel en dat is in onze buurt, zo rijk aan die vermaledijde katten, bepaald geen overbodige luxe. Weken heb ik erover gedaan om het speelzand een beetje droog te krijgen, want ik durfde de zandbak niet uit het oog te verliezen, uit angst dat een van die smerige rotbeesten het zou interpreteren als een leuke, geavanceerde kattenbak. Dus zodra ik mijn sigaartje op had, ging het deksel weer op de zandbak.
Omdat het vandaag zulk mooi weer was, hebben we het deksel voor het eerst ingezet als badje. Een paar emmers niet te al koud water erin en alle belangstelling voor de zandbak was weg. Geweldig vond hij het, en hij heeft er minstens een half uur enthousiast in gespeeld. We hebben ons zelfs genoodzaakt gezien het ding een stuk te verslepen om het in de schaduw van de parasol te krijgen.
Natuurlijk zaten we allebei gefascineerd te kijken wat hij allemaal deed. Daarbij bleek ons dat onze kleinzoon, hoe briljant ook, enkele natuurkundige principes nog niet helemaal onder de knie heeft.Ik denk hierbij in het bijzonder aan cohesie, adhesie en viscositeit (natuurkunde is nooit mijn sterkste kant geweest, dus wellicht ga ik hier grandioos de mist in).
Kijk, als je een taartvormpje met de opening recht naar beneden stevig in enigszins vochtig zand drukt, dan neem je vervolgens gegarandeerd een flinke hoeveelheid zand mee naar boven. Als je het vormpje vervolgens omkiept, heb je wellicht zelfs een zandtaartje gemaakt. Ook een tupperware-bekertje ineen bak slagroom levert zeker resultaten op. Onze kleinzoon meende dat dit ook voor water zou werken. Hij zette dus een bakje met de opening recht naar beneden in het water, drukte het stevig aan, tilde het op en keek er vervolgens met een enigszins teleurgestelde blik in. Er bleek geen water te zijn meegekomen. Omdat hij zich niet door een kleine tegenslag laat ontmoedigen heeft hij dit vervolgens nog tientallen malen geprobeerd met telkens hetzelfde resultaat. Natuurlijk hebben wij hem voorgedaan hoe je met zo'n bakje water kunt scheppen maar hij bleef toch vooral volharden in zijn eigen aanpak.
Natuurlijk speelt de in het bakje aanwezige lucht een rol, maar aan zijn probleem liggen ook een aantal beoordelingsfouten ten grondslag. Om te beginnen is de adhesie van water aan plastic ronduit waardeloos, al zou je dat niet zeggen als je de droogresultaten van onze vaatwasser bekijkt. Water plakt gewoon niet lekker aan plastic. Bovendien heeft water heel weinig cohesie, tot heil der schoonspringers, maar tot ergernis van onze kleinzoon. Het is niet zo dat er nu eens een lekkere klont water in het bakje blijft zitten. En water heeft een lage viscositeit, wat weer niet helemaal precies hetzelfde schijnt te zijn als cohesie; eenzelfde bakje op dezelfde manier in Lyle's Golden Syrup gedoopt levert heel wat meer stroop op dan onze kleinzoon water scoort.
Op onderstaande foto een beeld van de experimentele situatie. Ik houd jullie op de hoogte van eventueel voortschrijdend inzicht.
Het deksel is in de eerste plaats deksel en dat is in onze buurt, zo rijk aan die vermaledijde katten, bepaald geen overbodige luxe. Weken heb ik erover gedaan om het speelzand een beetje droog te krijgen, want ik durfde de zandbak niet uit het oog te verliezen, uit angst dat een van die smerige rotbeesten het zou interpreteren als een leuke, geavanceerde kattenbak. Dus zodra ik mijn sigaartje op had, ging het deksel weer op de zandbak.
Omdat het vandaag zulk mooi weer was, hebben we het deksel voor het eerst ingezet als badje. Een paar emmers niet te al koud water erin en alle belangstelling voor de zandbak was weg. Geweldig vond hij het, en hij heeft er minstens een half uur enthousiast in gespeeld. We hebben ons zelfs genoodzaakt gezien het ding een stuk te verslepen om het in de schaduw van de parasol te krijgen.
Natuurlijk zaten we allebei gefascineerd te kijken wat hij allemaal deed. Daarbij bleek ons dat onze kleinzoon, hoe briljant ook, enkele natuurkundige principes nog niet helemaal onder de knie heeft.Ik denk hierbij in het bijzonder aan cohesie, adhesie en viscositeit (natuurkunde is nooit mijn sterkste kant geweest, dus wellicht ga ik hier grandioos de mist in).
Kijk, als je een taartvormpje met de opening recht naar beneden stevig in enigszins vochtig zand drukt, dan neem je vervolgens gegarandeerd een flinke hoeveelheid zand mee naar boven. Als je het vormpje vervolgens omkiept, heb je wellicht zelfs een zandtaartje gemaakt. Ook een tupperware-bekertje ineen bak slagroom levert zeker resultaten op. Onze kleinzoon meende dat dit ook voor water zou werken. Hij zette dus een bakje met de opening recht naar beneden in het water, drukte het stevig aan, tilde het op en keek er vervolgens met een enigszins teleurgestelde blik in. Er bleek geen water te zijn meegekomen. Omdat hij zich niet door een kleine tegenslag laat ontmoedigen heeft hij dit vervolgens nog tientallen malen geprobeerd met telkens hetzelfde resultaat. Natuurlijk hebben wij hem voorgedaan hoe je met zo'n bakje water kunt scheppen maar hij bleef toch vooral volharden in zijn eigen aanpak.
Natuurlijk speelt de in het bakje aanwezige lucht een rol, maar aan zijn probleem liggen ook een aantal beoordelingsfouten ten grondslag. Om te beginnen is de adhesie van water aan plastic ronduit waardeloos, al zou je dat niet zeggen als je de droogresultaten van onze vaatwasser bekijkt. Water plakt gewoon niet lekker aan plastic. Bovendien heeft water heel weinig cohesie, tot heil der schoonspringers, maar tot ergernis van onze kleinzoon. Het is niet zo dat er nu eens een lekkere klont water in het bakje blijft zitten. En water heeft een lage viscositeit, wat weer niet helemaal precies hetzelfde schijnt te zijn als cohesie; eenzelfde bakje op dezelfde manier in Lyle's Golden Syrup gedoopt levert heel wat meer stroop op dan onze kleinzoon water scoort.
Op onderstaande foto een beeld van de experimentele situatie. Ik houd jullie op de hoogte van eventueel voortschrijdend inzicht.
zaterdag 7 juni 2014
Kerkgang
Trouwe lezers van dit blog weten wel dat ik god noch gebod respecteer en het zal ze dus ook niet verbazen dat er soms jaren voorbij gaan zonder dat ik een kerk betreed. Maar de laatste weken loopt het aardig uit de hand. Zo was ik half mei in een kapelletje op Chios en verreweg het interessantst daar was dat de heere aan mij verscheen in de gedaante van een gecko op een witgekalkte muur. Gelukkig had mijn beminde echtgenote de tegenwoordigheid van geest daar een foto van te nemen, waarbij ze ook nog eens haar irritante voorkeur voor staande beeldformaten vergat in praktijk te brengen. Ziehier.
En gisteren was ik alweer in een kerk, om precies te zijn in de Martinikerk in Groningen. Dit wijst echter niet op religieuze gedrevenheid, want wij kwamen er met puur seculiere bedoelingen.Hier werd immers de Martinikerk-editie gepresenteerd van "De Orde van de Blauwe Steen", het nieuwe stripalbum van mijn bewonderde oud-collega IJsbrand Oost. Het verhaal speelt zich voor een flink deel af in de gewelven van deze kerk, en dat is aanleiding geweest voor het uitbrengen van deze editie.
