Citaat uit tweet:
"Ik ben overigens een echte Achterhoeker, met Twente wil ik niets te maken hebben. Daar praten ze raar."
vrijdag 29 juni 2012
woensdag 27 juni 2012
Buddy
Slechts zeer zelden, een paar keer per jaar hooguit, luister ik gericht naar muziek. Het is zelfs zo erg dat ik in die schaarse gevallen eerst even moet uitzoeken hoe die stereo-installatie ook al weer werkt. Naar de radio luister ik al helemaal niet, behalve vroeger in de vakantie tijdens de Tour de France. Een winkel met opdringerige muziek loop ik onmiddellijk weer uit. Van uit eten gaan ben ik toch al geen liefhebber, maar mijn tegenzin wordt nog wat groter als ik gedwongen word de muzikale smaak van de eigenaar van het etablissement te delen. Mijn eigen repertoire beperkt zich tot enkele gevoelige passages uit de Zuiderzeeballade, en het rabarberlied natuurlijk, en I'm gonna knock on your door. Kortom, in muzikaal opzicht ben ik een regelrechte cultuurbarbaar. Ik houd nu eenmaal meer van een stil huis om me heen, waarbij het aanslaan van de koelkast me al hindert.
Toch was dat vroeger lichtelijk anders. Natuurlijk was ik erbij, toen de Rolling Stones in het Stadspark optraden - wel een beetje angstig langs de zijkant,want van grote mensenmassa's hou ik óók al niet. Ik heb menigmaal de Groninger Bluesnacht bijgewoond. Ik heb Luther Allison zien optreden, en Robert Johnson (niet de oude, maar de jonge), en Walter Trout. Ik heb de verbijsterende performance gezien van Screamin' Jay Hawkins, die zijn show begon door uit een doodskist op te rijzen, en dat is me bijgebleven, ook al had ik toen nog niet die funeraire interesse van tegenwoordig. Ik heb heel vaak de diep betreurde Cuby gezien, met en zonder Blizzards. En toen de kinderen nog klein waren heb ik bij een vrachtwagenshow ook Henk Wijngaard live gehoord, jawel, met Met de vlam in de pijp. Helemáál van de straat ben ik dus nou ook weer niet.
En van één concert heb ik ook nog iets materieels overgehouden. Ik ben niet een van die bijdehante types die alles opvangen wat de zaal in wordt gegooid, sterker nog, ik zou een stapje opzij doen als het tot stage-diven zou komen, maar het plectrum dat de vriendelijke geweldenaar Buddy Guy de zaal ingooide, dat kreeg ik nou toevallig eens wèl te pakken (of misschien ving oudste zoon R. het wel, die stond naast me). En bij het opruimen vond ik het vanochtend terug. Buddy Guy, prachtige rocking blues, sterk aanbevolen!
Toch was dat vroeger lichtelijk anders. Natuurlijk was ik erbij, toen de Rolling Stones in het Stadspark optraden - wel een beetje angstig langs de zijkant,want van grote mensenmassa's hou ik óók al niet. Ik heb menigmaal de Groninger Bluesnacht bijgewoond. Ik heb Luther Allison zien optreden, en Robert Johnson (niet de oude, maar de jonge), en Walter Trout. Ik heb de verbijsterende performance gezien van Screamin' Jay Hawkins, die zijn show begon door uit een doodskist op te rijzen, en dat is me bijgebleven, ook al had ik toen nog niet die funeraire interesse van tegenwoordig. Ik heb heel vaak de diep betreurde Cuby gezien, met en zonder Blizzards. En toen de kinderen nog klein waren heb ik bij een vrachtwagenshow ook Henk Wijngaard live gehoord, jawel, met Met de vlam in de pijp. Helemáál van de straat ben ik dus nou ook weer niet.
En van één concert heb ik ook nog iets materieels overgehouden. Ik ben niet een van die bijdehante types die alles opvangen wat de zaal in wordt gegooid, sterker nog, ik zou een stapje opzij doen als het tot stage-diven zou komen, maar het plectrum dat de vriendelijke geweldenaar Buddy Guy de zaal ingooide, dat kreeg ik nou toevallig eens wèl te pakken (of misschien ving oudste zoon R. het wel, die stond naast me). En bij het opruimen vond ik het vanochtend terug. Buddy Guy, prachtige rocking blues, sterk aanbevolen!
dinsdag 26 juni 2012
Super pipeline (C64)
De laatste maand hadden we al drie keer meegemaakt dat bij zware regenval uit de dakgoot afkomstig water uit het putje in de badkamer omhoog kwam. De eerste twee keer was dat overdag en dan is het nog wel te doen, je kunt rustig op Buienradar kijken of er nog een eind aan komt en met enthousiast hozen en dweilen konden we het wel zo'n beetje bijbenen.Maar toen we in de nacht van vorige week donderdag op vrijdag van 1 tot half 3 zo bezig waren geweest, begon de pret er toch een beetje af te raken. Ook viel mijn guitige opmerking, dat we zo toch nog een beetje aan het kamperen waren, helemaal niet in goede aarde.
Vrijdag dus een ons aanbevolen ontstoppingsbedrijf gebeld - geen landelijke keten, daar heeft mijn beminde echtgenote slechte ervaringen mee opgedaan, toen ik een paar jaar geleden even wegens een griepje afwezig was. "Dus u wilt een afspraak met een rioloog!" grapte de meneer aan de telefoon. Dat kon ik bevestigen en een uurtje later was die er dan ook, met een busje vol hi-tech.
Gewoon doorspuiten lukte niet erg, dus de camera moest eraan te pas komen. Prachtige techniek! Een cameraatje en een led-lampje aan een min of meer flexibele kabel, die je zo door al die buizen heen duwt. Het messcherpe beeld verschijnt op een uitstekende monitor. Druipende wanden en enorme vastzittende klonten. Naar hij ons verzekerde waren dat klonten zeepresten (wij zijn dus kennelijk extreem hygiënische mensen). Die camera geeft bovendien nog een signaaltje af, zodat je met weer een ander apparaat bovengronds precies kunt nagaan waar de camera zich bevindt en je die plek kunt markeren, in ons geval met een baksteen in het grasveld. Op die plaats was de buis, die er waarschijnlijk al een jaar of vijftig inzat, sterk afgeplat, wat een voorspoedige afvoer natuurlijk niet ten goede komt. Verder bleek dat al onze afvoeren, in totaal een stuk of vijf pijpen, in een soort overstortput uitkwamen, gelegen onder het paadje naar onze voordeur. Die put stond dan op zijn beurt weer in verbinding met het hoofdriool.
Goed, de klonten heeft hij uiteindelijk weggekregen (zodat we de uitermate regenachtige zondag zonder dweilen zijn doorgekomen), maar het was duidelijk dat er het een en ander vernieuwd moest worden, en dat is vandaag gebeurd. Meters platgeworden leiding zijn vervangen en waar eens een put was, bevindt zich nu een ingewikkeld kruispunt van allemaal buizen. Het is een prachtige puzzel van koppelstukjes, flauwe bochtjes zus en flauwe bochtjes zo (aan scherpe bochten doen ze niet in die branche), dikke stukjes buis met dun aftakkinkje, verloopstukjes en wat niet al. Zie de foto hieronder. Ik was diep onder de indruk en heb kort omscholing tot riooldeskundige overwogen.
Terwijl ik hier bewonderend naar stond te kijken, drong zich onweerstaanbaar de associatie op met een computerspelletje op de nog altijd onvolprezen Commodore 64. Super Pipeline, dat was het!
Vrijdag dus een ons aanbevolen ontstoppingsbedrijf gebeld - geen landelijke keten, daar heeft mijn beminde echtgenote slechte ervaringen mee opgedaan, toen ik een paar jaar geleden even wegens een griepje afwezig was. "Dus u wilt een afspraak met een rioloog!" grapte de meneer aan de telefoon. Dat kon ik bevestigen en een uurtje later was die er dan ook, met een busje vol hi-tech.
Gewoon doorspuiten lukte niet erg, dus de camera moest eraan te pas komen. Prachtige techniek! Een cameraatje en een led-lampje aan een min of meer flexibele kabel, die je zo door al die buizen heen duwt. Het messcherpe beeld verschijnt op een uitstekende monitor. Druipende wanden en enorme vastzittende klonten. Naar hij ons verzekerde waren dat klonten zeepresten (wij zijn dus kennelijk extreem hygiënische mensen). Die camera geeft bovendien nog een signaaltje af, zodat je met weer een ander apparaat bovengronds precies kunt nagaan waar de camera zich bevindt en je die plek kunt markeren, in ons geval met een baksteen in het grasveld. Op die plaats was de buis, die er waarschijnlijk al een jaar of vijftig inzat, sterk afgeplat, wat een voorspoedige afvoer natuurlijk niet ten goede komt. Verder bleek dat al onze afvoeren, in totaal een stuk of vijf pijpen, in een soort overstortput uitkwamen, gelegen onder het paadje naar onze voordeur. Die put stond dan op zijn beurt weer in verbinding met het hoofdriool.
Goed, de klonten heeft hij uiteindelijk weggekregen (zodat we de uitermate regenachtige zondag zonder dweilen zijn doorgekomen), maar het was duidelijk dat er het een en ander vernieuwd moest worden, en dat is vandaag gebeurd. Meters platgeworden leiding zijn vervangen en waar eens een put was, bevindt zich nu een ingewikkeld kruispunt van allemaal buizen. Het is een prachtige puzzel van koppelstukjes, flauwe bochtjes zus en flauwe bochtjes zo (aan scherpe bochten doen ze niet in die branche), dikke stukjes buis met dun aftakkinkje, verloopstukjes en wat niet al. Zie de foto hieronder. Ik was diep onder de indruk en heb kort omscholing tot riooldeskundige overwogen.
Terwijl ik hier bewonderend naar stond te kijken, drong zich onweerstaanbaar de associatie op met een computerspelletje op de nog altijd onvolprezen Commodore 64. Super Pipeline, dat was het!
zondag 24 juni 2012
Eerste bezoeker
De eerste bezoeker van de Alan Turing-herdenking was de hieronder afgebeelde teek, die zich in mijn linker knieholte had genesteld en daar een eenvoudige doch voedzame maaltijd had gebruikt. Ze denken dan wel dat je als tuinierende bejaarde een vreedzaam en ongevaarlijk leven leidt, maar de risico's moet je toch duidelijk niet onderschatten.
Het was natuurlijk wel een mooie gelegenheid om mijn usb-microscoopje weer eens in te zetten, alsmede een van de fraaie bemonsteringsbuisjes (tweede plaatje), die ik recentelijk door particuliere import uit Japan heb verkregen. Op de microscoopfoto was het diertje het opgezogen bloed duidelijk al weer kwijt.
Als je net een teek bij jezelf hebt ontdekt, heb je de eerste uren daarna steeds het gevoel dat er nog meer zijn. In mijn onderwijsjaren wist ik een dergelijk effect te bereiken op informatieve ouderavonden. Ik placht bij zulke gelegenheden uitvoerig stil te staan bij de hoofdluis. Het resultaat was dan een klaslokaal vol hevig krabbende en wrijvende ouders. Heerlijk.
Het was natuurlijk wel een mooie gelegenheid om mijn usb-microscoopje weer eens in te zetten, alsmede een van de fraaie bemonsteringsbuisjes (tweede plaatje), die ik recentelijk door particuliere import uit Japan heb verkregen. Op de microscoopfoto was het diertje het opgezogen bloed duidelijk al weer kwijt.
Als je net een teek bij jezelf hebt ontdekt, heb je de eerste uren daarna steeds het gevoel dat er nog meer zijn. In mijn onderwijsjaren wist ik een dergelijk effect te bereiken op informatieve ouderavonden. Ik placht bij zulke gelegenheden uitvoerig stil te staan bij de hoofdluis. Het resultaat was dan een klaslokaal vol hevig krabbende en wrijvende ouders. Heerlijk.
Update Belgische toestanden (5)
Het bericht in het Nieuwsblad:
VRIES - Na een motie van afkeuring tegen wethouder Henk Kosmeijer ging
gisteravond de helft van de raadsleden in Tynaarlo naar huis. Hierdoor
kon de motie niet in stemming worden gebracht. Dat gebeurde dit jaar al
eerder in Vries. Op 4 januari kwam de oppositie niet opdagen bij de
installatie van het nieuwe college van B en W. "Ik vond dat toen
respectloos en nu weer", veroordeelde burgemeester Frank van Zuilen de
actie. De VVD diende de motie in omdat Kosmeij- er het budgetrecht van
de raad zou hebben geschonden.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Enkele reacties van lokale politieke partijen:
De reactie op de lokale VVD-pagina staat hier.
Die van de lokale PvdA hier.
Chaos in raad na motie afkeuring
DVHN | Gepubliceerd op 21 juni 2012, 07:00 Laatst bijgewerkt op 20 juni 2012, 00:40---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Enkele reacties van lokale politieke partijen:
De reactie op de lokale VVD-pagina staat hier.
Die van de lokale PvdA hier.
zaterdag 23 juni 2012
Turing
Vandaag, 23 juni, vieren wij (met een stukje taart) de honderdste geboortedag van Alan Turing, de man die als geestelijk vader van de computer wordt beschouwd. Turing maakte ook naam door mee te werken aan het kraken van Enigma, het Duitse coderingssysteem in de tweede wereldoorlog.
Zijn naam leeft voort in de Turing-test: daarmee kun je vaststellen of een machine menselijke intelligentie vertoont. De procedure van de test kan tevens gezien worden als de uitvinding van het chatten.
Turing is akelig aan zijn einde gekomen: hij nam een paar happen van een met cyanide vergiftigde appel. Officieel was het zelfmoord, maar niet uitgesloten wordt dat de Engelse geheime dienst er een rol in speelde. In elk geval ontkent Apple in alle toonaarden dat het logo van die firma, een appel waar een stukje uitgebeten is, zou verwijzen naar Turing. Maar goed ook, in mijn ogen zou dat zijn nagedachtenis ernstig bezoedelen.
Het is overigens niet geheel ongebruikelijk dat op 23 juni genieën worden geboren. Ook de Franse voetballer Zinédine Zidane is van die datum, evenals John Shepherd-Barron, de (Schotse!) uitvinder van de geldautomaat.
Zijn naam leeft voort in de Turing-test: daarmee kun je vaststellen of een machine menselijke intelligentie vertoont. De procedure van de test kan tevens gezien worden als de uitvinding van het chatten.
Turing is akelig aan zijn einde gekomen: hij nam een paar happen van een met cyanide vergiftigde appel. Officieel was het zelfmoord, maar niet uitgesloten wordt dat de Engelse geheime dienst er een rol in speelde. In elk geval ontkent Apple in alle toonaarden dat het logo van die firma, een appel waar een stukje uitgebeten is, zou verwijzen naar Turing. Maar goed ook, in mijn ogen zou dat zijn nagedachtenis ernstig bezoedelen.
Het is overigens niet geheel ongebruikelijk dat op 23 juni genieën worden geboren. Ook de Franse voetballer Zinédine Zidane is van die datum, evenals John Shepherd-Barron, de (Schotse!) uitvinder van de geldautomaat.
donderdag 21 juni 2012
April 1971
Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan die de Lidl mij vandaag bood: onderstaande fraaie papierversnipperaar, tevens voor het vernietigen van cd's, en dat voor een luttel bedrag.
Heel adequaat vind ik de waarschuwing in de handleiding: bij het invoeren van een cd niet je vinger in het gaatje ervan houden. Kijk, daar kan ik wat mee, met zo'n handleiding.
Nu wil het geval dat ik een enorme paperassenbewaarder ben. Ik moet mezelf al geweld aandoen om bankafschriften van meer dan vijf jaar geleden weg te gooien, en dat lukt me eigenlijk alleen omdat die mapjes nu eenmaal niet oneindig gevuld kunnen worden. Maar nu ik ben overgegaan van een werkzaam naar een wat minder werkzaam bestaan wordt het tijd om zo langzamerhand eens wat te vernietigen, opdat te zijner tijd niet mijn nabestaanden met al die zooi geconfronteerd worden.
Zo heb ik een volle ordner met salarisafrekeningen vanaf 1970. Maar ja, de eerste die ik eruit pak, die van april 1971, brengt alweer zoveel nostalgie teweeg, dat het zo niet opschiet. Hier is-ie:
Voor jeugdige lezers wat toelichting. De toenmalige munteenheid was de zogeheten gulden, en het weergegeven netto bedrag van 815 en nog wat betreft dus ook inderdaad guldens. Omgerekend, voor zover dat kan, een goeie 370 euro voor een maand full-time werken. Dat was toen ook al niet enorm veel, maar ik was er heel tevreden mee.
Enfin, zoiets gooi je toch niet weg? Misschien moet ik maar besluiten ze allemaal te scannen, deze is alvast gebeurd, volgen er nog vele honderden. Dan is het analoge alvast gedigitaliseerd, en als ik alle ouwe cd's vervolgens wél door de versnipperaar haal, dan is het digitale tenslotte versnipperd.
Heel adequaat vind ik de waarschuwing in de handleiding: bij het invoeren van een cd niet je vinger in het gaatje ervan houden. Kijk, daar kan ik wat mee, met zo'n handleiding.
Nu wil het geval dat ik een enorme paperassenbewaarder ben. Ik moet mezelf al geweld aandoen om bankafschriften van meer dan vijf jaar geleden weg te gooien, en dat lukt me eigenlijk alleen omdat die mapjes nu eenmaal niet oneindig gevuld kunnen worden. Maar nu ik ben overgegaan van een werkzaam naar een wat minder werkzaam bestaan wordt het tijd om zo langzamerhand eens wat te vernietigen, opdat te zijner tijd niet mijn nabestaanden met al die zooi geconfronteerd worden.
Zo heb ik een volle ordner met salarisafrekeningen vanaf 1970. Maar ja, de eerste die ik eruit pak, die van april 1971, brengt alweer zoveel nostalgie teweeg, dat het zo niet opschiet. Hier is-ie:
Voor jeugdige lezers wat toelichting. De toenmalige munteenheid was de zogeheten gulden, en het weergegeven netto bedrag van 815 en nog wat betreft dus ook inderdaad guldens. Omgerekend, voor zover dat kan, een goeie 370 euro voor een maand full-time werken. Dat was toen ook al niet enorm veel, maar ik was er heel tevreden mee.
Enfin, zoiets gooi je toch niet weg? Misschien moet ik maar besluiten ze allemaal te scannen, deze is alvast gebeurd, volgen er nog vele honderden. Dan is het analoge alvast gedigitaliseerd, en als ik alle ouwe cd's vervolgens wél door de versnipperaar haal, dan is het digitale tenslotte versnipperd.
woensdag 20 juni 2012
Update Belgische toestanden (4)
De gemeentepolitiek hier in Tynaarlo is onverminderd boeiend en gisteravond is er weer een nieuw hoogtepunt bereikt.
Ik recapituleer eerst even. Begin oktober is het college gesneuveld, doordat er geen vertrouwen meer was in de VVD-wethouder, "mooie Nina" Hofstra.
Vervolgens is er een naar gemeentelijke verhoudingen bijzonder langdurige formatie gestart. Die wilde maar niet rondkomen, doordat de VVD niet mèt, en de PvdA niet zònder GroenLinks wilde. Er zijn zelfs provinciale hotemetoten aan te pas gekomen, maar die hebben de partijen niet tot elkaar kunnen brengen.
Deze impasse heeft bijna 80 dagen geduurd. Uiteindelijk bood een schisma in de tweemansfractie van D66 de oplossing. Dat leverde net die ene stem op, die een nieuw college zonder de VVD aan de meerderheid kon helpen.
Gisteravond heeft de (dus tamelijk nieuwbakken) oppositiepartij VVD een motie van afkeuring tegen de PvdA-wethouder ingediend. Het gaat om een mij volstrekt onduidelijke kwestie, iets met een bakkerij in Vries en 50.000 euro. Hoe dan ook, over die motie is niet gestemd. Toen het eenmaal zo ver was, bleken alle raadsleden die het college steunen de vergadering verlaten te hebben. Er was dus geen quorum en kon de stemming niet doorgaan.
De burgemeester van Tynaarlo vindt dit gedrag "respectloos". Hé, dat kwam me bekend voor. En ja hoor, dat zei hij in december ook al. Toen boycotten de oppositiepartijen namelijk de raadsvergadering waarin dat nieuwe college werd geïnstalleerd!
Oppositie en collegepartijen staan nu dus quitte in het boycotten van vergaderingen. Ik ben zeer benieuwd wat het vervolg van deze verwikkelingen zal zijn, maar het is wel duidelijk dat van verminderd vriendschappelijke verhoudingen gesproken kan worden. Ik wacht de komst van de huis-aan-huisbladen met spanning af, hoewel hun editie van deze week mogelijk te vroeg ter perse is gegaan om dit nog mee te nemen. Het Nieuwsblad zwijgt vooralsnog in alle talen. Ik hou jullie op de hoogte.
Ik recapituleer eerst even. Begin oktober is het college gesneuveld, doordat er geen vertrouwen meer was in de VVD-wethouder, "mooie Nina" Hofstra.
Vervolgens is er een naar gemeentelijke verhoudingen bijzonder langdurige formatie gestart. Die wilde maar niet rondkomen, doordat de VVD niet mèt, en de PvdA niet zònder GroenLinks wilde. Er zijn zelfs provinciale hotemetoten aan te pas gekomen, maar die hebben de partijen niet tot elkaar kunnen brengen.
Deze impasse heeft bijna 80 dagen geduurd. Uiteindelijk bood een schisma in de tweemansfractie van D66 de oplossing. Dat leverde net die ene stem op, die een nieuw college zonder de VVD aan de meerderheid kon helpen.
Gisteravond heeft de (dus tamelijk nieuwbakken) oppositiepartij VVD een motie van afkeuring tegen de PvdA-wethouder ingediend. Het gaat om een mij volstrekt onduidelijke kwestie, iets met een bakkerij in Vries en 50.000 euro. Hoe dan ook, over die motie is niet gestemd. Toen het eenmaal zo ver was, bleken alle raadsleden die het college steunen de vergadering verlaten te hebben. Er was dus geen quorum en kon de stemming niet doorgaan.
De burgemeester van Tynaarlo vindt dit gedrag "respectloos". Hé, dat kwam me bekend voor. En ja hoor, dat zei hij in december ook al. Toen boycotten de oppositiepartijen namelijk de raadsvergadering waarin dat nieuwe college werd geïnstalleerd!
Oppositie en collegepartijen staan nu dus quitte in het boycotten van vergaderingen. Ik ben zeer benieuwd wat het vervolg van deze verwikkelingen zal zijn, maar het is wel duidelijk dat van verminderd vriendschappelijke verhoudingen gesproken kan worden. Ik wacht de komst van de huis-aan-huisbladen met spanning af, hoewel hun editie van deze week mogelijk te vroeg ter perse is gegaan om dit nog mee te nemen. Het Nieuwsblad zwijgt vooralsnog in alle talen. Ik hou jullie op de hoogte.
zaterdag 16 juni 2012
zaterdag 9 juni 2012
Nederland-Denemarken
Omdat ik houd van een wetenschappelijke benadering van zulke gebeurtenissen, verwijs ik graag naar de data-analyse op Sargasso.
woensdag 6 juni 2012
Dan heb je als ouders de handen een beetje vrij
GroenLinks bepleit in het nieuwe verkiezingsprogramma basisscholen die van 7 tot 7 open zijn. Voor de resterende helft van het etmaal wordt gedacht over een systeem van overnachtingskluisjes, uiteraard voorzien van goede brandbeveiliging, zodat de ouders volop kunnen deelnemen aan de 24-uurs-economie. Resteren nog die hinderlijke weekends, maar daar vinden ze ook wel wat op.
dinsdag 5 juni 2012
Familieberichten
Enige tijd geleden maakte ik al melding van mijn enigszins morbide belangstelling voor de uitvaart van de Grote Leider van Noord-Korea, en van de lessen die daaruit te trekken waren voor mijn eigen afscheid, te zijner tijd. Maar het is nog erger: ik moet bekennen dat ik een gretig lezer ben van de familieberichten. Elke dag in de NRC, en op zaterdag ook in de Volkskrant en het Nieuwsblad (ik lees op zaterdag drie kranten, daarom vind ik het de mooiste dag van de week).
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
vrijdag 1 juni 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)








