vrijdag 28 juni 2013

Schokkende beelden beschikbaar

Ook het weinig enerverende bestaan van een immobiele bejaarde kent zijn - weliswaar schaarse - hoogtepunten. Ik denk hierbij speciaal aan de regelmatige uitstapjes naar het ziekenhuis. Die hebben heel wat, excusez le mot, voeten in aarde. Om te beginnen moet mijn beminde echtgenote een ingenieuze constructie van drempeltjes bouwen, want anders komen we met de rolstoel de voordeur niet uit. Vervolgens moet ik mij op de achterbank van de Roemeense tank hijsen, opdat mijn been horizontaal vervoerd kan worden. Dan moet de rolstoel achterin de auto; hiervoor hebben we inmiddels een handige techniek ontwikkeld, waarbij de grootste wielen het meeste werk doen.

In de parkeergarage van het Martini zoeken we een plek met veel ruimte aan de linkerkant van de auto, want anders kom ik er niet uit. Vervolgens komt dan de lange mars naar de gipskamer; een logistiek genie heeft deze op maximale afstand van de parkeergarage geplaatst.

In de gipskamer bleken mijn operatiewonden er mooi rustig bij te liggen. De stand van het gips is wat aangepast, het is opnieuw ingewikkeld, en volgende week kom ik terug om de hechtingen eruit te laten halen en om nieuw gips te krijgen - dat zal dan helaas weer circulair zijn, zoals wij kenners dat noemen, dus helemaal om het been heen.

En vervolgens de hele terugreis, en die is net zo moeizaam als de heenreis. Een heel gedoe, al met al, maar dan heb je ook wat, getuige onderstaande foto's, waarop duidelijk te zien is dat mijn kuitbeen thans geschraagd wordt door een soort eg. Het lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk dat deze constructie ooit nog een normaal functioneren van het enkelgewricht zal toestaan, maar we hopen er het beste van.

Natuurlijk heb ik even geaarzeld alvorens een dergelijke schokkende foto te plaatsen, maar men kent zijn journalistieke plicht, en eerder kwam ik ook al met foto's van een zieltogende avocado, tenslotte.



dinsdag 25 juni 2013

Troost

Het is natuurlijk verre van mij om iemand tot onbedachtzame stappen aan te moedigen, maar het is natuurlijk wel zo dat een gebroken enkeltje hier of een poosje aan de beademing daar kan leiden tot zo'n prachtige tekening van de fameuze IJsbrand Oost!  Let vooral op de de ijverig dirigerende technicus centraal op de vloer van de abdijkerk in mijn vroegere woonplaats Aduard - die ik zelf tot mijn schande nota bene enige malen over het hoofd heb gezien, de technicus bedoel ik. Degene die daar de weg wordt gewezen is overigens een (andere) vroegere collega van mij, die daarnaast ook nog eens een heel overtuigende Zwarte Piet aan mijn zijde is geweest. Wat is het toch leuk om bij het CIO gewerkt te hebben!

maandag 24 juni 2013

nr. 4

Voor mijn verplaatsingen ben ik geheel van de rolstoel afhankelijk. Mijn wereldje wordt gevormd door het bed, de bank, de wc (niet alles kan in het urinaal, die wc is trouwens elke keer een angstig avontuur). Verder hebben we nog een soort trog in de bijkeuken, waar ik mijn tanden kan poetsen en mij een beetje kan poedelen. En dan is er natuurlijk nog het terras, waar ik een sigaartje kan nuttigen, een van de weinige vreugden die mij nog rest.

Weliswaar heb ik van het ziekenhuis in Rotterdam een paar krukken meegekregen, maar daar kan ik helemaal niks mee beginnen. Krukken zijn bedacht voor mensen van 60 kilo met een goeie balans, en ik voldoe aan geen van beide criteria. Dus zonder rolstoel ben ik volstrekt hulpeloos.

Inmiddels ben ik aan mijn vierde rolstoel in negen dagen toe. Een overzicht.

Nr. 1 kwam van een uitleen in Groningen. Ik was heel blij dat hij er bij mijn thuiskomst was, maar het ding liep ongelooflijk zwaar. Toen we naar de gipskamer in het Martini moesten, was ik genoodzaakt mijn uitgeputte beminde echtgenote de laatste tientallen meters te slepen, terwijl zij toch verondersteld werd mij te duwen.

Nr. 2 was niet slecht, maar had helaas een niet werkende rem. Weliswaar is die gerepareerd door een briljante oudleerlinge van me, maar zij voorspelde al dat het succes van die reparatie niet blijvend zou zijn. Een rolstoel zonder goeie remmen is levensgevaarlijk, omdat hij kan wegdraaien als je erin zakt of eruit opstaat.

Nr. 3 had een lekke band. Dat was dus gauw bekeken.

Nr. 4 is zojuist gearriveerd. Mijn beminde echtgenote is inmiddels stamgast bij de hulpmiddelenuitleen. Hij heeft prima remmen en keiharde banden. Helaas heeft hij geen goeie beensteun, dus de volgende rit naar de uitleen betreft het omwisselen van die beensteun. En hij loopt wel een beetje zwaar, maar we willen niet pietluttig zijn.

Vooral op de omwisselmomenten, als ik dus een poosje helemaal niks kan, word ik bevangen door een overweldigend gevoel van machteloze afhankelijkheid. Help! Mijn urinaal ligt ergens anders!

zondag 23 juni 2013

Bij de geboortedag van Alan Turing en Hannes Wader

Een spectaculair begin van mijn 65e verjaardag: om 5 uur vanochtend hing ik met een duffe kop en zonder bril het zaakje naast, in plaats van in het urinaal. Gelukkig bemerkte ik mijn vergissing vrij spoedig, maar geheel schadevrij is het niet verlopen, zodat ik meteen ruw werd geconfronteerd met ouderdom, verval en het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd.

Ik zou immers met ingang van vandaag AOW genieten, zo is mij meer dan een halve eeuw voorgehouden. Helaas hebben de uitvoerders van deze volksverzekering, ik zeg VERZEKERING, in al hun rechts-kapitalistische wijsheid besloten dat dit voor de generatie van 1948 niet doorgaat. 'Dus meneer, u hebt uw Dacia aan barrels gereden? Helaas, onze verzekeringsmaatschappij heeft besloten voor bezitters van dit merk niet meer uit te keren. Altijd premie betaald, zegt u? Tja, jammer dan, dat geld bent u kwijt. Net wat u zegt, meneer, de wetten van het Samsom-kapitalisme meneer.'

Tot mijn grote verrassing was mijn beminde echtgenote, die als mantelzorger zeer zwaar belast is, er toch nog in geslaagd een keur aan cadeautjes voor mij te vergaren, en zo werd het toch nog een beetje verjaardag in ons deels natte bed......

vrijdag 21 juni 2013

Tussen Delft en Overschie - operatie

Uw blogger heeft een enige uren durende operatie achter de rug. Een volgende keer kies ik weer voor een volledige verdoving, want dit is werkelijk dodelijk saai!

Voor zover ik weet is het goed gegaan, en idioot veel pijn heb ik nog steeds niet.

maandag 17 juni 2013

Enkele overpeinzingen

* wie is er eigenlijk ooit op het idee gekomen dat tekst produceren door een schermpje aan te raken ook maar in de verste verte te vergelijken zou zijn met typen met een toetsenbord?

* het is maar de vraag in hoeverre je activisten kunt vertrouwen. Neem Samsom, tot voor kort nog GreenPeace-activist, en nu ineens een zichtbaar zelfingenomen rechtse kwal.
Maar voor Jaap Dirkmaat van Das en Boom heb ik altijd een zwak gehad. Die meldt in het blad van Natuurmonumenten dat in Nederland twee maal zo veel geld wordt uitgegeven aan kauwgom als aan natuur. Dat vind ik echt schokkend.


Tussen Delft en Overschie (7)

Met het baasje gaat het nog niet zo heel best (een vervelend wondje op de enkel, precies daar waar gesneden moet worden, verhindert vooralsnog opereren) maar ik vind veel steun bij mijn avocado.

Die was toch doodgevroren, zullen jullie nu zeggen? En daarvoor al een keer omgewaaid? Ha, dan kennen jullie mijn avocado nog niet. Het dappere plantje is op miraculeuze wijze uit de dood herrezen, zoals onderstaande afbeelding toont.

Eerlijk gezegd denk ik dat ik per ongeluk een nieuwe revolutionaire teelttechniek heb ontwikkeld: spoedig zal het onder avocadoboeren gemeengoed zijn geworden de planten eerst aan een vliegende storm bloot te stellen en ze vervolgens in de diepvries te zetten. Dan immers krijg je een mooi vertakt gebladerte, dat in de toekomst ongetwijfeld rijkelijk vrucht zal dragen.




vrijdag 14 juni 2013

Tussen Delft en Overschie (6): terug in de rolstoel

Nu ben ik dus weer terug waar ik ruim drie jaar geleden was: in de rolstoel. Dat was toen collega's, oud-collega's, familieleden en vrienden mij rondzeulden in de omgeving van De Dilgt.

Met gips was ik niet geheel onbekend. Een jaar of 55 geleden trok ik mijn kleine zusje op de slee, met scherpe bochten want dan kon je de slee zo lekker laten doorzwieren. Ik gleed uit en brak spaakbeen en ellepijp. We hadden natuurlijk geen telefoon en geen auto en buurkinderen verklaarden achteraf dat ze nog nooit iemand zo hard hadden zien fietsen als mijn vader toen, op weg om de dokter te waarschuwen.

De rolstoel die hier zaterdag dank zij mijn zorgzame schoonzusje voor mij klaarstond was niet slecht voor de inzittende, maar een crime voor de duwer. Mijn beminde echtgenote was volledig uitgeput toen ze mij van de ene kant van het Martini naar de andere had gekregen. Waarschijnlijk was er een lager kapot of zoiets

Inmiddels is dat exemplaar alweer vervangen. Van de nieuw deed een rem het niet. Dat lijkt nogal futiel bij rolstoelsnelheden, maar het maakt dat je er niet goed op kunt steunen bij het opstaan en gaan zitten. Hij kan dan wegdraaien en dan lig je op de grond - en een enkel is zo gebroken, nietwaar.

Gelukkig arriveerde een vernuftige oud-leerling, die er met een inbussleuteltje in slaagde de rem weer werkend te krijgen, zodat ik nu weer op mijn stoel kan vertrouwen.

Een vriend snoeide de doorgang in de heg weer vrij, zodat het nieuw e tablet waarop ik dit blogje maak succesvol afgeleverd kon worden.

Nu nog iets tegen de ondraaglijke jeuk, waardoor ik al nachten geteisterd word. Hopelijk heeft de apotheek vanmiddag iets bruikbaars klaarliggen.

dinsdag 11 juni 2013

Tussen Delft en Overschie (5) - de orthopeed

Om half drie afgesproken, ook om half drie aan de beurt, dus dat was al heel wat. Natuurlijk hebben we dan al een hoop gedoe achter de rug van auto in, auto uit, rolstoel uitklappen, rolstoel inklappen, beenstuk eraf, beenstuk eraan, tasje met de belangrijke papieren, heule lange gang door van de parkeergarage naar de gipskamer, enfin, dat soort dingen.

De zwelling was nog niet goed genoeg weg. Ze hebben wel nieuwe foto's gemaakt, het gips vervangen en wat dies meer zij. Een prettig sfeertje daar, in die gipskamer. Even dacht ik zelfs dat een van de verpleegkundigen een kusje op het nieuwe gips wou geven, maar bij navraag bleek ik toch een gebaar verkeerd geïnterpreteerd te hebben.

De planning is nu dat we er maandag weer heen gaan om de zwelling te laten controleren. Als dan alles goed is zou dan woensdag geopereerd kunnen worden, inclusief een nachtje blijven. Er komt het nodige ijzerwerk aan te pas, aan twee kanten: zowel het kuitbeen als een kop van het scheenbeen is stuk. Nou ja, ik denk dan maar aan Robert Gesink, die ook vol platen en schroeven zit en nog steeds min of meer fluitend lastige cols beklimt.

En dan is er nog een schier eindeloos vervolgtraject. Gips zus, gips zo, het kan nog wel een jaar duren voordat je er helemaal geen last meer van hebt, en dat is dan nog onder het nodige voorbehoud van ontstekingen en gebrekkige botgroei. Ze konden het ook niet laten negatieve opmerkingen te maken over het roken van sigaartjes. Dus dat ik nou dolblij weer huiswaarts ben gekeerd, nou nee, maar goed, er zit in elk geval wat beweging in het proces.

Wordt nog lang vervolgd.


Tussen Delft en Overschie (4)

Een oplettende lezeres te Vogelenzang wijst mij erop, dat het natuurlijk helemaal niet de ooievaar was, die daar met een zuig'ling op haar knie zat te wenen, maar de kikker! Met deze scherpe observatie verdient zij uiteraard de bloggerszoen van de maand. Het verbaast me wel dat al die andere lezers, onder wie toch literair danig geschoolde, en zelfs met het lied in kwestie opgegroeide, dit allemaal niet opgevallen is. Of hebben zij gedacht dat het hier een sluwe stijlfiguur betrof, bedoeld om de verwarring in mijn geest duidelijk te maken?

Hoe dan ook, vanmiddag bezoek ik een orthopeed. Dat gebeurde 55 jaar geleden ook wel eens, zo'n man heeft mij toen tijdenlang met van die akelige stalen steunzolen opgescheept. Maar hij verklaarde bij die gelegenheden ook dat met blote voeten over het strand lopen het allerbeste was. Scheveningse schelpenvissers hadden nooit platvoeten, verklaarde hij destijds, en mijn moeder heeft dat nog menigmaal herhaald.

Hopelijk zal de orthopeed mij vanmiddag duidelijk maken of de zaak reparabel is en zo ja, wanneer en op welke termijn. Nog steeds heb ik nauwelijks pijn in de getroffen enkel, maar de linkerheup gaat behoorlijk pijn doen van het steeds maar optillen van dat door het gips loodzware linkerbeen. Dat blok beton, waarmee de maffia dwarsliggers in het water kiept, dat moet toch wel een effectieve methode zijn.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

maandag 10 juni 2013

Tussen Delft en Overschie (3)

Nou denk je natuurlijk, dat een angstige bejaarde met een gebroken enkel die de spoedopname van een Rotterdams ziekenhuis binnenkomt, dat die razendsnel geholpen wordt. En inderdaad! Voor ik het wist lag ik in een kamertje vol deskundig personeel. Heel wat anders dan toen ik een nacht lang over de vloer kroop van de buikpijn in het Martini!

Als blijk van waardering heb ik dat kamertje volledig ondergekotst. Ik was nog niet voorzien van een bekken (dat klinkt als een mooi glimmend ding, maar het is een veredeld eierdoosje) om de boel op te vangen, dus ik wierp de kots over mijn rechterschouder. Zelfs de muur zat onder! Later heb ik in de röntgenkamer ook nog een rondje gedaan, maar toen had ik wel een bekken.

Het ongeluk gebeurde om een uur of 8, en om 6 uur hadden we iets gegeten in de Burger King. In mijn geval was het een Big King en die was nog niet erg aan verteren toegekomen. "Er zaten ook uitjes bij", sprak een van de verpleegkundigen waarderend.

Enfin, van opereren kwam het niet, want er was teveel zwelling. We doen er gips omheen, en komt u over vier dagen maar weer terug, was de boodschap. Dat zagen we niet zitten. Ik kon ook niet een nachtje blijven, ik moest me maar zien te redden.

Echtgenote en zoon hebben mij de auto in gemanoeuvreerd, en we zijn naar zoons flat gereden. Daar heb ik mij zittend de trappen opgewerkt en ben neergeploft op een matras in de kamer.

wordt weer vervolgd.


zondag 9 juni 2013

Dienstmededeling

Het management van Huize Avondrood deelt het volgende mee:

Dis nu eens geen bezuiniging vermomd als efficiencyslag of zelfs kwaliteitsimpuls, maar gewoon om praktische redenen: de afdeling grasmaaien en de dienst externe communicatie hebben elkaars taken overgenomen.

Tussen Delft en Overschie (2)

De ambulance liet nogal op zich wachten. Naar later bleek was hij er al wel, maar hij stond enigszins aan de verkeerde kant van het Schie. Gelukkig is zo'n fietsbrug voor een beetje ambulancechauffeur geen beletsel, dus al spoedig knielden de broeders bij mij neer. Ondertussen waren ook briljante kleinzoon, schoondochter en zoon garriveerd, dus samen met de fietser en de Dacia-rijder werd het nog best een gezellige boel, temeer omdat ik eigenlijk helemaal niet zo'n pijn had.

De broeders keken bedenkelijk, knipten onvervaard mijn kostelijke  Welkoop-broek en mijn Hema-sok stuk en verklaarden (terecht) dat het hier om een gecompliceerde enkelbreuk ging, (ten onrechte) dat ik zeker opgenomen zou worden en (terecht) dat er geopereerd zou moeten worden.

Ik werd na enig gespalk en infuuswerk in de ambulance geschoven, en op ging het richting het Sint Franciscus-ziekenhuis in Rotterdam. Mijn beminde echgenote reed mee en Ralf zorgde dat  onze fietsen bij hem in de schuur kwamen.

(wordt weer vervolgd)

Tussen Delft en Overschie (oorspronkelijke titel: Kut kut kut kutterdekut)

Wellicht was ik wat afgeleid door de gedachte aan de legendarische ooievaar, die hier ter plaatse ooit luid wenend met een zuigling op haar knie aan de oever zat. Niet de oever van de Rotte, dat is een wijd verbreid misverstand: tussen Delft en Overschie loopt het Schie, ik heb het zelf gecontroleerd. Het Schie is best een aardig stroompje, en behoorlijk drukbevaren ook.

Vlak bij het dorpje De Zweth loopt een fietsbrug over het Schie, de Kandelaarbrug.  Daar waren mijn beminde echtgenote en ik vrijdagavond net overheen gegaan. Beneden stonden we wat te aarzelen of en zo ja hoe we verder zouden gaan. Ik draaide een rondje, maakte een stuurfout en ik lag op de grond. Mijn linkervoet kwam raar terecht. Eerst dacht ik dat mijn sandaal was stukgegaan, dat de sandaal min of meer naast mijn voet stond,  maar bij nadere beschouwing bleek de sandaal nog keurig om de voet te zitten, maar stond die voet min of meer naast de bijbehorende enkel. Mijn eerste gedachte was dat amputatie waarschijnlijk de enige begaanbare weg zou zijn (wat in dit verband een tamelijk cynische uitdrukking is).

Mijn beminde echtgenote alarmeerde 112 en nabijwonende zoon R.,  maar de eerste passant die stopte was de bestuurder van een antracietgrijze Dacia Logan MCV. Dit versterkt de al bestaande gedachte dat bestuurders van antracietgrijze Dacia's Logan een net iets beter soort mensen zijn. Ook veel hulp bood een fietser, en die behoort natuurlijk ook tot de betere soort.

wordt vervolgd (het typen gaat niet zo makkelijk)


zaterdag 1 juni 2013

Online bestellen bij Saturn: geen goed idee

Mijn lezers leven natuurlijk in de veronderstelling dat al die prachtige blogs als het ware vanzelf vloeien uit een schitterende, geavanceerde state-of-the-art computer met een veelheid aan toeters en bellen. Niets is minder waar, of het moest al zijn dat Samsom links is.

Het laptopje waarmee ik blog is een jaar of zes oud. Het is van het weinig pretentieuze merk Medion. Er zit een grote barst in de behuizing, de cd-speler doet het al jaren niet meer en de Fn-toets is onherstelbaar losgeraakt. Bovendien heeft het ding veel moeite met het feit dat ik geregeld drie browsers open heb staan: Chrome om de Volkskrant online te lezen, Opera omdat daar een bruikbare RSS feedreader in zit en Firefox voor het gewone werk. De computer schrikt soms zo van dit geheugenbeslag, dat hij minutenlang helemaal verstijft  en op geen enkele wijze benaderbaar is.

Het werd dus tijd voor een nieuwe laptop, liefst nog voor mijn AOW-gat intreedt. Dat viel nog niet mee, want ik heb geen zin in een computer met Windows 8 - dat ziet me er te kinderachtig uit en ik voel er niks voor om allerlei op touch-screens gerichte ballast mee te slepen. Ik ben dus al weken op zoek naar een betaalbare 17 inch laptop met windows 7, voorzien van tenminste 4 Gb intern geheugen.

Een paar weken geleden dacht ik beet te hebben. Op de nogal schreeuwerige website van Saturn trof ik een aangenaam geprijsde 17 inch Acer Aspire met 8 Gb intern geheugen. Vandaag besteld, morgen in huis!, stond er vrolijk op de pagina. Razendsnel kreeg ik een paar bevestigingsmailtjes - Saturn is vooral goed in automatisch gegenereerde mail. De volgende dag zat ik al bij het krieken van de dag achter de voordeur om de bezorging van mijn nieuwe troetelkind niet te missen.

Dus niet. En de week erna ook niet. Je kunt op de website een bericht achterlaten, dan wordt er een zogeheten 'ticket' aangemaakt. Twee keer gedaan, geen enkele andere reactie dan een automatisch gegenereerd mailtje dat er een ticket was aangemaakt. Gebeld; het zou doorgegeven worden aan de desbetreffende collega, de website was niet goed, er waren leveringsproblemen. Mailtje gekregen dat er weer een ticket was aangemaakt. Paar dagen later opnieuw gebeld: de computer is niet leverbaar, en een alternatief was niet voorhanden. De bestelling dus geannuleerd. Op  het mailtje dat die annulering bevestigt wacht ik alweer dagen. Ik ben benieuwd hoe het met het terugstorten van het geld zal gaan....

Mijn zoektocht gaat dus verder. De conclusie is uiteraard, dat online bestellen bij Saturn geen goed idee is.