Voor uw nederige blogger valt er nog wel wat extra te genieten in dit album. Ook de kloosterkerk in Aduard speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, en schuin tegenover die kerk zijn wij in 1973 (!) getrouwd in het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard. Op een plaatje van het interieur van de kerk (blz. 18) zien wij een ijverige elektricien geknield aan het werk, wiens atletische gestalte en weelderige haardos ons bekend voorkomen. Op de bladzij ervoor wordt de bedrijfswagen van deze technicus afgebeeld, geparkeerd op het bij iedere Aduarder bekende Kaakheem. Het moet een verstandig man zijn, want hij rijdt in een Roemeense tank, weliswaar bleekgeel overgespoten, maar uit het opschrift blijkt dat het hier om een gerenommeerd bedrijf uit het Drentse Yde gaat. Diezelfde auto wordt even later door de grootste boef uit het verhaal gestolen. Op blz. 41 laat deze man zich opvallend negatief uit over het voertuig, maar o.k., de Logan is een auto voor nette mensen en niet voor boeven. Overigens worden ze in werkelijkheid vrijwel nooit gestolen.
Er waren nogal wat vroegere collega's op deze bijeenkomst afgekomen, zodat er ook een kleine ad-hoc reünie ontstond, wat het voor mij nog leuker maakte. Het evenement (de presentatie, niet de reünie) kreeg ruime publiciteit in het Nieuwsblad en op RTVNoord.
Enige tegenvallertje: er was volgens mij maar één bezoeker in een origineel IJsbrand Oost-T-shirt. En dat was ik zelf.
En gisteren was ik alweer in een kerk, om precies te zijn in de Martinikerk in Groningen. Dit wijst echter niet op religieuze gedrevenheid, want wij kwamen er met puur seculiere bedoelingen.Hier werd immers de Martinikerk-editie gepresenteerd van "De Orde van de Blauwe Steen", het nieuwe stripalbum van mijn bewonderde oud-collega IJsbrand Oost. Het verhaal speelt zich voor een flink deel af in de gewelven van deze kerk, en dat is aanleiding geweest voor het uitbrengen van deze editie.
Voor uw nederige blogger valt er nog wel wat extra te genieten in dit album. Ook de kloosterkerk in Aduard speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, en schuin tegenover die kerk zijn wij in 1973 (!) getrouwd in het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard. Op een plaatje van het interieur van de kerk (blz. 18) zien wij een ijverige elektricien geknield aan het werk, wiens atletische gestalte en weelderige haardos ons bekend voorkomen. Op de bladzij ervoor wordt de bedrijfswagen van deze technicus afgebeeld, geparkeerd op het bij iedere Aduarder bekende Kaakheem. Het moet een verstandig man zijn, want hij rijdt in een Roemeense tank, weliswaar bleekgeel overgespoten, maar uit het opschrift blijkt dat het hier om een gerenommeerd bedrijf uit het Drentse Yde gaat. Diezelfde auto wordt even later door de grootste boef uit het verhaal gestolen. Op blz. 41 laat deze man zich opvallend negatief uit over het voertuig, maar o.k., de Logan is een auto voor nette mensen en niet voor boeven. Overigens worden ze in werkelijkheid vrijwel nooit gestolen.
Er waren nogal wat vroegere collega's op deze bijeenkomst afgekomen, zodat er ook een kleine ad-hoc reünie ontstond, wat het voor mij nog leuker maakte. Het evenement (de presentatie, niet de reünie) kreeg ruime publiciteit in het Nieuwsblad en op RTVNoord.
Enige tegenvallertje: er was volgens mij maar één bezoeker in een origineel IJsbrand Oost-T-shirt. En dat was ik zelf.
vrijdag 30 mei 2014
Knop
Gisteren en vandaag had Nieuwsuur angstaanjagende en deprimerende reportages over de ouderenzorg. Globale conclusie moet zijn dat je niet in een verpleeg- of verzorgingshuis mag zolang je nog op een knop kunt drukken. De laffe hond Martin van Rijn wilde niet in Nieuwsuur verschijnen maar schreef een briefje dat het probleem al opgelost was. Helaas hebben de betrokken artsen daar nog niets van gemerkt.
Voor de goede orde: Martin van Rijn heeft jarenlang zes ton per jaar verdiend (wat in strijd is met de code voor PvdA-bestuurders, maar ach, wat doen principes ertoe als je macht wilt) en zal dus tot in lengte van dagen particulier zorg kunnen inkopen zodra hij dat nodig heeft (wat ik hem bijna zou toewensen). Behalve gewone fluimen heb je natuurlijk ook nog ultra-fluimen, en daar is deze Van Rijn er ongetwijfeld een van.
Ondertussen pleit ik voor het tot stand komen van cursussen waar je als oudere leert simuleren dat je niet op een knop kunt drukken. Toevallig weet ik namelijk uit ervaring wat het is als je alleen maar op een knop kunt drukken en geloof me, in die situatie wil je niet thuis zijn.
Verder wil ik graag dat de pil van Drion weer op de agenda komt, maar dat gaat natuurlijk niet lukken zolang je de macht houdt bij de gratie van de gereformeerden van SGP en CU.
Voor de goede orde: Martin van Rijn heeft jarenlang zes ton per jaar verdiend (wat in strijd is met de code voor PvdA-bestuurders, maar ach, wat doen principes ertoe als je macht wilt) en zal dus tot in lengte van dagen particulier zorg kunnen inkopen zodra hij dat nodig heeft (wat ik hem bijna zou toewensen). Behalve gewone fluimen heb je natuurlijk ook nog ultra-fluimen, en daar is deze Van Rijn er ongetwijfeld een van.
Ondertussen pleit ik voor het tot stand komen van cursussen waar je als oudere leert simuleren dat je niet op een knop kunt drukken. Toevallig weet ik namelijk uit ervaring wat het is als je alleen maar op een knop kunt drukken en geloof me, in die situatie wil je niet thuis zijn.
Verder wil ik graag dat de pil van Drion weer op de agenda komt, maar dat gaat natuurlijk niet lukken zolang je de macht houdt bij de gratie van de gereformeerden van SGP en CU.
dinsdag 27 mei 2014
Panda
Goed, we hebben dus een paar weken op Chios doorgebracht. Chios, dat onder kenners ook wel beschouwd wordt als het Karlstad onder de Griekse eilanden, terwijl (een Homerische vergelijking lijkt me hier wel gepast) Karlstad dan weer gezien kan worden als het Stadskanaal van Zweden. Karlstad is als Stadskanaal en Chios is als Karlstad - behoorlijk saai dus.
Stadskanaal neemt een belangrijke plaats in in onze familiegeschiedenis. Een van onze zoons, ik wil hier niet specifieker zijn, is er ooit in geslaagd om een busreis met als doel een vriend in Kropswolde, vlak bij Hoogezand,te eindigen in Stadskanaal, misschien wel 50 kilometer verderop, doordat hij verzuimde de bus bij de halte Kropswolde te verlaten. Pas in het holst van de nacht keerde hij bij zijn dodelijk ongeruste ouders terug - we hebben het hier uiteraard over de tijd van vóór de mobiele telefonie.
In Karlstad zijn we een keer gestopt met ons gezin en we hebben de auto er ook daadwerkelijk verlaten, maar zijn er haastig in teruggevlucht en hebben de stad spoorslags verlaten vanwege de deken van ondraaglijke saaiheid die op ons neerdaalde. Karlstad is bij ons spreekwoordelijk.
Natuurlijk heeft Chios lieflijke baaitjes en pittoreske dorpjes, maar daarmee kom je niet ver in de concurrentie met de honderden andere Griekse eilanden, want die hebben dat allemaal ook. Het moet dan ook in uiterste nood zijn geweest dat de lokale VVV's hebben besloten het eiland toeristisch te profileren met, c.q. als unique selling point te kiezen voor, jawel, de mastiekwinning.
Meer dan een halve eeuw heb ik geleefd in de geruststellende zekerheid dat mastiek een soort dakbedekking voor platte daken was. Nu is ons gebleken dat mastiek ook een soort hars is die zeer langzaam uit de plaatselijke mastiekbomen vloeit, als er een specifieke snede in de bast is aangebracht. Je kunt je wel voorstellen dat die toeristen staan te springen van opwinding als er weer eens een druppel mastiek vrijkomt. Ze krijgen bovendien ook nog eens te pas en te onpas mastieksnoepjes aangeboden en verder wordt het spul gebruikt voor kauwgom, schoonheidsmiddelen en vroeger ook nog als vernis voor schilderijen.
