Velerlei zijn mijn kwalen, en velerlei zijn de kwalen die ik heb gehad. Dat varieert van een ingegroeide teennagel tot bijna dood, via een gebroken pols, slokdarmkramp en diabetes. Natuurlijk kan ik niet in de schaduw staan van wijlen een tante van mij, die echt alles bleek te hebben gehad wat je maar kon opnoemen, maar ik kom toch een heel eind in die richting. Enfin, dat heb je als je ouder wordt.
Ook toen de fobieën werden uitgedeeld heb ik bepaald niet achteraan gestaan. Hoogtevrees heb ik natuurlijk ("mij zijn niet van de bange, mij zijn van de voorzichtige", zoals Klukkluk placht te roepen), mijn sociale fobie is bij mijn lezers algemeen bekend en ik vind grote menigtes erg bedreigend (dus bij het concert van de Stones in het Stadspark stond ik helemaal aan het randje). Vliegangst heb ik dan toevallig niet, maar daar schiet ik weinig mee op, want ik heb wel een forse fobie voor luchthavens. Heathrow beschouw ik als een aards filiaal van de hel, maar ook van Schiphol kan ik behoorlijk panisch worden. Gelukkig heb ik meestal iemand bij me die in ijzige kalmte al die rare borden in zich opneemt en mij vastberaden naar de juiste gate, de toepasselijke incheckbalie of de adequate bagageband leidt.
Eigenlijk heb ik ook een reisfobie, net zoals de stadsdichter van Utrecht. Die waagt zich niet buiten de grenzen van zijn provincie, wat in het geval van Utrecht natuurlijk een forse beperking inhoudt. Ik voel mee met die man, want ik zou ook het liefst permanent binnen de driehoek Groningen-Norg-Assen verblijven. Dat ik ooit exotische bestemmingen als Radium Hot Springs, Ishigaki (met een acceptabel vliegveld trouwens) en Kutno heb bereikt is eigenlijk alleen te danken aan compensatie van mijn angsten door toegewijd vaderschap en trouwe echtgenootheid. En strakke begeleiding natuurlijk.
Terzake: nomofobie. Dat is in elk geval iets waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit last van zal krijgen. Dat heb je ook, als je ouder wordt. Nomofobie (no-mobile-phobia) is namelijk de angst dat je niet mobiel bereikbaar zou kunnen zijn. En zoiets kan zich natuurlijk makkelijk voordoen: telefoon gewoon vergeten, accu leeg, geen bereik, beltegoed op. Het is in Engeland onderzocht en daar bleek dat meer dan de helft van de bevolking gebukt gaat onder deze fobie! Of het leeftijdscohort helemaal aselect was (om maar eens even lekker statistisch te doen) waag ik te betwijfelen, maar dan nog. Ook zeer verbazend: veel meer mannen dan vrouwen hebben het. Dat zou dan ook verklaren waarom zoveel mannen meer dan één mobiele telefoon hebben. Als de een het dan begeeft, heb je altijd de andere nog.
Mij kan het niks schelen of ik al dan niet mobiel bereikbaar ben. Verreweg het grootste deel van mijn leven ben ik behouden doorgekomen zonder mobiele telefoon. Maar een interessante kwaal is nomofobie wel. Lees hier meer.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

4 opmerkingen:
Je gebruik van het woord 'aselect' duidt op een aptrotiaanse omgang met statistiek.
@Rarufu: Tried to bluff my way into statistics.
@allen: Rarufu refereert aan de geleerde Aptroot, winnaar van de Pinokkioprijs.
http://www.depers.nl/binnenland/618800/En-de-langste-neus-gaat-naar.html
Rarufu: het ging mij er natuurlijk vooral om het prachtige woord 'cohort' eens te kunnen gebruiken.
Een reactie posten