maandag 30 januari 2012

Bekend

Enkele jaren geleden heb ik tweemaal een groot aantal uren moeten doorbrengen op een afdeling van een Gronings ziekenhuis die, om mij volstrekt onduidelijke redenen, "Spoedopname" wordt genoemd. Als dat spoed is, moet een normale opname wel weken duren.

Ik kan het niemand aanraden, het verblijf is er verre van aangenaam, wat in mijn geval nog versterkt werd doordat ik letterlijk over de grond kroop van de buikpijn. Maar ook onder die gruwelijke omstandigheden hield ik mijn oren open en bleef alert om taalverschijnselen te registreren, waarmee ik in betere tijden de lezers van mijn weblog zou kunnen leren en vermaken. Niets is mij immers teveel.

In de eerste plaats ("op de eerste plaats" is een Roomse sjibbolet, wisten jullie dat?) merkte ik op, dat ik mijn verhaal bij iedere arts en iedere verpleegkundige opnieuw helemaal moest vertellen. Je zou toch verwachten dat de eerste gesprekspartner er wel een verslagje van gemaakt zou hebben, of op z'n minst een formuliertje zou hebben ingevuld, enfin, dat er een begin van dossiervorming zou zijn ontstaan, maar dat bleek op geen enkele wijze. Het gaf mij het gevoel dat ik werd onderworpen aan een geraffineerde verhoortechniek, en dat ik bij ook maar de geringste tegenspraak tussen ook maar de onbeduidendste elementen van mijn respectievelijke verklaringen hardhandig uit het ziekenhuis verwijderd zou worden. Dat leek me in de gegeven situatie zeer onwenselijk, maar ik heb mij er gelukkig doorheen geslagen.

Wat me ook opviel, was dat zoveel artsen (en je ziet er wat gedurende zo'n nacht) de uitermate toepasselijke voornaam Dokter hebben. Ik ben altijd al een liefhebber geweest van speaking names en in dat opzicht bevond ik mij in een waar luilekkerland. Tenzij Dokter Jansen en Dokter Pietersen niet de voornaam Dokter droegen, maar met dat Dokter verwezen naar hun functie. Ongeveer zoals ik mij in die tijd gewoonlijk voorstelde als Applicatiebeheerder F., terwijl ik eerder de voornamen Onderwijzer, Sportjournalist en Oudpapiersorteerder voerde. Helaas had ik onder die omstandigheden niet de tegenwoordigheid van geest om mij op die manier voor te stellen - de beste teksten verzint men nu eenmaal achteraf.
Waarom zouden ze dat nou eigenlijk doen? Zijn ze bang de de patiënt ze voor een ordinaire verpleegkundige aanziet? Is het omdat veel patiënten op hun beurt de stompzinnige gewoonte hebben om ze als Dokter aan te spreken, terwijl het toch gewone (en feilbare!) mevrouwen en meneren zijn? Zelf heb ik mij daaraan in elk geval nooit schuldig gemaakt: arts, loodgieter, burgemeester, het is òf de voornaam, òf mevrouw of meneer. Juf Heleen, dat kan nog net.

En het derde punt: de verbijsterende vraag "Bent u bekend met hoge bloeddruk?"  Natuurlijk was ik dat. Iedereen kent toch wel iemand met hoge bloeddruk en zeker iedereen van mijn leeftijd. Goed, na enige verwarring begreep ik dat bedoeld werd: "Hèbt u een hoge bloeddruk?" En vervolgens bleek me dat deze manier van vragen zeer gebruikelijk is in de medische wereld. Je vraagt niet of iemand iets heeft, je vraagt of hij er bekend mee is. Of zouden ze bedoelen: "Bent u met hoge bloeddruk bekend onder medici?" Als in "Hebt u daarover een arts geraadpleegd?" En dat gaat dan maar door: Bent u bekend met diabetes? Bent u bekend met hartproblemen? Ik vind het werkelijk een bizarre manier van vragen.

Alle drie hierboven staande verschijnselen  zijn makkelijk te herkennen als je eens een paar dagen zo'n ziekenhuisprogramma volgt, zoals die doordeweeks van half acht tot acht uur op Nederland 1 zijn.

Nadat ik een bijzonder lange en bijzonder pijnlijke nacht op de afdeling spoedopname had doorgebracht, achtte men het toch opportuun mij te voorzien van forse pijnstilling en mij daadwerkelijk op te nemen. Ik kwam terecht in een eenpersoonskamer, ik lag op een heerlijk bed, ik had geen pijn meer en de kamer had van die vrolijke Martiniziekenhuiskleurtjes. Ik dacht dus, dat ik geheel tegen de verwachting (om tweeërlei reden tegen de verwachting zelfs) in de hemel was beland. Ik was, als het ware, bekend met dood, dacht ik.

donderdag 26 januari 2012

Landschap bij Yde

Onderstaande aquarel is gemaakt door Egbert van Drielst, die leefde van 1745-1818. Het schilderij heet "Landschap bij Yde" . Als die titel klopt, moet het watertje rechts wel haast de Runsloot zijn, die door het natuurgebied de Hondstong loopt. Van  Drielst was overigens in de eerste plaats behangselschilder (!).

Door deze afbeelding wordt duidelijk dat wij in een lange plaatselijke traditie van minutieus tuinonderhoud staan.

woensdag 25 januari 2012

1978 culinair

Ik ga weer eens even wat vertellen over vroeger. Dat lijkt me leuk en leerzaam voor mijn overwegend (relatief) jeugdig lezerspubliek.

In 1978 waren wij met vakantie in Calgary, Canada, met toen nog één kind, dat daar twee jaar werd. Het was voor die tijd een behoorlijk avontuur, waarover ik nog wel eens wat meer zal vertellen. Maar waar het nu om gaat, is dat ik tijdens die vakantie drie dingen voor het eerst heb gezien en gegeten. Uitheemse spijzen!

1. Broccoli.
Dat werd door zoon R. consequent "bomen" genoemd. Thuiskomst van de heer des huizes: "Dicky, we eten bomen!!".  Broccoli is in 1979 voor het eerst in Nederland op de veiling gekomen. Tegenwoordig kun je geen Aldi of Lidl binnenstappen of je struikelt er bijkans over. Erg smakelijk vind ik het niet, maar het schijnt reuze gezond te zijn.

2. Nectarines.
Natuurlijk kenden we wel perziken, maar die hebben zo'n onaangenaam harige schil. Van nectarines hadden we nog nooit gehoord. God, wat vond ik die dingen lekker.

3. Pizza.
Een blok verder was zo'n 24-uurswinkel waar je reusachtige en moddervette pizza's kon krijgen. Daar kwam de eerste pizza in mijn leven dus vandaan.
Maar van pizza had ik al wèl eens gehoord, al had ik geen idee wat het was en hoe zo'n ding er uit zag. Ik dacht eigenlijk dat het om een soort gebak of een koekje ging. Ik kende het woord uit een Peanuts-stripje. Daarin wordt Snoopy bedreigd door een enorme ijspegel, die boven hem hangt. Hij durft zich niet te bewegen uit angst dat het ding neerstort en hem doorboort. Charlie Brown weet maar een mogelijkheid om hem er onder uit te lokken: pizza! Snoopy stuift op de lekkernij af en onmiddellijk daarna komt de ijspegel met een daverende klap naar beneden. Na consumptie van mijn eerste pizza begreep ik het stripje en Snoopy veel beter.

Wat leren wij hier nu van? Dat broccoli, nectarines en pizza in 1978 in Nederland nog niet of nauwelijk bekend waren. En dat ik in voorkomende gevallen altijd onder een levensbedreigende ijspegel vandaan te lokken zal zijn.

dinsdag 24 januari 2012

Mat in 12 zetten

Mijn vader - die vorige week 101 zou zijn geworden - was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw een meer dan verdienstelijk schaker. Hij is kampioen van Zwolle geweest, en dat in de tijd dat het Zwols Schaakgenootschap in de hoogste klasse van de Nederlandse competitie speelde. Hij was dus zoiets als een eredivisievoetballer. In onze boekenkast stonden geheimzinnige werken over de openingen van Capablanca enzo, boeken die mij als klein kind mateloos intrigeerden. In de slaapkamer van mijn ouders hing een schilderijtje, en als je dat omdraaide, zag je achterop allerlei zetten in schaaknotatie staan. Dan had hij 's nachts liggen piekeren over een stelling, plotseling een briljant idee gekregen, wel een potlood maar geen papier gevonden, en de winnende zet snel achterop het schilderijtje gezet. Ik betreur het nog altijd dat dat ding in de maalstroom der tijden verloren is gegaan.