Ik kan heel aardig uit de voeten in het winkelcentrum van Eelde en op de loopband van de fysiotherapiezaal van de Dilgt, maar ik merkte dat het nog wel iets anders is om over een uiterst onregelmatig keienstrand in zee te komen om daar een snorkeltje te leggen. Bovendien had ons appartement alleen maar wegen met een gevoelshelling van 45 graden in de omgeving, waren winkels en eetgelegenheden alleen via een fikse autorit bereikbaar en waren het pand en de omgeving rijkelijk voorzien van leuningloze trappen, dus we waren maar wat blij dat we de gelegenheid kregen te verhuizen naar een accomodatie die iets vriendelijker was voor de fysiek enigszins beperkte medemens. Van daar uit hebben we nog aardig wat leuke strandjes ontdekt.
De reisorganisator had het wijs geoordeeld ons een Fiat Panda ter beschikking te stellen. Het rijden daarin is een hele schok voor wie de ruimte, de kracht en het comfort van een Roemeense tank gewend is. Zo'n helling van zeg maar 45 graden kwam ik alleen met rokende banden op, het motortje heeft vrijwel geen trekkracht na de eerste versnelling, en in de andere versnellingen heeft de Panda een enorm hoog toerental, zodat je, als je het gas loslaat, toch met een behoorlijke snelheid doorrijdt; zo hebben wij menig onschuldige Griek in gevaar gebracht, om nog maar te zwijgen van de alom tegenwoordige katten. Die lagen daar gewoon midden op straat te slapen. In stilte had ik er natuurlijk graag een paar geraakt, maar mijn beminde echtgenote stond dit niet toe. Zo heb ik heel wat kilometers afgelegd, met de voet van het gas en alsmaar bijremmend, laverend tussen slaperige katten.
Zo'n moderne Panda heeft heel wat metertjes en elektronische grapjes, maar ik was heel blij toen ik op parkeerplaats P3 van Schiphol in mijn vertrouwde Dacia kon stappen. Die deed het natuurlijk meteen, ook na ruim twee weken stilstaan.
Stadskanaal neemt een belangrijke plaats in in onze familiegeschiedenis. Een van onze zoons, ik wil hier niet specifieker zijn, is er ooit in geslaagd om een busreis met als doel een vriend in Kropswolde, vlak bij Hoogezand,te eindigen in Stadskanaal, misschien wel 50 kilometer verderop, doordat hij verzuimde de bus bij de halte Kropswolde te verlaten. Pas in het holst van de nacht keerde hij bij zijn dodelijk ongeruste ouders terug - we hebben het hier uiteraard over de tijd van vóór de mobiele telefonie.
In Karlstad zijn we een keer gestopt met ons gezin en we hebben de auto er ook daadwerkelijk verlaten, maar zijn er haastig in teruggevlucht en hebben de stad spoorslags verlaten vanwege de deken van ondraaglijke saaiheid die op ons neerdaalde. Karlstad is bij ons spreekwoordelijk.
Natuurlijk heeft Chios lieflijke baaitjes en pittoreske dorpjes, maar daarmee kom je niet ver in de concurrentie met de honderden andere Griekse eilanden, want die hebben dat allemaal ook. Het moet dan ook in uiterste nood zijn geweest dat de lokale VVV's hebben besloten het eiland toeristisch te profileren met, c.q. als unique selling point te kiezen voor, jawel, de mastiekwinning.
Meer dan een halve eeuw heb ik geleefd in de geruststellende zekerheid dat mastiek een soort dakbedekking voor platte daken was. Nu is ons gebleken dat mastiek ook een soort hars is die zeer langzaam uit de plaatselijke mastiekbomen vloeit, als er een specifieke snede in de bast is aangebracht. Je kunt je wel voorstellen dat die toeristen staan te springen van opwinding als er weer eens een druppel mastiek vrijkomt. Ze krijgen bovendien ook nog eens te pas en te onpas mastieksnoepjes aangeboden en verder wordt het spul gebruikt voor kauwgom, schoonheidsmiddelen en vroeger ook nog als vernis voor schilderijen.
Ik kan heel aardig uit de voeten in het winkelcentrum van Eelde en op de loopband van de fysiotherapiezaal van de Dilgt, maar ik merkte dat het nog wel iets anders is om over een uiterst onregelmatig keienstrand in zee te komen om daar een snorkeltje te leggen. Bovendien had ons appartement alleen maar wegen met een gevoelshelling van 45 graden in de omgeving, waren winkels en eetgelegenheden alleen via een fikse autorit bereikbaar en waren het pand en de omgeving rijkelijk voorzien van leuningloze trappen, dus we waren maar wat blij dat we de gelegenheid kregen te verhuizen naar een accomodatie die iets vriendelijker was voor de fysiek enigszins beperkte medemens. Van daar uit hebben we nog aardig wat leuke strandjes ontdekt.
De reisorganisator had het wijs geoordeeld ons een Fiat Panda ter beschikking te stellen. Het rijden daarin is een hele schok voor wie de ruimte, de kracht en het comfort van een Roemeense tank gewend is. Zo'n helling van zeg maar 45 graden kwam ik alleen met rokende banden op, het motortje heeft vrijwel geen trekkracht na de eerste versnelling, en in de andere versnellingen heeft de Panda een enorm hoog toerental, zodat je, als je het gas loslaat, toch met een behoorlijke snelheid doorrijdt; zo hebben wij menig onschuldige Griek in gevaar gebracht, om nog maar te zwijgen van de alom tegenwoordige katten. Die lagen daar gewoon midden op straat te slapen. In stilte had ik er natuurlijk graag een paar geraakt, maar mijn beminde echtgenote stond dit niet toe. Zo heb ik heel wat kilometers afgelegd, met de voet van het gas en alsmaar bijremmend, laverend tussen slaperige katten.
Zo'n moderne Panda heeft heel wat metertjes en elektronische grapjes, maar ik was heel blij toen ik op parkeerplaats P3 van Schiphol in mijn vertrouwde Dacia kon stappen. Die deed het natuurlijk meteen, ook na ruim twee weken stilstaan.
vrijdag 23 mei 2014
Volzin
Toen ik bij de vader van onze briljante kleinzoon onze behouden terugkeer uit Griekenland meldde, hoorde ik van hem dat hij (de briljante kleinzoon, bedoel ik) diezelfde dag zijn eerste complete zin had uitgesproken. Die luidde: "Wat is dat?"
We hebben hier meteen al met een grammaticaal behoorlijk gecompliceerd geval te maken. Zo bevat de zin een naamwoordelijk gezegde, vertoont hij inversie (doordat het een vraagzin is) en interessant is ook dat het onderwerp niet verandert als je de persoonsvorm meervoudig maakt. De zin bevat voorts drie verschillende woordsoorten. Wij vinden het nogal een prestatie van iemand die in permanente linguïstische verwarring opgroeit omdat hij Nederlands, Japans, Engels en Fries hoort.
En waar vroeg hij naar? Wat wekte dermate zijn belangstelling dat hij deze perfect geformuleerde vraag produceerde?
Vanzelfsprekend.
Een weckfles.
We hebben hier meteen al met een grammaticaal behoorlijk gecompliceerd geval te maken. Zo bevat de zin een naamwoordelijk gezegde, vertoont hij inversie (doordat het een vraagzin is) en interessant is ook dat het onderwerp niet verandert als je de persoonsvorm meervoudig maakt. De zin bevat voorts drie verschillende woordsoorten. Wij vinden het nogal een prestatie van iemand die in permanente linguïstische verwarring opgroeit omdat hij Nederlands, Japans, Engels en Fries hoort.
En waar vroeg hij naar? Wat wekte dermate zijn belangstelling dat hij deze perfect geformuleerde vraag produceerde?
Vanzelfsprekend.
Een weckfles.
Abonneren op:
Posts (Atom)



