Vanmiddag had ik plotseling zin in een Wybertje. Dat is tamelijk uitzonderlijk, want ik eet eigenlijk alleen maar Wybertjes als iemand anders ze bij zich heeft, en dat gebeurt tegenwoordig bijna nooit meer. Maar gelukkig wist ik nog een doosje te staan, helemaal achter in een laatje van een kastje naast onze bank. Dat doosje was van het formaat jumbo, dus daar moest wel iets inzitten. Lekker tegen kriebel, stond er ook nog uitnodigend op het deksel.
Quod non, zoals de ouden zeiden, dus in actueel taalgebruik: NOT!. Tot mijn stomme verbazing zaten er geen Wybertjes in, maar 245 gulden in biljetten en nog een handvol muntgeld. Guldens, jongelui, dat is het geld dat we gebruikten van 1521 tot 1999. Geen idee waar het vandaan komt; we kunnen het er zelf ooit ingedaan hebben, maar het kan ook heel goed een late erfenis zijn van de moeder van Beminde Echtgenote of van mijn eigen moeder, overleden in respectievelijk 1999 en 2001.
Wat de herkomst ook zij, het is in elk geval een mooie gelegenheid om die biljetten eens te bekijken en dat is meteen ook leerzaam voor mijn jeugdige lezers. Dit zijn ze:
Ah, wat een prachtig geld, vergeleken met die zielloze eurobiljetten van tegenwoordig. En meteen heb je werk van twee vooraanstaande kunstenaars in huis: er zitten drie Drupstenen bij en twee Oxenaars. De beginjaren van de uitgifte ervan variëren van 1968 (het tientje met Frans Hals) tot 1992 (het briefje van honderd met een hoekje eraf). Wat dat betreft kan het geld dus best van een van onze moeders geweest zijn. In elk geval stamt het van ver voor we hier kwamen wonen en van nog verder voor we dat kastje kochten.
Afgezien van de Frans Hals vormen de biljetten ook een interessante ornithologische verkenning. Het ene honderdje heeft een steenuil in het watermerk (en ergens anders ook nog een muisje als prooi). Het andere honderdje heeft de bekende watersnip aan de ene kant en een poelsnip aan de andere. Het briefje van 25 heeft een roodborstje in het watermerk. Bij het jongste tientje zie je als watermerk een ijsvogel en die kan ook een prooi vinden, want er is ook nog een driedoornig stekelbaarsje.
Het papier voelt dikker en steviger aan dan de flodders van tegenwoordig en de biljetten zijn door hun uitvoering een stuk makkelijker van elkaar te onderscheiden - bij euro's moet ik altijd eerst even kijken wat voor bedrag er op staat, nou, dat had je met die briefjes van 25 gulden echt niet nodig.
Dilemma, nu. Hang ik die biljetten in een lijstje aan de muur (drie Drupstenen! twee Oxenaars!) of bied ik ze aan bij de Nederlandse Bank, die ze tegen een koers van 2,20371 (guldens per euro) wil inwisselen. Ik kan er nog een poosje over twijfelen, want het wisselen kan nog tot en met 31 december 2032.
* Ik heb de muntjes, samen ƒ7,25 en 1 Duitse mark, ook nog even bekeken (er zaten ook twee kleine knoopjes en een schroefje, of eigenlijk een boutje bij). De oudste munt is een stuiver uit 1951 (dus slechts drie jaar jonger dan ik), de jongste is ook een stuiver, maar dan uit 1998. Maar er zit ook een gulden bij met een sticker erop van Primera Kosterman aan de Hoogenkampsweg in Zwolle. Dat is een lichte aanwijzing in de richting van mijn schoonmoeder, die daar veel dichter bij woonde, maar ja, zo'n munt vindt natuurlijk ook zijn weg in het levendige economische verkeer in Zwolle.
dinsdag 29 december 2015
zondag 27 december 2015
dinsdag 8 december 2015
Zingende boom
"Alles van Kerst laat ik op school achter", bezwoer Beminde Echtgenote mij ten tijde van haar vertrek uit het onderwijs. Dat was mij, als erkend en gediplomeerd kersthater, natuurlijk bijzonder welgevallig. Niet voor niets doen wij het al een jaar of dertig zonder kerstboom (al vanaf het moment dat onze kinderen de jaren des onderscheids bereikten); niet voor niets mogen er juist in december geen kaarsen branden in ons huis, niet voor niets mijden wij nog meer dan anders de tv-reclame en niet voor niets vernietigen wij elke cd met kerstmuziek ritueel. We werden op school al spuugzat van al dat weeë gedoe, we hoefden niet thuis ook nog eens een keer.
Helaas. Waar een Briljante Kleinzoon zijn intrede doet, verdwijnen ook de meest hoogstaande principes als sneeuw voor de zon. Dit jaar komt er dus wel een kerstboom; we hebben hem gisteren opgehaald bij een kerstbomenverkopende straatgenoot. Om te beginnen bleek hij hier op de oprit toch al weer een stuk groter dan tussen al die andere kerstbomen en we hebben hem ook nog niet tot stand kunnen krijgen, maar ach, het duurt nog meer dan twee weken tot het echt Kerstmis is.
Ik had beter moeten opletten toen Beminde Echtgenote met de VUT ging. Vanochtend sloop zij zo onopvallend mogelijk naar de zolder om terug te keren met een grote hoeveelheid dozen en kratten waar kerstspullen in zaten in alle graden van lelijkheid. Wanstaltige kerstlieden die lichtsnoeren vasthouden, lelijke slingers en kerstballen, kransen, kerstmutsen, kortom alles wat de maand december voor de ware kersthater tot een nachtmerrie maakt en wat leerlingen van groep drie prachtig vinden.
Een absoluut dieptepunt in deze orgie van lelijkheid was het volgende. Een namaak-kerstboom van ongeveer een halve meter hoog. Er zit een snoer met een stekker aan. In de voet bevindt zich een schakelaartje en als je daarop drukt, blijkt dat tussen de takken twee ogen en een mond met een grote rode tong verborgen zijn. Die mond gaat open en de boom begint met luide stem Engelstalige kerstliedjes te zingen. Smoezen als: "Ja maar, dat heb ik van leerlingen gekregen" zijn hier niet van de lucht. Dit is 'm:
Er zit godbetert ook nog een koptelefoonaansluiting aan!
Ik hoop (en verwacht) dat Briljante Kleinzoon er doodsbang voor is. Dan kan hij meteen de vuilnisbak in, de zingende boom bedoel ik natuurlijk.
Helaas. Waar een Briljante Kleinzoon zijn intrede doet, verdwijnen ook de meest hoogstaande principes als sneeuw voor de zon. Dit jaar komt er dus wel een kerstboom; we hebben hem gisteren opgehaald bij een kerstbomenverkopende straatgenoot. Om te beginnen bleek hij hier op de oprit toch al weer een stuk groter dan tussen al die andere kerstbomen en we hebben hem ook nog niet tot stand kunnen krijgen, maar ach, het duurt nog meer dan twee weken tot het echt Kerstmis is.
Ik had beter moeten opletten toen Beminde Echtgenote met de VUT ging. Vanochtend sloop zij zo onopvallend mogelijk naar de zolder om terug te keren met een grote hoeveelheid dozen en kratten waar kerstspullen in zaten in alle graden van lelijkheid. Wanstaltige kerstlieden die lichtsnoeren vasthouden, lelijke slingers en kerstballen, kransen, kerstmutsen, kortom alles wat de maand december voor de ware kersthater tot een nachtmerrie maakt en wat leerlingen van groep drie prachtig vinden.
Een absoluut dieptepunt in deze orgie van lelijkheid was het volgende. Een namaak-kerstboom van ongeveer een halve meter hoog. Er zit een snoer met een stekker aan. In de voet bevindt zich een schakelaartje en als je daarop drukt, blijkt dat tussen de takken twee ogen en een mond met een grote rode tong verborgen zijn. Die mond gaat open en de boom begint met luide stem Engelstalige kerstliedjes te zingen. Smoezen als: "Ja maar, dat heb ik van leerlingen gekregen" zijn hier niet van de lucht. Dit is 'm:
Er zit godbetert ook nog een koptelefoonaansluiting aan!
Ik hoop (en verwacht) dat Briljante Kleinzoon er doodsbang voor is. Dan kan hij meteen de vuilnisbak in, de zingende boom bedoel ik natuurlijk.
donderdag 3 december 2015
Lekker Kokkerellen met HF
Van frituren ben ik geen groot liefhebber. Het duurt lang om de olie of het vet op de juiste temperatuur te krijgen, is het te koud dan is het voedsel niet te vreten, is het te heet dan wordt het zwart. Je zit altijd met de vraag waar je de gebruikte olie moet laten en het is een enorm geklieder om die in de oorspronkelijke verpakking terug te krijgen. Een geklieder is het trouwens sowieso en bovendien stinkt frituren enorm. En tenslotte is het ook nog eens een keer behoorlijk gevaarlijk. Wij weten immers allemaal hoe Kenau Simonsdochter Hasselaar de Spaanse horden lange tijd van zich af wist te houden: juist, door haar Moulinex friteuse vanaf de Haarlemse wallen boven hun Iberische hoofden om te kiepen.
Een tragisch toeval wil dat ik anderzijds behoorlijk dol ben op gefrituurd voedsel; ik denk hierbij in het bijzonder aan bitterballen. Natuurlijk kun je zo nu en dan op een receptie of trouwerij wel een bitterbal veroveren, maar tegen de tijd dat ik mij naar die juffrouw met dat schaaltje toe heb gemanoeuvreerd zijn de bitterballen meestal al lang op en anders zijn ze gewoonlijk afgekoeld. Ook in dat geval vind ik ze trouwens nog wel tamelijk lekker, maar ik kan soms dromen van een schoteltje gloeiend hete bitterballen, met een beetje mosterd erbij, helemaal voor mij alleen.
Natuurlijk is het fenomeen van de ovenbitterbal respectievelijk de ovenkroket en de ovenfrites mij niet onbekend. Maar van de resultaten van het bereiden van die produkten ben ik nooit zo onder de indruk. De oven moet lang voorverwarmen en op de een of andere manier zijn de bitterballen etc. nooit echt heel lekker.
Sinds kort zijn wij echter in het bezit, wat zeg ik, in het genot van een zogenaamde Airfryer. Het ding is hier gekomen op voorspraak en door bemiddeling van enkele (al dan niet aangetrouwde) familieleden, aan wier kritisch vermogen op culinair gebied niet getwijfeld hoeft te worden. Sinds de dag dat onze Airfryer hier arriveerde bevind ik mij welhaast in een bitterballenwalhalla. Die ovenbitterballen blijken hartstikke lekker te zijn! Je gooit ze in het apparaat, niks voorverwarmen, aanzetten en na elf minuten zijn ze klaar. Afgelopen zondag hebben we hier met een bevriend echtpaar een ware bitterballenorgie aangericht.
Ovenkroketten: prima. Ovenpatat: prima. Ik geef niet erg om patat, maar deze is best lekker.
Ik kan doorgaan: aardappelrondjes, kabeljauwsteaks, mini-loempiaatjes, alles lukt. Zelfs heb ik mijn eerste wankele schreden op het glibberige pad der patisserie gezet: een boterkoek (oké, uit een pak met boterkoekmix, maar toch) en oergezonde en toch nog tamelijk lekkere havermoutkoekjes. Zoals ik al zei: alles lukt. Afbakbroodjes ook. Zo'n Airfryer is eigenlijk een heel compacte heteluchtoven, eentje waarbij je niet ook nog een halve kubieke meter lucht extra verwarmt.
Omdat je zelfs dit wonderapparaat wel een heel klein beetje ruikt, hebben we de Airfryer in de bijkeuken ondergebracht. Dat was ook nog eens een goede aanleiding om die eens op te ruimen en de stellingkast, die al zestien jaar scheef tegen de ernaast hangende spoelbak leunde, eindelijk eens aan de muur vast te maken, hetgeen verrassend horizontale planken opleverde. Zo staat onze Airfryer erbij:
Het enige probleem zijn nu nog de oliebollen. Er zijn wel mensen die iets in die trant geprobeerd hebben, maar oliebollen uit de Airfryer, daar zie ik nog niet veel heil in.
Een tragisch toeval wil dat ik anderzijds behoorlijk dol ben op gefrituurd voedsel; ik denk hierbij in het bijzonder aan bitterballen. Natuurlijk kun je zo nu en dan op een receptie of trouwerij wel een bitterbal veroveren, maar tegen de tijd dat ik mij naar die juffrouw met dat schaaltje toe heb gemanoeuvreerd zijn de bitterballen meestal al lang op en anders zijn ze gewoonlijk afgekoeld. Ook in dat geval vind ik ze trouwens nog wel tamelijk lekker, maar ik kan soms dromen van een schoteltje gloeiend hete bitterballen, met een beetje mosterd erbij, helemaal voor mij alleen.
Natuurlijk is het fenomeen van de ovenbitterbal respectievelijk de ovenkroket en de ovenfrites mij niet onbekend. Maar van de resultaten van het bereiden van die produkten ben ik nooit zo onder de indruk. De oven moet lang voorverwarmen en op de een of andere manier zijn de bitterballen etc. nooit echt heel lekker.
Sinds kort zijn wij echter in het bezit, wat zeg ik, in het genot van een zogenaamde Airfryer. Het ding is hier gekomen op voorspraak en door bemiddeling van enkele (al dan niet aangetrouwde) familieleden, aan wier kritisch vermogen op culinair gebied niet getwijfeld hoeft te worden. Sinds de dag dat onze Airfryer hier arriveerde bevind ik mij welhaast in een bitterballenwalhalla. Die ovenbitterballen blijken hartstikke lekker te zijn! Je gooit ze in het apparaat, niks voorverwarmen, aanzetten en na elf minuten zijn ze klaar. Afgelopen zondag hebben we hier met een bevriend echtpaar een ware bitterballenorgie aangericht.
Ovenkroketten: prima. Ovenpatat: prima. Ik geef niet erg om patat, maar deze is best lekker.
Ik kan doorgaan: aardappelrondjes, kabeljauwsteaks, mini-loempiaatjes, alles lukt. Zelfs heb ik mijn eerste wankele schreden op het glibberige pad der patisserie gezet: een boterkoek (oké, uit een pak met boterkoekmix, maar toch) en oergezonde en toch nog tamelijk lekkere havermoutkoekjes. Zoals ik al zei: alles lukt. Afbakbroodjes ook. Zo'n Airfryer is eigenlijk een heel compacte heteluchtoven, eentje waarbij je niet ook nog een halve kubieke meter lucht extra verwarmt.
Omdat je zelfs dit wonderapparaat wel een heel klein beetje ruikt, hebben we de Airfryer in de bijkeuken ondergebracht. Dat was ook nog eens een goede aanleiding om die eens op te ruimen en de stellingkast, die al zestien jaar scheef tegen de ernaast hangende spoelbak leunde, eindelijk eens aan de muur vast te maken, hetgeen verrassend horizontale planken opleverde. Zo staat onze Airfryer erbij:
Het enige probleem zijn nu nog de oliebollen. Er zijn wel mensen die iets in die trant geprobeerd hebben, maar oliebollen uit de Airfryer, daar zie ik nog niet veel heil in.
Abonneren op:
Posts (Atom)


