woensdag 29 juni 2016

Het Nieuwe Kamperen

mobiele telefoon 2 x
tablet 2 x
e-reader 2 x
mifi hotspot 1 x
elektrische tandenborstel 2 x
zaklantaarn 1 x
dab-radio 1 x

Het zal duidelijk zijn (of, op zijn Halve Zoolstra's: het moge duidelijk zijn) dat wij ook in de beperkte ruimte die een Kip Shelter biedt toch een stuk moesten reserveren voor het opladen van al deze apparaten. Ik kan er, vanwege de decadentie, alleen maar met een licht gevoel van gêne naar kijken.

De afgelopen dagen hebben we, avontuurlijk als we zijn, met ons sleurhutje voor het eerst in een ander taalgebied gekampeerd. Ik denk hierbij niet aan Finland of Hongarije, maar in het bijzonder aan Friesland. We verbleven daar vlakbij onze inmiddels twee briljante kleinzoons, wat natuurlijk een hoop gezelligheid opleverde.

Voor degenen die denken: 'Friesland, saai!' vermeld ik dat wij in het gebied verbleven, dat de Friese Wouden wordt genoemd - denk omgeving Beetsterzwaag. Het is Westerwolde niet, maar toch best fraai!


donderdag 23 juni 2016

Wim en Taco

Van Wim Pijbes was ik al niet zo'n enorme liefhebber. De veenkoloniaal past bescheidenheid, zo al niet nederigheid, vind ik, en niet de zelfingenomenheid die hij ten toon placht te spreiden. Maar die Taco Dibbits, die hem opvolgt als directeur van het Rijksmuseum (tegenwoordig helaas ook bekend als Rijks museum), dat is helemaal een ramp. Twee keer heb ik het spotje gezien waarin hij zich zo opzichtig encanailleert met de beruchte schreeuwlelijk Martin Nieuwerkerk, en nu al ben ik zo ver dat ik bij zijn verschijnen op het scherm onmiddellijk op de mute-knop druk. Wat een pedant ventje, en van de nobele regels van de progressieve assimilatie van stem heeft hij ook al geen kaas gegeten.


donderdag 9 juni 2016

22 uur

Het leek Tweede Kleinzoon best wel een geinig ideetje om nu eens precies op de dag ter wereld te komen, dat zijn Japanse oma in haar eentje op Schiphol zou arriveren en dus afgehaald moest worden. Het daarvoor bestaande logistieke plan blonk toch al niet uit door grote verfijning, dus om dat te verstoren wilde hij graag twee weken te vroeg geboren worden; dat is nog altijd een week later dan zijn grote broer. Een eventueel vierde kind dient zich waarschijnlijk precies op de uitgerekende datum aan.

Gisterochtend om vier uur werden wij gebeld, dat de vliezen waren gebroken. We lieten ons uit bed vallen (de coördinatie laat op zo'n tijdstip te wensen over), verrichtten een minimum aan hygiënische en voedingstechnische handelingen en ijlden richting Drachten, alwaar we om kwart over vijf arriveerden. Daar namen we Briljante Kleinzoon, die al tamelijk monter rondliep, van zijn ouders over. Die vertrokken vervolgens naar het bijkans aanpalende ziekenhuis en wij gingen naar Yde.

In de loop van de ochtend ontdekten we dat het vliegtuig uit Osaka een half uur vervroegd zou landen en dus moesten we nog tamelijk hals over kop richting Schiphol vertrekken. Gelukkig viel Briljante Kleinzoon achterin onmiddellijk in slaap, maar het was toch een lastig ritje door verkeersintensief en parkeergelegenheidsarm gebied. Uiteindelijk was het vliegtuig al ruimschoots geland toen we arriveerden, maar gelukkig had de Japanse oma de koffers nog niet van de bagegeband gehaald. We hoefden niet langer dan een kwartier te wachten.

Op de terugweg kwetterde briljante kleinzoon vrolijk met zijn Japanse oma, maar zijn kwaliteiten als vertaler, waar we toch een hoge pet van ophadden, zijn ons danig tegengevallen. Niet alleen bleek hij bijzonder slecht thuis in dat specifieke baringsjargon van weeën en ontsluiting enzo, maar bovendien raakte hij daardoor zo gespannen, dat hij eenvoudige vertaalopdrachten, zoals 'vraag eens aan oma of ze moe is' uitvoerde door nadrukkelijk, doch in het Nederlands, te vragen 'Oma! Ben! Je! Moe!' en dat schoot dus niet erg op.

Enfin, na geruime tijd zijn we toch weer in Drachten gekomen, alwaar we ons linea recta naar het ziekenhuis begaven. Inmiddels hadden we via de telefoon al wel begrepen dat het daar nog geen spectaculaire vorderingen waren gemaakt. De beide oma's mochten even naar de barende, terwijl ik op de parkeerplaats aan Briljante kleinzoon de werking van alle knopjes in de auto heb uitgelegd. Vooral de ruitensproeier vond hij machtig interessant.

Vervolgens (het was inmiddels een uur of zeven) hebben we ten huize van de ouders enig voedsel geïmproviseerd, gelukkig hebben ze een Airfryer, we hebben Briljante Kleinzoon in bad, bed en slaap gekregen (vooral de verdienste van Beminde Echtgenote) en daarna begon het Grote Verdere Wachten. Dat werd om een uur of negen doorbroken door het nieuws dat Tweede Kleinzoon geboren was en dat alles goed was.

Pas om 1 uur 's nachts keerden ouders en kind huiswaarts, zodat de drie grootouders konden constateren dat het wederom een bijzonder fraaie en intelligent ogende zuigeling betrof. Hij heet trouwens Minne, primair naar de eerste winnaar van de Elfstedentocht (je woont in Friesland of je woont er niet), maar die naam bestaat ook in het Japans, en hij weegt bijna zeven pond. Lengtemetingen doen ze niet meer, omdat ze het niet gezond vinden zo'n baby zo uit te rekken.

Om twee uur 's nachts stapten we weer in ons eigen bed, 22 uur nadat we het verlaten hadden. We concludeerden daar dat we iets te oud worden voor dit soort strapatsen, maar dat het voor de kraamvrouw waarschijnlijk nog veel zwaarder was geweest.




vrijdag 3 juni 2016

Mifi

De campings die wij bezoeken blinken doorgaans niet uit door uitmuntende Wifi tot in alle uithoeken van het terrein - in Beerze beweerden ze zelfs dat dat zo was om ongezonde straling te vermijden.

Beminde Echtgenote wil graag gezellige kampeerfoto's appen naar haar nordic-walk-groepje en zelf moet ik natuurlijk teletekst bijhouden om te kunnen zien of PEC Zwolle nog spectaculaire aankopen heeft gedaan

Nu beschikken wij allebei over een tablet waar ook een telefoonsimmetje in kan en Beminde Echtgenote heeft ook nog een eenvoudige smartphone. Wij zweren bij prepaid oplossingen en in de loop der tijd hebben we een bonte collectie providers aangelegd: de smartphone heeft een sim van de Aldi, het tablet van beminde echtgenote heeft er eentje van Simyo en het mijne een AH-sim. Al met al dus een heel gepuzzel met databundels en dat soort flauwekul. Dat geldt alleen niet voor de sim van AH. AH heeft enige tijd prepaid internet verkocht waar geen databundels aan te pas kwamen: gewoon, je betaalt een bedrag en je kunt gewoon voor dat geld internetten en niet telefoneren. Nu zwijgt AH zoveel mogelijk over deze optie, het is ook niet meer in die vorm te koop , maar het werkt nog steeds en het beltegoed lijkt maar niet terug te lopen.

