dinsdag 29 december 2015

Onverwachte nieuwjaarsbonus

Vanmiddag had ik plotseling zin in een Wybertje. Dat is tamelijk uitzonderlijk, want ik eet eigenlijk alleen maar Wybertjes als iemand anders ze bij zich heeft, en dat gebeurt tegenwoordig bijna nooit meer. Maar gelukkig wist ik nog een doosje te staan, helemaal achter in een laatje van een kastje naast onze bank. Dat doosje was van het formaat jumbo, dus daar moest wel iets inzitten. Lekker tegen kriebel, stond er ook nog uitnodigend op het deksel.


Quod non, zoals de ouden zeiden, dus in actueel taalgebruik: NOT!. Tot mijn stomme verbazing zaten er geen Wybertjes in, maar 245 gulden in biljetten en nog een handvol muntgeld. Guldens, jongelui, dat is het geld dat we gebruikten van 1521 tot 1999. Geen idee waar het vandaan komt; we kunnen het er zelf ooit ingedaan hebben, maar het kan ook heel goed een late erfenis zijn van de moeder van Beminde Echtgenote of van mijn eigen moeder, overleden in respectievelijk 1999 en 2001.

Wat de herkomst ook zij, het is in elk geval een mooie gelegenheid om die biljetten eens te bekijken en dat is meteen ook leerzaam voor mijn jeugdige lezers. Dit zijn ze:



Ah, wat een prachtig geld, vergeleken met die zielloze eurobiljetten van tegenwoordig. En meteen heb je werk van twee vooraanstaande kunstenaars in huis: er zitten drie Drupstenen bij en twee Oxenaars. De beginjaren van de uitgifte ervan variëren van 1968 (het tientje met Frans Hals) tot 1992 (het briefje van honderd met een hoekje eraf). Wat dat betreft kan het geld dus best van een van onze moeders geweest zijn. In elk geval stamt het van ver voor we hier kwamen wonen en van nog verder voor we dat kastje kochten.

Afgezien van de Frans Hals vormen de biljetten ook een interessante ornithologische verkenning. Het ene honderdje heeft een steenuil in het watermerk (en ergens anders ook nog een muisje als prooi). Het andere honderdje heeft de bekende watersnip aan de ene kant en een poelsnip aan de andere. Het briefje van 25 heeft een roodborstje in het watermerk. Bij het jongste tientje zie je als watermerk een ijsvogel en die kan ook een prooi vinden, want er is ook nog een driedoornig stekelbaarsje.

Het papier voelt dikker en steviger aan dan de flodders van tegenwoordig en de biljetten zijn door hun uitvoering een stuk makkelijker van elkaar te onderscheiden - bij euro's moet ik altijd eerst even kijken wat voor bedrag er op staat, nou, dat had je met die briefjes van 25 gulden echt niet nodig.

Dilemma, nu. Hang ik die biljetten in een lijstje aan de muur (drie Drupstenen! twee Oxenaars!) of bied ik ze aan bij de Nederlandse Bank, die ze tegen een koers van 2,20371 (guldens per euro) wil inwisselen. Ik kan er nog een poosje over twijfelen, want het wisselen kan nog tot en met 31 december 2032.

* Ik heb de muntjes, samen ƒ7,25 en 1 Duitse mark,  ook nog even bekeken (er zaten ook twee kleine knoopjes en een schroefje, of eigenlijk een boutje bij). De oudste munt is een stuiver uit 1951 (dus slechts drie jaar jonger dan ik), de jongste is ook een stuiver, maar dan uit 1998. Maar er zit ook een gulden bij met een sticker erop van Primera Kosterman aan de Hoogenkampsweg in Zwolle. Dat is een lichte aanwijzing in de richting van mijn schoonmoeder, die daar veel dichter bij woonde, maar ja, zo'n munt vindt natuurlijk ook zijn weg in het levendige economische verkeer in Zwolle.







Geen opmerkingen: