Ook het weinig enerverende bestaan van een immobiele bejaarde kent zijn - weliswaar schaarse - hoogtepunten. Ik denk hierbij speciaal aan de regelmatige uitstapjes naar het ziekenhuis. Die hebben heel wat, excusez le mot, voeten in aarde. Om te beginnen moet mijn beminde echtgenote een ingenieuze constructie van drempeltjes bouwen, want anders komen we met de rolstoel de voordeur niet uit. Vervolgens moet ik mij op de achterbank van de Roemeense tank hijsen, opdat mijn been horizontaal vervoerd kan worden. Dan moet de rolstoel achterin de auto; hiervoor hebben we inmiddels een handige techniek ontwikkeld, waarbij de grootste wielen het meeste werk doen.
In de parkeergarage van het Martini zoeken we een plek met veel ruimte aan de linkerkant van de auto, want anders kom ik er niet uit. Vervolgens komt dan de lange mars naar de gipskamer; een logistiek genie heeft deze op maximale afstand van de parkeergarage geplaatst.
In de gipskamer bleken mijn operatiewonden er mooi rustig bij te liggen. De stand van het gips is wat aangepast, het is opnieuw ingewikkeld, en volgende week kom ik terug om de hechtingen eruit te laten halen en om nieuw gips te krijgen - dat zal dan helaas weer circulair zijn, zoals wij kenners dat noemen, dus helemaal om het been heen.
En vervolgens de hele terugreis, en die is net zo moeizaam als de heenreis. Een heel gedoe, al met al, maar dan heb je ook wat, getuige onderstaande foto's, waarop duidelijk te zien is dat mijn kuitbeen thans geschraagd wordt door een soort eg. Het lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk dat deze constructie ooit nog een normaal functioneren van het enkelgewricht zal toestaan, maar we hopen er het beste van.
Natuurlijk heb ik even geaarzeld alvorens een dergelijke schokkende foto te plaatsen, maar men kent zijn journalistieke plicht, en eerder kwam ik ook al met foto's van een zieltogende avocado, tenslotte.
vrijdag 28 juni 2013
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten