Gisteren en vandaag had Nieuwsuur angstaanjagende en deprimerende reportages over de ouderenzorg. Globale conclusie moet zijn dat je niet in een verpleeg- of verzorgingshuis mag zolang je nog op een knop kunt drukken. De laffe hond Martin van Rijn wilde niet in Nieuwsuur verschijnen maar schreef een briefje dat het probleem al opgelost was. Helaas hebben de betrokken artsen daar nog niets van gemerkt.
Voor de goede orde: Martin van Rijn heeft jarenlang zes ton per jaar verdiend (wat in strijd is met de code voor PvdA-bestuurders, maar ach, wat doen principes ertoe als je macht wilt) en zal dus tot in lengte van dagen particulier zorg kunnen inkopen zodra hij dat nodig heeft (wat ik hem bijna zou toewensen). Behalve gewone fluimen heb je natuurlijk ook nog ultra-fluimen, en daar is deze Van Rijn er ongetwijfeld een van.
Ondertussen pleit ik voor het tot stand komen van cursussen waar je als oudere leert simuleren dat je niet op een knop kunt drukken. Toevallig weet ik namelijk uit ervaring wat het is als je alleen maar op een knop kunt drukken en geloof me, in die situatie wil je niet thuis zijn.
Verder wil ik graag dat de pil van Drion weer op de agenda komt, maar dat gaat natuurlijk niet lukken zolang je de macht houdt bij de gratie van de gereformeerden van SGP en CU.
vrijdag 30 mei 2014
dinsdag 27 mei 2014
Panda
Goed, we hebben dus een paar weken op Chios doorgebracht. Chios, dat onder kenners ook wel beschouwd wordt als het Karlstad onder de Griekse eilanden, terwijl (een Homerische vergelijking lijkt me hier wel gepast) Karlstad dan weer gezien kan worden als het Stadskanaal van Zweden. Karlstad is als Stadskanaal en Chios is als Karlstad - behoorlijk saai dus.
Stadskanaal neemt een belangrijke plaats in in onze familiegeschiedenis. Een van onze zoons, ik wil hier niet specifieker zijn, is er ooit in geslaagd om een busreis met als doel een vriend in Kropswolde, vlak bij Hoogezand,te eindigen in Stadskanaal, misschien wel 50 kilometer verderop, doordat hij verzuimde de bus bij de halte Kropswolde te verlaten. Pas in het holst van de nacht keerde hij bij zijn dodelijk ongeruste ouders terug - we hebben het hier uiteraard over de tijd van vóór de mobiele telefonie.
In Karlstad zijn we een keer gestopt met ons gezin en we hebben de auto er ook daadwerkelijk verlaten, maar zijn er haastig in teruggevlucht en hebben de stad spoorslags verlaten vanwege de deken van ondraaglijke saaiheid die op ons neerdaalde. Karlstad is bij ons spreekwoordelijk.
Natuurlijk heeft Chios lieflijke baaitjes en pittoreske dorpjes, maar daarmee kom je niet ver in de concurrentie met de honderden andere Griekse eilanden, want die hebben dat allemaal ook. Het moet dan ook in uiterste nood zijn geweest dat de lokale VVV's hebben besloten het eiland toeristisch te profileren met, c.q. als unique selling point te kiezen voor, jawel, de mastiekwinning.
Meer dan een halve eeuw heb ik geleefd in de geruststellende zekerheid dat mastiek een soort dakbedekking voor platte daken was. Nu is ons gebleken dat mastiek ook een soort hars is die zeer langzaam uit de plaatselijke mastiekbomen vloeit, als er een specifieke snede in de bast is aangebracht. Je kunt je wel voorstellen dat die toeristen staan te springen van opwinding als er weer eens een druppel mastiek vrijkomt. Ze krijgen bovendien ook nog eens te pas en te onpas mastieksnoepjes aangeboden en verder wordt het spul gebruikt voor kauwgom, schoonheidsmiddelen en vroeger ook nog als vernis voor schilderijen.
Ik kan heel aardig uit de voeten in het winkelcentrum van Eelde en op de loopband van de fysiotherapiezaal van de Dilgt, maar ik merkte dat het nog wel iets anders is om over een uiterst onregelmatig keienstrand in zee te komen om daar een snorkeltje te leggen. Bovendien had ons appartement alleen maar wegen met een gevoelshelling van 45 graden in de omgeving, waren winkels en eetgelegenheden alleen via een fikse autorit bereikbaar en waren het pand en de omgeving rijkelijk voorzien van leuningloze trappen, dus we waren maar wat blij dat we de gelegenheid kregen te verhuizen naar een accomodatie die iets vriendelijker was voor de fysiek enigszins beperkte medemens. Van daar uit hebben we nog aardig wat leuke strandjes ontdekt.
De reisorganisator had het wijs geoordeeld ons een Fiat Panda ter beschikking te stellen. Het rijden daarin is een hele schok voor wie de ruimte, de kracht en het comfort van een Roemeense tank gewend is. Zo'n helling van zeg maar 45 graden kwam ik alleen met rokende banden op, het motortje heeft vrijwel geen trekkracht na de eerste versnelling, en in de andere versnellingen heeft de Panda een enorm hoog toerental, zodat je, als je het gas loslaat, toch met een behoorlijke snelheid doorrijdt; zo hebben wij menig onschuldige Griek in gevaar gebracht, om nog maar te zwijgen van de alom tegenwoordige katten. Die lagen daar gewoon midden op straat te slapen. In stilte had ik er natuurlijk graag een paar geraakt, maar mijn beminde echtgenote stond dit niet toe. Zo heb ik heel wat kilometers afgelegd, met de voet van het gas en alsmaar bijremmend, laverend tussen slaperige katten.
Zo'n moderne Panda heeft heel wat metertjes en elektronische grapjes, maar ik was heel blij toen ik op parkeerplaats P3 van Schiphol in mijn vertrouwde Dacia kon stappen. Die deed het natuurlijk meteen, ook na ruim twee weken stilstaan.
Stadskanaal neemt een belangrijke plaats in in onze familiegeschiedenis. Een van onze zoons, ik wil hier niet specifieker zijn, is er ooit in geslaagd om een busreis met als doel een vriend in Kropswolde, vlak bij Hoogezand,te eindigen in Stadskanaal, misschien wel 50 kilometer verderop, doordat hij verzuimde de bus bij de halte Kropswolde te verlaten. Pas in het holst van de nacht keerde hij bij zijn dodelijk ongeruste ouders terug - we hebben het hier uiteraard over de tijd van vóór de mobiele telefonie.
In Karlstad zijn we een keer gestopt met ons gezin en we hebben de auto er ook daadwerkelijk verlaten, maar zijn er haastig in teruggevlucht en hebben de stad spoorslags verlaten vanwege de deken van ondraaglijke saaiheid die op ons neerdaalde. Karlstad is bij ons spreekwoordelijk.
Natuurlijk heeft Chios lieflijke baaitjes en pittoreske dorpjes, maar daarmee kom je niet ver in de concurrentie met de honderden andere Griekse eilanden, want die hebben dat allemaal ook. Het moet dan ook in uiterste nood zijn geweest dat de lokale VVV's hebben besloten het eiland toeristisch te profileren met, c.q. als unique selling point te kiezen voor, jawel, de mastiekwinning.
Meer dan een halve eeuw heb ik geleefd in de geruststellende zekerheid dat mastiek een soort dakbedekking voor platte daken was. Nu is ons gebleken dat mastiek ook een soort hars is die zeer langzaam uit de plaatselijke mastiekbomen vloeit, als er een specifieke snede in de bast is aangebracht. Je kunt je wel voorstellen dat die toeristen staan te springen van opwinding als er weer eens een druppel mastiek vrijkomt. Ze krijgen bovendien ook nog eens te pas en te onpas mastieksnoepjes aangeboden en verder wordt het spul gebruikt voor kauwgom, schoonheidsmiddelen en vroeger ook nog als vernis voor schilderijen.
Ik kan heel aardig uit de voeten in het winkelcentrum van Eelde en op de loopband van de fysiotherapiezaal van de Dilgt, maar ik merkte dat het nog wel iets anders is om over een uiterst onregelmatig keienstrand in zee te komen om daar een snorkeltje te leggen. Bovendien had ons appartement alleen maar wegen met een gevoelshelling van 45 graden in de omgeving, waren winkels en eetgelegenheden alleen via een fikse autorit bereikbaar en waren het pand en de omgeving rijkelijk voorzien van leuningloze trappen, dus we waren maar wat blij dat we de gelegenheid kregen te verhuizen naar een accomodatie die iets vriendelijker was voor de fysiek enigszins beperkte medemens. Van daar uit hebben we nog aardig wat leuke strandjes ontdekt.
De reisorganisator had het wijs geoordeeld ons een Fiat Panda ter beschikking te stellen. Het rijden daarin is een hele schok voor wie de ruimte, de kracht en het comfort van een Roemeense tank gewend is. Zo'n helling van zeg maar 45 graden kwam ik alleen met rokende banden op, het motortje heeft vrijwel geen trekkracht na de eerste versnelling, en in de andere versnellingen heeft de Panda een enorm hoog toerental, zodat je, als je het gas loslaat, toch met een behoorlijke snelheid doorrijdt; zo hebben wij menig onschuldige Griek in gevaar gebracht, om nog maar te zwijgen van de alom tegenwoordige katten. Die lagen daar gewoon midden op straat te slapen. In stilte had ik er natuurlijk graag een paar geraakt, maar mijn beminde echtgenote stond dit niet toe. Zo heb ik heel wat kilometers afgelegd, met de voet van het gas en alsmaar bijremmend, laverend tussen slaperige katten.
Zo'n moderne Panda heeft heel wat metertjes en elektronische grapjes, maar ik was heel blij toen ik op parkeerplaats P3 van Schiphol in mijn vertrouwde Dacia kon stappen. Die deed het natuurlijk meteen, ook na ruim twee weken stilstaan.
vrijdag 23 mei 2014
Volzin
Toen ik bij de vader van onze briljante kleinzoon onze behouden terugkeer uit Griekenland meldde, hoorde ik van hem dat hij (de briljante kleinzoon, bedoel ik) diezelfde dag zijn eerste complete zin had uitgesproken. Die luidde: "Wat is dat?"
We hebben hier meteen al met een grammaticaal behoorlijk gecompliceerd geval te maken. Zo bevat de zin een naamwoordelijk gezegde, vertoont hij inversie (doordat het een vraagzin is) en interessant is ook dat het onderwerp niet verandert als je de persoonsvorm meervoudig maakt. De zin bevat voorts drie verschillende woordsoorten. Wij vinden het nogal een prestatie van iemand die in permanente linguïstische verwarring opgroeit omdat hij Nederlands, Japans, Engels en Fries hoort.
En waar vroeg hij naar? Wat wekte dermate zijn belangstelling dat hij deze perfect geformuleerde vraag produceerde?
Vanzelfsprekend.
Een weckfles.
We hebben hier meteen al met een grammaticaal behoorlijk gecompliceerd geval te maken. Zo bevat de zin een naamwoordelijk gezegde, vertoont hij inversie (doordat het een vraagzin is) en interessant is ook dat het onderwerp niet verandert als je de persoonsvorm meervoudig maakt. De zin bevat voorts drie verschillende woordsoorten. Wij vinden het nogal een prestatie van iemand die in permanente linguïstische verwarring opgroeit omdat hij Nederlands, Japans, Engels en Fries hoort.
En waar vroeg hij naar? Wat wekte dermate zijn belangstelling dat hij deze perfect geformuleerde vraag produceerde?
Vanzelfsprekend.
Een weckfles.
woensdag 7 mei 2014
Songfestival
Niet dat ik nou naar die uitzending gekeken heb hoor, maar ik ben er toch van overtuigd dat het niet de verdienste is van het liedje zelf en ook niet van die man met hoed die er naast staat. Het ligt namelijk aan die aanbiddelijke kuiltjes in de wangen van Ilse de Lange.
donderdag 1 mei 2014
Van Amsterdam naar Enschede
Er kunnen vele goede redenen bestaan om van Amsterdam naar Enschede te willen reizen. Het is bijna een oversteek dwars door het land, en ook nog ongeveer halverwege noord en zuid. Je doorkruist onderweg zo'n beetje alle landschapstypes die Nederland rijk is en je hebt gelegenheid om je reis te onderbreken in een fraaie oude Hanzestad, hetzij Zwolle, hetzij Deventer. Het eerste is natuurlijk te prefereren, maar de NS wil je via Deventer laten reizen en dat is ook leuk. Je laat de stad achter je van de club die nog onlangs met 5-1 van PEC Zwolle verloor, en je begeeft je naar Overijssel, zoals ik al eerder uitlegde de voetbalprovincie bij uitstek.
Die reis duurt volgens het spoorboekje 2 uur en 14 minuten. Hoe lang moet dat dan wel niet zo'n 65 jaar geleden, dus pakweg in 1949 geduurd hebben? Ik heb hoogstwaarschijnlijk in dat jaar wel eens in de trein gezeten en ik meen mij toch te herinneren dat van de passagiers werd verwacht dat ze het voertuig zelf aanduwden. Een voertuig met 1e, 2e en 3e klas zitplaatsen., waar je vermoedelijk overal mocht roken. De coupés waren met teakhout afgetimmerd. 1949, dan kunnen we eigenlijk nog wel spreken van de Late Middeleeuwen.
En hoe lang duurde dat in 1949? Een lezer van de NRC heeft dat tot mijn genoegen uitgezocht. Die reis duurde destijds 2 uur en 15 minuten. Jawel, NS heeft in 65 jaar op dit traject een snelheidswinst van zegge en schrijve 1 minuut gerealiseerd, dus nog geen seconde per jaar!
Mij dunkt dat de Kamer hier op zijn strepen moet gaan staan en van de staatsecretaris moet eisen dat over wederom 65 jaar, in 2079 dus, de reistijd opnieuw met een minuut bekort is, dus maximaal 2 uur en 13 minuten mag duren. Spijkerharde garanties moeten er komen!
Rotterdam-Vlissingen in 1949: 1 uur en 44 minuten.
Rotterdam-Vlissingen in 2014: 1 uur en 43 minuten.
Van die dingen, ja?
Die reis duurt volgens het spoorboekje 2 uur en 14 minuten. Hoe lang moet dat dan wel niet zo'n 65 jaar geleden, dus pakweg in 1949 geduurd hebben? Ik heb hoogstwaarschijnlijk in dat jaar wel eens in de trein gezeten en ik meen mij toch te herinneren dat van de passagiers werd verwacht dat ze het voertuig zelf aanduwden. Een voertuig met 1e, 2e en 3e klas zitplaatsen., waar je vermoedelijk overal mocht roken. De coupés waren met teakhout afgetimmerd. 1949, dan kunnen we eigenlijk nog wel spreken van de Late Middeleeuwen.
En hoe lang duurde dat in 1949? Een lezer van de NRC heeft dat tot mijn genoegen uitgezocht. Die reis duurde destijds 2 uur en 15 minuten. Jawel, NS heeft in 65 jaar op dit traject een snelheidswinst van zegge en schrijve 1 minuut gerealiseerd, dus nog geen seconde per jaar!
Mij dunkt dat de Kamer hier op zijn strepen moet gaan staan en van de staatsecretaris moet eisen dat over wederom 65 jaar, in 2079 dus, de reistijd opnieuw met een minuut bekort is, dus maximaal 2 uur en 13 minuten mag duren. Spijkerharde garanties moeten er komen!
Rotterdam-Vlissingen in 1949: 1 uur en 44 minuten.
Rotterdam-Vlissingen in 2014: 1 uur en 43 minuten.
Van die dingen, ja?
Abonneren op:
Posts (Atom)