Zelf ben ik als kind ook lid geweest van het ZSG. Mijn vader had mij al heel jong vertrouwd gemaakt met de bewegingen van de stukken en de elementaire regels, dus ik kon een partijtje schaken. We speelden in het Bastion, een wit gebouw in Zwolle, gelegen  op een fraaie plek op een van de oude Zwolse verdedigingswerken. Een wijze oudere heer, ik meen me te herinneren dat hij Hueting heette, leidde daar de interne competitie, die werd uitgevochten tussen uitsluitend jongetjes. Toen ik eenmaal op de middelbare school zat, verlegde ik mijn belangstelling naar andere activiteiten.

Een jaar of tien later heb ik nog een poosje correspondentie-schaak gespeeld met een vriend. Om postzegels uit te sparen deden we dat door steeds 5 cent naar elkaar gireren; bij de omschrijving van de betalingsopdracht kon je dan mooi de volgende zet noteren. Jarenlang heb ik over dit oneigenlijk gebruik nog een zeker gevoel van schaamte ten opzichte van de toenmalige Postbank gekoesterd, maar dat verdween snel toen het ING werd.

Ook mijn jongste zoon heeft een tijdje enthousiast geschaakt, net als ik in de basisschool-jaren. Ooit trof ik hem in een bloedwarm bovenzaaltje in Huize Maas, waar een of andere scholencompetitie verspeeld werd. Onvergetelijk is het beeld van de jeugdige F., die daar in die hitte zat te schaken, temidden van allemaal kinderen in t-shirt,  met zijn jas aan en met een rugzakje op zijn rug.

In de periode dat ik mij geestelijk - naar inmiddels is gebleken suboptimaal - op mijn pensioen voorbereidde, had ik uit voorzorg al eens een schaakprogramma voor op de computer gedownload. Het heet Arena Chess en het is, zo blijkt nu ik ermee begonnen ben, vooralsnog veel en veel te sterk voor mij. Mat in twaalf zetten, dat werk. Niet erg, ik moet de routine nog een beetje terugkrijgen, en misschien is er ook wel een optie om het programma op een wat dommere stand te zetten. Maar ik moet er vooral aan denken hoe prachtig mijn vader dat gevonden zou hebben, ook al kon hij alles met een rekenliniaal, zo'n computer - en dan ook nog eens met een schaakprogramma erop. Al die openingen van Capablanca zijn ongetwijfeld op internet te vinden.

vrijdag 20 januari 2012

Azteekse meid

Eerder al vermeldde ik de webcam op een strandtent in Wijk aan Zee als mijn favoriet. Die zwaaide langzaam van links naar rechts en terug, zodat je een mooi overzicht kreeg. Maar nu daar het schip Aztec Maiden op het strand gelopen is, zijn ze zo attent geweest om de camera vast te zetten, zodat het schip permanent in beeld is.

  
(het plaatje is niet aanklikbaar. Gebruik de link onder het woord beeld. En als het even heiig is, is het schip helemaal niet te zien)

Drift

Doorgaans ben ik een kalm en beschouwelijk persoon. Maar als andermans kat of hond in mijn tuin schijt, laaien drift, territoriumgevoelens en walging op en schiet mijn adrenalinespiegel omhoog. Als mensen zo nodig een huisdier moeten hebben, waarom zorgen ze er godverdomme dan niet voor dat het ook inderdaad in huis blijft?

donderdag 19 januari 2012

Zijkleppen helemaal wegduwen

Ben ik nou eigenlijk de enige bij wie dit helemaal nooit lukt? Zodat er een binnenlaagje papier blijft hangen? Zodat je het kreng met een keukenschaar te lijf moet om nog een enigszins schenkend tuitje te kunnen construeren?

We zijn niet van die melkdrinkers, maar een wekelijkse ergernis is het toch zeker.

woensdag 18 januari 2012

Lekker dagje computeren

Vandaag een nieuw routertje geïnstalleerd. Vorige week was er op de merkwaardige site iBood een TP-Link wireless router beschikbaar voor twee tientjes. Een paar weken eerder had ik bij vrienden al een Powerline-setje (dus een netwerkverbinding via het stroomnet) van dat zelfde merk geplaatst en dat beviel goed, dus die gok kon ik wel wagen.

Meestal ga ik bij dat soort activiteiten nogal ondoordacht te werk: ik zet zo'n router meteen op de definitieve plaats, sluit alles aan en zie dan wel verder. Ditmaal heb ik het meer weloverwogen gehandeld. Ik heb de router lekker in de warme woonkamer aan de laptop gehangen en hem helemaal geconfigureerd. Dus de beveiliging, het kanaal waarop gezonden wordt en het SSID geregeld. Heel erg tevreden was ik over mijn idee om het standaard ip-adres van de nieuwe router gelijk te maken aan dat van de oude, zodat er zo weinig mogelijk veranderde. Vervolgens de vaste ip-adressen van de printserver, de draadloze printer en de tv erin gezet, en met de andere laptop gecontroleerd of hij netjes zond en toegang verschafte. En toen dat allemaal was gebeurd heb ik 'm pas op z'n plaats gezet en met het modem (eigenlijk moet je zeggen DE modem) verbonden. Als een zonnetje! De snelheidswinst is aanzienlijk, al moet je van een ADSL-verbinding met de telefooncentrale op bijna 3 km afstand natuurlijk geen wonderen verwachten.

Een kleine beperking is wel dat deze router geen USB-poort heeft. De oude had dat wel en daaraan hing een externe harde schijf voor automatische back-ups. Maar inmiddels is via datzelfde iBood al een soort USB-hub onderweg die je op de router kunt aansluiten.  En die kan dan meteen het hoogbejaarde printservertje vervangen.

Leuk werk is dat toch allemaal. Het liefst zou ik elke dag een nieuwe router installeren, maar zelfs tegen deze bodemprijs wordt dat een wat kostbare hobby.

Nu maar afwachten of het hele zaakje netjes online blijft. En voor de logees: die hinderlijke batterij felle blauwe LED-jes van de Belkin is nu dus weg!

dinsdag 17 januari 2012

Ja hoor, daar gaan we weer!

EénVandaag had gisteren een item over de mogelijkheid van een denque-epidemie op Bonaire. Dengue is knokkelkoorts, een akelige ziekte. De kans op zo'n uitbraak is groot, tien procent van de bevolking heeft het al. En wat beweert presentator Bas van Werven? "Op Bonaire is dat scenario allerminst ondenkbeeldig". Nietes! Dat is juist hartstikke ondenkbeeldig! Dat kan namelijk heel goed gebeuren! Die man is notabene jurist, zoals ik al googelend ontdekte, op zoek naar een verwoestend spoor van Windesheim of InHolland!

Ik leg het nog één keer uit. Ogenschijnlijk kalm, maar met ternauwernood ingehouden woede.

Denkbeeldig is iets wat geen werkelijkheid kan worden.
Ondenkbeeldig kan dus juist wel werkelijkheid worden.
Allerminst ondenkbeeldig wordt weer geen werkelijkheid.

Denkbaar is haast het tegenovergestelde. Wat denkbaar is kan werkelijkheid worden.
Ondenkbaar betekent dus dat het geen werkelijkheid zou kunnen worden.
Allerminst ondenkbaar: dikke kans.

Wat had deze Bas bijvoorbeeld allemaal kunnen zeggen?

- dit scenario is allerminst denkbeeldig
- dit scenario is allerminst ondenkbaar
- dit scenario is zeer ondenkbeeldig
- dit scenario is zeer wel denkbaar.

Grrr. Zie ook hier.

zondag 15 januari 2012

Kim

Tussen Noord-Nederland en Noord-Korea bestaan, historisch gezien, nauwe en warme banden. Wie herinnert zich bijvoorbeeld niet de Noordkoreaanse voedseldroppings boven Groningen in de barre winter van 2009-2010? Nou, ik toevallig niet, want ik lag toen net op apegapen in een ziekenhuis, maar ieder ander natuurlijk wel. En dan noem ik nog de Reiderlandse deelname aan de Proletarische Olympiade, die overigens weinig succesvol was, maar wel leidde tot de mijns inziens beste Speld-reportage aller tijden.

Toch is dat niet de reden dat ik de gebeurtenissen rondom de dood van de Geliefde Leider Kim Jong Il met meer dan gemiddelde belangstelling heb gevolgd. Want weliswaar bestaan er geen concrete plannen en ontbreken onheilspellende voortekenen, maar mijn gestaag voortschrijdende leeftijd maakt dat ik meer en meer ga behoren tot de doelgroep van de uitvaartondernemers. Dan is het zinvol om te kijken of zulke plechtigheden nog leuke tips opleveren voor de viering van mijn eigen heengaan. Ongeveer op dezelfde manier als je door het lezen van een woontijdschrift ideeën opdoet voor de inrichting van je eigen huis.

Kijk, die hysterisch wenende mensen langs de route, dat zal geen probleem opleveren. Juist tijdens die ziekte is mij gebleken dat ik veel populairder was dan ik zelf dacht. Zo zal het ook met Kim zijn gegaan.

Wat me meer aansprak was dat enorme portret van de overledene op de lijkwagen, ondanks de weinig aerodynamische constructie. Ook in mijn geval zal het niet eenvoudig zijn een afbeelding met een lachje te vinden, maar misschien weet ik wel iemand die daarin mogelijk wil en zeker kan voorzien.

Het meest is me bijgebleven dat aan de treurende bevolking vis werd uitgedeeld: rauwe, diepgevroren haring en kabeljauw.  Ik vond het een alleraardigst gebaar, dat zeker navolging verdient, en waarmee de voortdurende zorg van de Grote Leider voor het welzijn van Zijn bevolking fraai werd gesymboliseerd.

Nu ligt het onderwerp "vis" hier ten huize tamelijk gevoelig. Mijn beminde echtgenote lust absoluut geen vis en neemt het produkt zelfs op grote afstand en in homeopatische verdunning waar. Op de een of andere manier lijkt het geen realistisch plaatje, dat zij na de crematie aan de aanwezigen diepgevroren rauwe haring staat uit te delen in plaats van de obligate plakjes cake.

Hier moet dus een compromis gevonden worden, hetzelfde dat ik hier in de praktijk van de bereiding van de dagelijkse maaltijd toepas. Ik doel op Iglo's kabeljauwfilets, de enige vorm van vis die ik er bij haar met enige moeite nog een beetje in krijg. Natuurlijk, het gaat hier om niet veel anders dan al dan niet veredelde vissticks, maar het heeft ooit gezwommen en het is waarschijnlijk ook nog makkelijker verkrijgbaar dan diepgevroren haringen.

Onderstaande foto van de kabeljauwfilets had ik eigenlijk bedoeld voor een blogje onder de titel "Tangram voor beginners", maar wellicht houden jullie dat nog tegoed.

woensdag 11 januari 2012

Vol shampoo

Een van mijn kinderen (ze zijn allebei behoorlijk goed in Engels en veelvuldig gebruiker van het openbaar vervoer) zong het Happy Birthday-lied enige tijd als: "Met de bus mee to you, met de bus mee to you" . We hebben hier te maken met een Mondegreen, dat wil zeggen dat je een tekst (vaak die van een liedje in een andere taal) verkeerd verstaat en interpreteert tot iets wat voor jou logisch is. En logisch was het: van die vermaledijde ov-chipkaart had nog niemand gehoord, dus waarom zou je niet gewoon met de bus naar een verjaardagsfeestje gaan?

De Mondegreen is genoemd naar de fameuze The Lady Mondegreen, en dat is dan zelf weer een mondegreen van "They laid him on the green", ook een regel uit een liedje. De wikipedia-pagina waarnaar hierboven wordt gelinkt geeft nog een aantal andere aardige voorbeelden.

Vandaag kwam ik een hele mooie tegen. Klik hier en luister. En hoor: Je kont vol shampoo.
 
 

dinsdag 10 januari 2012

Dagelijkse ergernis

Steeds vaker wordt het woord vorige uitgesproken als vorrige of zelfs vorge.

Sportschooltype

Sinds deze zomer heb ik geen fysiotherapie meer op de Dilgt. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn lieve maar genadeloze fysiotherapeute Gwen en het eeuwige gezeur van de ziektekostenverzekering over de manier waarop dit gedeclareerd moet worden is voorbij.

Toch is er niet heel veel veranderd: nu neem ik deel aan een soort bejaardengym, officieel "fitness onder begeleiding" geheten. Dezelfde zaal en vooral dezelfde stoere apparaten: een loopband waarmee je ook een helling op kunt,  een cross-trainer, zodat ik op mijn oude dag nog iets langlauferigs doe, een soort roei-apparaat, fietsen (ik geloof dat dat tegenwoordig "spinning" heet), en nog zo het een en ander. Best leuk, in de winter doe ik het zelfs twee maal per week, omdat het van buitenactiviteiten niet zo komt.

Bovendien werp ik een aantal jeugdtrauma's (ringen! rekstok!) van mij af. De meeste leden van mijn bejaardengym-groepje zijn namelijk minstens een jaar of vijftien ouder dan ik en navenant krakkemikkiger. Dat betekent dat ik voor de allereerste keer in mijn leven een van de uitblinkers bij gym ben!

vrijdag 6 januari 2012

Update Belgische toestanden (3)

Van de website van RTV Drenthe:


Burgemeester noemt wegblijven oppositie 'respectloos'
 
VRIES - Burgemeester Frank van Zuilen van Tynaarlo noemde het wegblijven van de oppositiepartijen bij de installatie van het nieuwe college respectloos.

VVD, Leefbaar Tynaarlo, Gemeentebelangen en D66 boycotten donderdagavond de extra raadsvergadering. Ze vonden het niet gepast om deze tijdens het kerstreces te houden.

Hun afwezigheid leidde er toe dat Hans de Graaf van de ChristenUnie met twaalf stemmen voor en nul tegen tot wethouder werd benoemd. Tynaarlo zat sinds 11 oktober zonder college van B&W.

 

donderdag 5 januari 2012

Nou, eentje dan nog

De schipper van een veerpont, ergens in het land van Maas en Waal:  Ronald Vaartjes

 

woensdag 4 januari 2012

Update Belgische toestanden (2)

Je blijft lachen, hier in Tynaarlo, de parel van Noord-Drenthe. Ik overweeg ernstig maar eens een raadsvergadering te gaan bijwonen.

De site van RTVNoord vandaag:


TYNAARLO - De gehele oppositie in de gemeenteraad van Tynaarlo boycot donderdag de installatie van het nieuwe college van B en W. Dat betekent dat elf van de 23 raadsleden wegblijven.

De gemeenteraad wordt al maanden geplaagd door ruzies, nadat het college half oktober uiteen was gevallen door onenigheid tussen de VVD en PvdA. Dat leidde tot een politieke en bestuurlijke crisis die bijna tachtig dagen duurde. In het nieuwe college staan de liberalen buiten spel.

De oppositie die bestaat uit VVD, D66, Leefbaar Tynaarlo en Gemeentebelangen vindt het niet gepast dat in een spoedvergadering een nieuw college wordt geïnstalleerd.

Nostalgisch moment

De C64 bestaat 30 jaar. Toch eigenlijk het begin van mijn glanzende carrière in de IT ;-)

Zie hier.

 

maandag 2 januari 2012

Diarree

Mooi dat u geen weerstand kon bieden aan deze uitnodigende titel, maar eigenlijk gaat het over onjuist spatiegebruik. Onjuist spatiegebruik is mij vanzelfsprekend een gruwel, en ik sta daarin niet alleen: er is zelfs een website waar je je erover kunt beklagen, SOS Signalering Onjuist Spatiegebruik.
Tot de daar genoemde juweeltjes behoort "weg om legging". Bekroond als leukste van 2011 is echter:

"Veel diarree gevallen in Nickerie".

Paula Anna

Toen we vanochtend terugkeerden van een tamelijk vruchteloos tochtje naar Ikea, en nét de brug in Waterhuizen over waren, zagen we een erg groot schip in het Winschoterdiep. Dat moest door de brug en dat ging maar net.
De Paula Anna is als casco gebouwd in Roemenië en wordt kennelijk afgebouwd bij Bodewes. Wat de thuishaven is, is me niet helemaal duidelijk: er staat St.Johns achterop, dat ligt op Newfoundland, maar op Internet wordt Funchal op Madeira opgegeven. Over de maten heb ik niks kunnen vinden, behalve dat hij dik 4000 ton groot is.
Het blijft een mooi gezicht, zo'n bakbeest dat door de weilanden schuift.




Een meneer die ook stond te kijken, vond het vooral leuk omdat hij zelf in de Anna Paulownastraat woonde.....