Gevoel voor humor is nou niet bepaald de meest in het oog springende eigenschap van voetbalsupporters. En je verwacht het al helemaal niet bij de aanhangers van FC Magdeburg, een tamelijk troosteloze club uit een volgens mij ook vrij troosteloze stad.
De supporters van deze club namen allemaal een grote gekleurde pijl mee op de tribune, om hun favorieten de weg te wijzen naar het vijandelijk doel. Goeie actie, al heeft het niet geholpen. Filmpje staat hier.
vrijdag 30 maart 2012
donderdag 29 maart 2012
woensdag 28 maart 2012
Verwarring en ontsteltenis bij consument
In een eerder blogje heb ik al beschreven, hoe en waarom ik voor een deel van mijn eiwitvoorziening in het algemeen en voor mijn rantsoen vette vis in het bijzonder afhankelijk ben van de blikjes sardines van de Aldi. De aanleiding daarvoor was de onverhoedse overgang van de beeldschone blikjes van het merk Ocean Steamer naar een bontgekleurd blikje, merk Deepblue. Een verandering die ik betreurde, zoals ik de meeste veranderingen betreur, maar goed, de Ocean Steamers waren op en ik begon toch wel een beetje aan het nieuwe blikje te wennen.
Vanochtend was ik weer bij de Aldi en ik wilde natuurlijk een blikje sardines meenemen. Logisch, weer een week voorbij, weer een blikje sardines genuttigd en dus moest de voorraad weer op drie stuks gebracht worden. Nee, dat is niet dwangmatig. Ik zie het als zorgvuldig voorraadbeheer en als symptoom van een evenwichtige levenswandel.
Maar wie schetst mijn ontzetting: hebben ze wéér het blikje veranderd! Weliswaar is het nog steeds Deepblue, maar de basiskleur van het blikje is nu donkergroen en dat was eerst geel. Zo worden alle zekerheden van de consument, die het toch al zo moeilijk heeft, weggeslagen.
Ik heb beide blikjes zorgvuldig bestudeerd, maar behalve de kleur is er niet heel veel verschil. Het nieuwe blikje vermeldt dat de sardines in olijfolie zwemmen, het oude blikje noemt alleen olie. Ik hoop dan maar dat dat geen afgewerkte motorolie van zo'n schilderachtig kleurrijk Portugees vissersbootje is. Verder is het plaatje enigszins veranderd. Het oude blikje toont een toast met sardines, gegarneerd met twee blaadjes munt en een stukje tomaat. Bij het nieuwe blikje is het stukje tomaat nog wat kleiner en is de munt vervangen door twee halve olijven (ontpit). Enfin, de beelden onderaan dit blogje spreken boekdelen.
Zo'n verandering roept toch veel vragen op. Wat speelt zich allemaal af achter de schermen van de sardine-inblik-industrie? Was het wel echt olijfolie? Was het gele blikje een fase in de overgang van Ocean Steamer naar Deepblue? Heeft er iemand ontzettend op z'n donder gehad omdat hij de wansmaak had voor een geel blikje te kiezen? Is er een culinaire rel ontstaan vanwege de blaadjes munt? Is aan deze wijzigingen marktonderzoek vooraf gegaan? Zo ja, waarom ben ik, als vooraanstaand sardineblikjeswatcher, niet uitgenodigd voor een consumentenpanel?
Als ik meer te weten kom, meld ik u dat uiteraard onmiddellijk.
Vanochtend was ik weer bij de Aldi en ik wilde natuurlijk een blikje sardines meenemen. Logisch, weer een week voorbij, weer een blikje sardines genuttigd en dus moest de voorraad weer op drie stuks gebracht worden. Nee, dat is niet dwangmatig. Ik zie het als zorgvuldig voorraadbeheer en als symptoom van een evenwichtige levenswandel.
Maar wie schetst mijn ontzetting: hebben ze wéér het blikje veranderd! Weliswaar is het nog steeds Deepblue, maar de basiskleur van het blikje is nu donkergroen en dat was eerst geel. Zo worden alle zekerheden van de consument, die het toch al zo moeilijk heeft, weggeslagen.
Ik heb beide blikjes zorgvuldig bestudeerd, maar behalve de kleur is er niet heel veel verschil. Het nieuwe blikje vermeldt dat de sardines in olijfolie zwemmen, het oude blikje noemt alleen olie. Ik hoop dan maar dat dat geen afgewerkte motorolie van zo'n schilderachtig kleurrijk Portugees vissersbootje is. Verder is het plaatje enigszins veranderd. Het oude blikje toont een toast met sardines, gegarneerd met twee blaadjes munt en een stukje tomaat. Bij het nieuwe blikje is het stukje tomaat nog wat kleiner en is de munt vervangen door twee halve olijven (ontpit). Enfin, de beelden onderaan dit blogje spreken boekdelen.
Zo'n verandering roept toch veel vragen op. Wat speelt zich allemaal af achter de schermen van de sardine-inblik-industrie? Was het wel echt olijfolie? Was het gele blikje een fase in de overgang van Ocean Steamer naar Deepblue? Heeft er iemand ontzettend op z'n donder gehad omdat hij de wansmaak had voor een geel blikje te kiezen? Is er een culinaire rel ontstaan vanwege de blaadjes munt? Is aan deze wijzigingen marktonderzoek vooraf gegaan? Zo ja, waarom ben ik, als vooraanstaand sardineblikjeswatcher, niet uitgenodigd voor een consumentenpanel?
Als ik meer te weten kom, meld ik u dat uiteraard onmiddellijk.
dinsdag 27 maart 2012
Eindelijk een beetje gepensioneerd weer
Zes maanden heeft het volgens mij onafgebroken geregend, en als het even droog was vroor het wel twintig graden, maar nu: maart, ik loop in t-shirt het gras te maaien, en dat ruikt net zo lekker als normaal in mei!
Media
Een voor mij nieuwe ster aan het firmament van journaalpresentatoren is Annechien Steenhuizen. Een fraaie dame, niet zo'n jong ding - zoals mijn moeder de jeugdige vervangsters van haar huisarts smalend placht te beschrijven - maar echt een dame, ook al had ze qua leeftijd makkelijk mijn dochter kunnen zijn. En niet alleen een dame door die fraaie archaïsche voornaam en door haar op goede komaf wijzende achternaam, maar ook door haar uiterlijk.
Annechien ziet er prachtig uit. Een zeer verzorgd kapsel zonder enig spoor van lichtzinnigheid, nergens ook maar een krulletje te zien. Kleding zonder gewaagde kleuren of afleidende combinaties daarvan, en, belangrijk!, strikt symmetrisch. Dus niet zo'n quasi toevallige enkele blote schouder, alsof het bloesje half afgezakt is. Simpel maar doeltreffend: vandaag bijvoorbeeld gewoon een zwart shirt. Ze is zeer spaarzaam met sieraden, misschien ontbreken ze wel helemaal, mij zijn ze althans nog niet opgevallen, en in ieder geval heeft ze niet van die krankzinnige manshoge oorbellen, of, veel erger nog, één zo'n oorbel. Het opgespelde microfoontje is eigenlijk het enige wat de strakke symmetrie doorbreekt, maar dat zal wel niet anders kunnen.
Met mooie donkere ogen kijkt ze vastberaden recht in de camera en dus ook recht naar de toeschouwer. Je laat het wel uit je hoofd er doorheen te gaan zitten praten, want je weet zeker dat ze je in de gaten houdt.
Bovendien spreekt mevrouw Steenhuizen heel verzorgd. Ze volgt de fonetische regels, dus je hoort niet van die rare hypercorrecte v's en z-en. Opzoeken is bij haar gewoon opsoeken en niet obzoeken, opvallend is opfallend en niet obvallend. Annechien wéét dat zeventig wordt uitgesproken als seventig, kom daar maar eens om vandaag de dag! Weet je trouwens wie daar heel erg in is? Tom Egbers. Let er maar eens op, die doet bijna alles verkeerd wat hij verkeerd kan doen. Maar goed, Annechien Steenhuizen dus. Fraai uiterlijk. Verzorgde dictie. Geen nodeloos vertoon van schalksheid. Geen te amicaal toespreken van correspondenten elders. Ik dacht eindelijk de volmaakte journaalpresentator te hebben gevonden.
Helaas. Vorige week is ze tweemaal hard van haar door mij gecreëerde voetstuk gevallen (voor zover dat technisch mogelijk is).
Als volgt:
* Het gebruik van het woord media als enkelvoud. Voldoende om zelfs mij de schaarse haren te berge te laten rijzen.
* En een dag later, in een item over orthodontisten: "De meest voorkómende beugel". Zo'n beugel voorkomt ongetwijfeld van alles, en is vast heel beleefd, maar ze bedoelde dat hij veel vóórkomt!
Annechien ziet er prachtig uit. Een zeer verzorgd kapsel zonder enig spoor van lichtzinnigheid, nergens ook maar een krulletje te zien. Kleding zonder gewaagde kleuren of afleidende combinaties daarvan, en, belangrijk!, strikt symmetrisch. Dus niet zo'n quasi toevallige enkele blote schouder, alsof het bloesje half afgezakt is. Simpel maar doeltreffend: vandaag bijvoorbeeld gewoon een zwart shirt. Ze is zeer spaarzaam met sieraden, misschien ontbreken ze wel helemaal, mij zijn ze althans nog niet opgevallen, en in ieder geval heeft ze niet van die krankzinnige manshoge oorbellen, of, veel erger nog, één zo'n oorbel. Het opgespelde microfoontje is eigenlijk het enige wat de strakke symmetrie doorbreekt, maar dat zal wel niet anders kunnen.
Met mooie donkere ogen kijkt ze vastberaden recht in de camera en dus ook recht naar de toeschouwer. Je laat het wel uit je hoofd er doorheen te gaan zitten praten, want je weet zeker dat ze je in de gaten houdt.
Bovendien spreekt mevrouw Steenhuizen heel verzorgd. Ze volgt de fonetische regels, dus je hoort niet van die rare hypercorrecte v's en z-en. Opzoeken is bij haar gewoon opsoeken en niet obzoeken, opvallend is opfallend en niet obvallend. Annechien wéét dat zeventig wordt uitgesproken als seventig, kom daar maar eens om vandaag de dag! Weet je trouwens wie daar heel erg in is? Tom Egbers. Let er maar eens op, die doet bijna alles verkeerd wat hij verkeerd kan doen. Maar goed, Annechien Steenhuizen dus. Fraai uiterlijk. Verzorgde dictie. Geen nodeloos vertoon van schalksheid. Geen te amicaal toespreken van correspondenten elders. Ik dacht eindelijk de volmaakte journaalpresentator te hebben gevonden.
Helaas. Vorige week is ze tweemaal hard van haar door mij gecreëerde voetstuk gevallen (voor zover dat technisch mogelijk is).
Als volgt:
* Het gebruik van het woord media als enkelvoud. Voldoende om zelfs mij de schaarse haren te berge te laten rijzen.
* En een dag later, in een item over orthodontisten: "De meest voorkómende beugel". Zo'n beugel voorkomt ongetwijfeld van alles, en is vast heel beleefd, maar ze bedoelde dat hij veel vóórkomt!
dinsdag 20 maart 2012
Gerucht
Gerucht: de SGP zal van zijn nu versterkte machtspositie gebruik maken om een verbod op het fietsen op zondag af te dwingen.
donderdag 15 maart 2012
Nek
Zwemster Femke Heemskerk, over de scherpe concurrentie op de honderd meter vrij: "Dan voel je toch die hete nek in je adem!"
Wandelen
Al van kindsbeen af ben ik geen groot liefhebber van wandelen. Op jeugdige leeftijd al had ik door dat lopen het qua efficiency, snelheid en interessantheid niet haalt bij die andere vorm van voortbeweging op spierkracht: fietsen.
Mijn ouders plachten ons op zondagmiddag mee te nemen voor een wandeling om de Kindertjesweilanden, een weidegebied dat pal voor ons huis in Zwolle lag. Het dankte zijn naam aan het feit dat het eigendom was, of was geweest, van het Hervormd Weeshuis in Zwolle, waar overigens mijn beide ouders zijn opgegroeid en waar ze elkaar hebben leren kennen. Ik had een hekel aan die wandelingen, ook al omdat ik tien keer per week de afstand van en naar school lopend aflegde, en dat was ongeveer een kilometer enkele reis (ja ja, jeugdige lezer, je hebt het goed uitgerekend, we gingen ook op zaterdagmorgen naar school, en op de gewone dagen liepen we tussen de middag heen en weer naar huis om daar te eten). Ik vond dus ongetwijfeld dat ik al wel genoeg sjouwde.
Maar ja, nu ik opnieuw heb moeten leren lopen, wil ik vervolgens ook wel graag opnieuw leren wandelen, al blijf ik het een inferieure vorm van verplaatsing vinden. Bij mijn wandeltraining is de eerder beschreven data-tracker (eigenlijk heet het datalogger) natuurlijk een enorme stimulans. Al voortzwoegend kan ik mij verheugen op de fraaie lijntjes in een opgewekt kleurtje, die straks op de kaart van Google Earth zullen verschijnen. Zoiets houdt de moed erin.
Gisteren heb ik een nieuw post-operatief persoonlijk record gevestigd, namelijk 5,8 kilometer. De laatste kilometer daarvan wel met de wandelstok, al was het maar om praatjes in het dorp over beschonkenheid mijnerzijds te voorkomen. Ik zwalk namelijk nogal als ik moe word.
Het kaartje staat hieronder. Bij de eerste rode stip heb ik een (onbeduidende) foto gemaakt, bij de tweede stip staat een bankje, waarvan ik dankbaar gebruik heb gemaakt.
Vandaag was het zulk mooi weer, dat ik mij veroorloofd heb in plaats van de wandeloefening een stukje te fietsen. Heerlijk!
edit: vandaag (zaterdag) opgevoerd naar 6,1 km.
Mijn ouders plachten ons op zondagmiddag mee te nemen voor een wandeling om de Kindertjesweilanden, een weidegebied dat pal voor ons huis in Zwolle lag. Het dankte zijn naam aan het feit dat het eigendom was, of was geweest, van het Hervormd Weeshuis in Zwolle, waar overigens mijn beide ouders zijn opgegroeid en waar ze elkaar hebben leren kennen. Ik had een hekel aan die wandelingen, ook al omdat ik tien keer per week de afstand van en naar school lopend aflegde, en dat was ongeveer een kilometer enkele reis (ja ja, jeugdige lezer, je hebt het goed uitgerekend, we gingen ook op zaterdagmorgen naar school, en op de gewone dagen liepen we tussen de middag heen en weer naar huis om daar te eten). Ik vond dus ongetwijfeld dat ik al wel genoeg sjouwde.
Maar ja, nu ik opnieuw heb moeten leren lopen, wil ik vervolgens ook wel graag opnieuw leren wandelen, al blijf ik het een inferieure vorm van verplaatsing vinden. Bij mijn wandeltraining is de eerder beschreven data-tracker (eigenlijk heet het datalogger) natuurlijk een enorme stimulans. Al voortzwoegend kan ik mij verheugen op de fraaie lijntjes in een opgewekt kleurtje, die straks op de kaart van Google Earth zullen verschijnen. Zoiets houdt de moed erin.
Gisteren heb ik een nieuw post-operatief persoonlijk record gevestigd, namelijk 5,8 kilometer. De laatste kilometer daarvan wel met de wandelstok, al was het maar om praatjes in het dorp over beschonkenheid mijnerzijds te voorkomen. Ik zwalk namelijk nogal als ik moe word.
Het kaartje staat hieronder. Bij de eerste rode stip heb ik een (onbeduidende) foto gemaakt, bij de tweede stip staat een bankje, waarvan ik dankbaar gebruik heb gemaakt.
Vandaag was het zulk mooi weer, dat ik mij veroorloofd heb in plaats van de wandeloefening een stukje te fietsen. Heerlijk!
edit: vandaag (zaterdag) opgevoerd naar 6,1 km.
woensdag 14 maart 2012
Boekenbal was helemaal niks an
Eigenlijk lag iedereen om half twee al weer lang en breed in z'n bed. De verslaggever van RTL4, die ook eens even literair wilde doen, meldt immers dat het feest doorging 'tot in de veel te kleine uurtjes'.
zondag 11 maart 2012
Rawie
's Zaterdags koop ik altijd een los exemplaar van het Dagblad van het Noorden, dat in deze contreien nog altijd het Nieuwsblad wordt genoemd. Niet zo'n hele beste krant, maar ik vind het leuk om een beetje op de hoogte te blijven van de lokale politiek in de stad Groningen, omdat ik daar beroepshalve veel mee te maken heb gehad. Bovendien heeft er jarenlang een mooi feuilleton van Frank den Hollander in gestaan, onder de titel 'Bij hoog en bij laag', waarvan de hoofdpersoon als functie had, ik citeer, 'senior beleidsmedewerker Visie en Integrale Strategie bij de provincie Groningen'. Bovendien werd mijn vroegere werkgever de Groningse Schoolvereniging er wel eens in genoemd, als verwende kindertjes van druk-druk-druk-ouders moesten worden gekarakteriseerd. Maar het Nieuwsblad heeft dat fraaie feuilleton helaas de nek omgedraaid.
De laatste jaren geniet ik vooral van de column van de door mij bewonderde dichter Jean Pierre Rawie. Hij schreef bijvoorbeeld de onvergetelijke woorden:
Compacter kun je de herfstblues al niet weergeven. Een tweevoetige jambe, nota bene! Maar alleen al het dakje op de e is genoeg om mij licht te ontroeren.
Enfin, in die column komt vrijwel wekelijks Rawies partner ter sprake, en zij wordt steevast aangeduid als 'de Jonge Vrouw die de Beste Jaren van haar Leven aan mij vergooit'. En elke keer moet ik daar weer even om grijnzen.
Maar gisteren heette zij ineens: 'mijn levensgezellin, die het toch al zo zwaar heeft'. Ik maak mij zorgen over de toestand ten huize Rawie.
De laatste jaren geniet ik vooral van de column van de door mij bewonderde dichter Jean Pierre Rawie. Hij schreef bijvoorbeeld de onvergetelijke woorden:
De dag wordt kort.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Compacter kun je de herfstblues al niet weergeven. Een tweevoetige jambe, nota bene! Maar alleen al het dakje op de e is genoeg om mij licht te ontroeren.
Enfin, in die column komt vrijwel wekelijks Rawies partner ter sprake, en zij wordt steevast aangeduid als 'de Jonge Vrouw die de Beste Jaren van haar Leven aan mij vergooit'. En elke keer moet ik daar weer even om grijnzen.
Maar gisteren heette zij ineens: 'mijn levensgezellin, die het toch al zo zwaar heeft'. Ik maak mij zorgen over de toestand ten huize Rawie.
donderdag 8 maart 2012
Graanteelt in alexandrijnen
Van de versvoeten behandelen wij vandaag de alexandrijn.
Een alexandrijn is een zesvoetige jambe. Een voorbeeld van een jambe is het woord trochee. Een alexandrijn is dus een versregel met het ritme pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom. Bent u daar nog? Er mag eventueel nog een onbeklemtoonde pom achteraan komen, dan heet het nog steeds een alexandrijn.
Van Reve is de ijzersterke uitspraak, dat tegenwoordig geen enkel schoolkind nog weet wie Eerste van der Helst was (door sommigen wordt de opmerking trouwens toegeschreven aan W.F. Hermans). Ook de grote dichter Derde Helmers is in het vergeetboek geraakt, hoewel er nog altijd een straat in Amsterdam naar hem is genoemd:
Van deze Helmers citeer ik ter illustratie een gedicht, gewijd aan de graanteelt. Het is grotendeels opgezet in, ik zeg het zonder enige aarzeling, gebeeldhouwde alexandrijnen. Eerst moet hij nog een beetje op gang komen, maar lees de laatste vier regels eens zachtjes op, met enige overdrijving van de klemtonen. Derde Helmers rules!
De eerste korrel
Een alexandrijn is een zesvoetige jambe. Een voorbeeld van een jambe is het woord trochee. Een alexandrijn is dus een versregel met het ritme pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom. Bent u daar nog? Er mag eventueel nog een onbeklemtoonde pom achteraan komen, dan heet het nog steeds een alexandrijn.
Van Reve is de ijzersterke uitspraak, dat tegenwoordig geen enkel schoolkind nog weet wie Eerste van der Helst was (door sommigen wordt de opmerking trouwens toegeschreven aan W.F. Hermans). Ook de grote dichter Derde Helmers is in het vergeetboek geraakt, hoewel er nog altijd een straat in Amsterdam naar hem is genoemd:
Van deze Helmers citeer ik ter illustratie een gedicht, gewijd aan de graanteelt. Het is grotendeels opgezet in, ik zeg het zonder enige aarzeling, gebeeldhouwde alexandrijnen. Eerst moet hij nog een beetje op gang komen, maar lees de laatste vier regels eens zachtjes op, met enige overdrijving van de klemtonen. Derde Helmers rules!
De eerste korrel
Eén graankorl, achteloos in een vruchtbre grond bedolven,
Zien we, als een zwangre halm, ras op de luchtstroom golven,
Hij schudt zijn vruchten af, rijpende in de grond,
In halmen opslaan, waar eerst ruigte en heester stond:
Dan duizendvoud herteeld en duizendvoud herboren,
Doorgolft een gans gewest een gouden zee van koren:
En 't land, eerst naakt en woest, nu rijk en mild gevoed!
Dankt blij aan 't eerste korl zijn vrucht en overvloed.
J.F. Helmers (1767-1813)
woensdag 7 maart 2012
TopGear
Als tevreden eigenaar van een Roemeense tank heb ik natuurlijk weinig te zoeken bij het televisieprogramma TopGear. Die ene presentator lijkt mij bovendien een eersteklas klootzak.
Maar het label van hun t-shirt is wel oké.
Maar het label van hun t-shirt is wel oké.
dinsdag 6 maart 2012
Grus grus
Ik ben niet zo'n fanatieke vogelaar dat mijn blik permanent op het zwerk gericht is, maar toen ik net even in de tuin was hoorde ik een vertrouwd getrompetter boven me. Kraanvogels! Een groepje van 13 stuks vloog in oost-noord-oostelijke richting over. Waarschijnlijk zijn ze onderweg naar Rügen in Duitsland, om vandaar de oversteek naar Scandinavië te maken.
We worden hier doorgaans niet mee verwend, want de trekroutes van deze prachtige dieren liggen gewoonlijk wat meer naar het oosten. Zie ook Tubantia van vandaag.
We worden hier doorgaans niet mee verwend, want de trekroutes van deze prachtige dieren liggen gewoonlijk wat meer naar het oosten. Zie ook Tubantia van vandaag.
Nomofobie
Velerlei zijn mijn kwalen, en velerlei zijn de kwalen die ik heb gehad. Dat varieert van een ingegroeide teennagel tot bijna dood, via een gebroken pols, slokdarmkramp en diabetes. Natuurlijk kan ik niet in de schaduw staan van wijlen een tante van mij, die echt alles bleek te hebben gehad wat je maar kon opnoemen, maar ik kom toch een heel eind in die richting. Enfin, dat heb je als je ouder wordt.
Ook toen de fobieën werden uitgedeeld heb ik bepaald niet achteraan gestaan. Hoogtevrees heb ik natuurlijk ("mij zijn niet van de bange, mij zijn van de voorzichtige", zoals Klukkluk placht te roepen), mijn sociale fobie is bij mijn lezers algemeen bekend en ik vind grote menigtes erg bedreigend (dus bij het concert van de Stones in het Stadspark stond ik helemaal aan het randje). Vliegangst heb ik dan toevallig niet, maar daar schiet ik weinig mee op, want ik heb wel een forse fobie voor luchthavens. Heathrow beschouw ik als een aards filiaal van de hel, maar ook van Schiphol kan ik behoorlijk panisch worden. Gelukkig heb ik meestal iemand bij me die in ijzige kalmte al die rare borden in zich opneemt en mij vastberaden naar de juiste gate, de toepasselijke incheckbalie of de adequate bagageband leidt.
Eigenlijk heb ik ook een reisfobie, net zoals de stadsdichter van Utrecht. Die waagt zich niet buiten de grenzen van zijn provincie, wat in het geval van Utrecht natuurlijk een forse beperking inhoudt. Ik voel mee met die man, want ik zou ook het liefst permanent binnen de driehoek Groningen-Norg-Assen verblijven. Dat ik ooit exotische bestemmingen als Radium Hot Springs, Ishigaki (met een acceptabel vliegveld trouwens) en Kutno heb bereikt is eigenlijk alleen te danken aan compensatie van mijn angsten door toegewijd vaderschap en trouwe echtgenootheid. En strakke begeleiding natuurlijk.
Terzake: nomofobie. Dat is in elk geval iets waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit last van zal krijgen. Dat heb je ook, als je ouder wordt. Nomofobie (no-mobile-phobia) is namelijk de angst dat je niet mobiel bereikbaar zou kunnen zijn. En zoiets kan zich natuurlijk makkelijk voordoen: telefoon gewoon vergeten, accu leeg, geen bereik, beltegoed op. Het is in Engeland onderzocht en daar bleek dat meer dan de helft van de bevolking gebukt gaat onder deze fobie! Of het leeftijdscohort helemaal aselect was (om maar eens even lekker statistisch te doen) waag ik te betwijfelen, maar dan nog. Ook zeer verbazend: veel meer mannen dan vrouwen hebben het. Dat zou dan ook verklaren waarom zoveel mannen meer dan één mobiele telefoon hebben. Als de een het dan begeeft, heb je altijd de andere nog.
Mij kan het niks schelen of ik al dan niet mobiel bereikbaar ben. Verreweg het grootste deel van mijn leven ben ik behouden doorgekomen zonder mobiele telefoon. Maar een interessante kwaal is nomofobie wel. Lees hier meer.
Ook toen de fobieën werden uitgedeeld heb ik bepaald niet achteraan gestaan. Hoogtevrees heb ik natuurlijk ("mij zijn niet van de bange, mij zijn van de voorzichtige", zoals Klukkluk placht te roepen), mijn sociale fobie is bij mijn lezers algemeen bekend en ik vind grote menigtes erg bedreigend (dus bij het concert van de Stones in het Stadspark stond ik helemaal aan het randje). Vliegangst heb ik dan toevallig niet, maar daar schiet ik weinig mee op, want ik heb wel een forse fobie voor luchthavens. Heathrow beschouw ik als een aards filiaal van de hel, maar ook van Schiphol kan ik behoorlijk panisch worden. Gelukkig heb ik meestal iemand bij me die in ijzige kalmte al die rare borden in zich opneemt en mij vastberaden naar de juiste gate, de toepasselijke incheckbalie of de adequate bagageband leidt.
Eigenlijk heb ik ook een reisfobie, net zoals de stadsdichter van Utrecht. Die waagt zich niet buiten de grenzen van zijn provincie, wat in het geval van Utrecht natuurlijk een forse beperking inhoudt. Ik voel mee met die man, want ik zou ook het liefst permanent binnen de driehoek Groningen-Norg-Assen verblijven. Dat ik ooit exotische bestemmingen als Radium Hot Springs, Ishigaki (met een acceptabel vliegveld trouwens) en Kutno heb bereikt is eigenlijk alleen te danken aan compensatie van mijn angsten door toegewijd vaderschap en trouwe echtgenootheid. En strakke begeleiding natuurlijk.
Terzake: nomofobie. Dat is in elk geval iets waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit last van zal krijgen. Dat heb je ook, als je ouder wordt. Nomofobie (no-mobile-phobia) is namelijk de angst dat je niet mobiel bereikbaar zou kunnen zijn. En zoiets kan zich natuurlijk makkelijk voordoen: telefoon gewoon vergeten, accu leeg, geen bereik, beltegoed op. Het is in Engeland onderzocht en daar bleek dat meer dan de helft van de bevolking gebukt gaat onder deze fobie! Of het leeftijdscohort helemaal aselect was (om maar eens even lekker statistisch te doen) waag ik te betwijfelen, maar dan nog. Ook zeer verbazend: veel meer mannen dan vrouwen hebben het. Dat zou dan ook verklaren waarom zoveel mannen meer dan één mobiele telefoon hebben. Als de een het dan begeeft, heb je altijd de andere nog.
Mij kan het niks schelen of ik al dan niet mobiel bereikbaar ben. Verreweg het grootste deel van mijn leven ben ik behouden doorgekomen zonder mobiele telefoon. Maar een interessante kwaal is nomofobie wel. Lees hier meer.
donderdag 1 maart 2012
Nieuwe knoop bedacht!
Arie Slob van de Christen-Unie heeft het in zijn commentaar op de CBS-cijfers over een Gregoriaanse knoop. Die wordt dan waarschijnlijk ontward onder welluidend Gordiaans gezang.
Doet me denken aan die oud-voorzitter van FC Groningen, die sprak over het zwaard van Damascus. Maar dat was een varkenshandelaar, die voorzitter bedoel ik, terwijl Slob in het onderwijs heeft gewerkt.
Zo'n zwaard kun je dan natuurlijk wel mooi gebruiken om die knoop door te hakken.
Gordiaanse knoop
Zwaard van Damocles
Doet me denken aan die oud-voorzitter van FC Groningen, die sprak over het zwaard van Damascus. Maar dat was een varkenshandelaar, die voorzitter bedoel ik, terwijl Slob in het onderwijs heeft gewerkt.
Zo'n zwaard kun je dan natuurlijk wel mooi gebruiken om die knoop door te hakken.
Gordiaanse knoop
Zwaard van Damocles
Abonneren op:
Posts (Atom)