De situatie schreeuwde dus om stroomlijning. We hebben daarom een zogeheten MIFI-router aangeschaft, een router waar een telefoonsim in kan en waarmee je vervolgens je eigen lokale draadloze netwerkje, of eigenlijk je hotspot, creëert. AH-kaartje erin en huppekee, het werkt als een speer.

En nog een bonus. Nadat ik het ding vandaag aan de praat had gekregen, ontdekte ik dat ik op basis van mijn abonnement bij XS4ALL ook nog een gratis sim met standaard 250 Mb per maand kan krijgen, en dan ook nog 4G! En dat kost dus helemaal niks. Nou is 250 Mb natuurlijk niet heel veel, maar als het is opgebruikt verlagen ze alleen de snelheid tot zo ongeveer die van een akoustisch modem. Tot de volgende maand, dan kun je weer aan je volgende 250 Mb beginnen. Nogmaals: gratis.

Het was betrekkelijk toevallig dat ik een MIFI kocht die ook 4G aan kan, maar ik ben er nu wel heel blij mee!


Onderhevig

De weerman van RTL4 gisterochtend: 'De mist is aan oplossing onderhevig'.
Dat we niet denken dat die mist gewoon oplost ofzo.

Jipsingboermussel: het bestaat

Ongetwijfeld heeft onze aanschaf van een caravan, een half jaar geleden, hier en daar onder mijn gewaardeerde lezers enige scepsis teweeg gebracht. Een ouder echtpaar immers, eigenlijk al met één been in het graf, een echtpaar waarvan de man bekend staat om zijn weinig avontuurlijke inslag ('ik hoef niet meer zuidelijker dan Assen') en de vrouw om haar kouwelijke aard ('ik zit hier te blauwbekken'), wat moeten die met zo'n ding?

Ik moet toegeven dat ik zelf gedurende de afgelopen winter ook wel enige twijfels had over deze impulsaankoop en dat ik maar wat blij was dat ik de optie had opengehouden waarbij Beminde Echtgenote hier op de oprit zou kamperen terwijl ik op het huis paste, want dat moet tenslotte ook gebeuren.

Maar toch, we zijn inmiddels al drie keer met de caravan weggeweest; niet alleen in Drenthe, waar we bijna doodgevroren zijn, maar ook in meer exotische provinciën als Overijssel en Groningen. Zo waren we in het Hemelvaartsweekend op een camping in Beerze, bij Ommen. Dat was een leerzame ervaring: voor het eerst in 50 jaar kamperen waren we genoopt een plek te reserveren en als we dat niet hadden gedaan waren we onverrichterzake huiswaarts gekeerd, want de camping was helemaal vol. Wel mooi trouwens, camping De Roos in Beerze, aan een dode arm van de Vecht, en uitstekend geoutilleerd, en verboden voor honden, maar van kamperen met Hemelvaart zien we voortaan toch maar af.

En nu hebben we dik een week gestaan op de camping bij Sellingen, waar we vorig jaar (toen we de caravan nog huurden) ook al waren geweest. Ditmaal hadden we ook onze fietsen meegenomen en dat bleek heel goed te kunnen in de Kip Shelter met zijn brede deur aan de achterkant. We hadden misschien wel het mooiste plekje dat we ooit op een camping hebben gehad: volledige privacy, enorm veel zingende vogels (het was jammer dat we niet een geroutineerde vogelaar als Eddie of Han bij ons hadden) en een schitterend uitzicht. We hebben er ook daadwerkelijk gefietst, tot in het buitenland aan toe (afbeelding) en we zijn wederom gevallen voor de schoonheid van Westerwolde, dat nog het meest lijkt op het Salland uit mijn kinderjaren, bomen in het weiland, zandpaden langs korenakkers, dat werk. En een extra attractie van Sellingen vormen natuurlijk de eminente pindakoeken van de plaatselijke bakker, waarvan ik al eerder gewag maakte.





 Echt in Jipsingboermussel zijn we niet geweest, maar wel in Jipsinghuizen en in Musselkanaal, dus dan kan het niet ver weg zijn geweest.