HP zal ik niet snel als een betrouwbare bron aanmerken, maar het lijkt me toch wel goed als jullie het ook eens van een ander horen.
maandag 28 maart 2016
zaterdag 26 maart 2016
Verstoppen
Het jaarlijkse paaseieren zoeken viel bij ons dit jaar op zaterdag, dit in verband met de weersvooruitzichten en omdat Briljante Kleinzoon en z'n ouders toch bij ons waren.
De officiële sessie was 's ochtends. Opa had zes eieren verstopt (die kun je tegenwoordig voorgekleurd bij de AH kopen) en die werden door Briljante Kleinzoon met enige sturing van z'n vader vlot gevonden.
Vier van die eieren werden bij de lunch opgegeten, zodat er nog twee over waren. Toen papa en mama 's middags boodschappen waren doen zijn we met die resterende eieren nogmaals aan het verstoppen geslagen. Om de beurt (omstebeurten, zoals wij vroeger in Zwolle zeiden) mochten opa, oma en Briljante Kleinzoon die eieren verstoppen en een van de anderen moest dan zoeken.
Dit ging heel goed, maar toch viel ons op dat Briljante Kleinzoon nog enkele finesses van het spel mist. Weliswaar was hij er heel scherp op dat de grootouder die aan de beurt was om te zoeken naar binnen ging zodat die niks van het verstoppen kon zien, maar tijdens het zoeken participeerde hij toch iets te actief. Om te beginnen dirigeerde hij de zoeker met vaste hand naar de goede kant van de tuin en dan ging hij daar nadrukkelijk in de juiste richting wijzen, waarbij hij tamelijk luid fluisterde: "Daar! Daar!" Hij snapte dus kennelijk wel dat er iets geheimzinnigs mee was, vandaar dat gefluister, maar verder was hij blijkbaar vooral bang dat de eieren, die overigens niet erg geraffineerd verstopt waren, niet gevonden zouden worden. Het was bijzonder leuk.
Voorts is ons ter ore gekomen dat hij bij het eierenzoeken op het kinderdagverblijf een ei heeft afgestaan aan zijn vriendin E., die er niet in was geslaagd er zelf een te vinden. Kijk, zo zien wij dat graag, een briljante geest en een warm hart!
De officiële sessie was 's ochtends. Opa had zes eieren verstopt (die kun je tegenwoordig voorgekleurd bij de AH kopen) en die werden door Briljante Kleinzoon met enige sturing van z'n vader vlot gevonden.
Vier van die eieren werden bij de lunch opgegeten, zodat er nog twee over waren. Toen papa en mama 's middags boodschappen waren doen zijn we met die resterende eieren nogmaals aan het verstoppen geslagen. Om de beurt (omstebeurten, zoals wij vroeger in Zwolle zeiden) mochten opa, oma en Briljante Kleinzoon die eieren verstoppen en een van de anderen moest dan zoeken.
Dit ging heel goed, maar toch viel ons op dat Briljante Kleinzoon nog enkele finesses van het spel mist. Weliswaar was hij er heel scherp op dat de grootouder die aan de beurt was om te zoeken naar binnen ging zodat die niks van het verstoppen kon zien, maar tijdens het zoeken participeerde hij toch iets te actief. Om te beginnen dirigeerde hij de zoeker met vaste hand naar de goede kant van de tuin en dan ging hij daar nadrukkelijk in de juiste richting wijzen, waarbij hij tamelijk luid fluisterde: "Daar! Daar!" Hij snapte dus kennelijk wel dat er iets geheimzinnigs mee was, vandaar dat gefluister, maar verder was hij blijkbaar vooral bang dat de eieren, die overigens niet erg geraffineerd verstopt waren, niet gevonden zouden worden. Het was bijzonder leuk.
Voorts is ons ter ore gekomen dat hij bij het eierenzoeken op het kinderdagverblijf een ei heeft afgestaan aan zijn vriendin E., die er niet in was geslaagd er zelf een te vinden. Kijk, zo zien wij dat graag, een briljante geest en een warm hart!
donderdag 24 maart 2016
Drenten
Of iemand die zelf Schaap heet nou de meest aangewezen persoon is om laatdunkende opmerkingen over Drenten te maken, waag ik te betwijfelen.
Helmond
Nederlandse steden bieden vanuit de trein gezien doorgaans een weinig florissante aanblik. Door onkruid overwoekerde achtertuintjes, roestige rijwielen, haveloze schuurtjes, afbladderende balkons, verlopen bedrijfsgebouwen met als muur van die betonnen platen met graffiti, halfgezonken woonarken, nee, veel fraais is het over het algemeen niet, maar het maakt het treinreizen wel interessant.
Gisteren kwamen we met de trein langs Helmond. Het is mogelijk dat ik mij in het verleden wel eens negatief heb uitgelaten over Helmond, wellicht heb ik het ooit beschreven als het Stadskanaal van het zuiden, maar deze treinreis maakte dat ik mijn opvattingen moet herzien. Helmond ziet er zelfs keurig uit vanuit de trein. Frisse rijen nieuwbouwwoningen, vaak in een soort neo-zeventiende-eeuwse stijl, goed onderhouden openbaar groen, wel vier moderne treinstations; ik betrapte mij op de gedachte dat ik best in Helmond zou kunnen wonen - een gedachte die we echter vooralsnog niet in daden omzetten.
Hoe kwamen wij in die trein terecht? Dat hield verband met een korte bedevaart naar Deurne (dat ik lokale wielrenners altijd hoor uitspreken als Durne). Tenslotte moet men minstens eenmaal in zijn leven in Deurne zijn geweest, zeg ik altijd maar, dus nu kunnen we dit afvinken op onze bucket-list.
Zoals een rechtgeaarde bedevaart betaamt was ook deze niet zonder moeilijkheden onderweg. Zo moesten we in totaal vijf keer overstappen, de enkele reis duurde bijna 3,5 uur, de stations van Assen (waar we instapten) en Utrecht waren een complete bouwput (wat zeg ik? Het station van Assen is er helemaal niet meer!) en ik ben terechtgewezen door een conducteur omdat ik niet stil genoeg was in een stiltecoupé. Aan de andere kant moet ik zeggen dat de treinen heel aardig op tijd liepen en dat we steeds weer over een comfortabele zitplaats konden beschikken.
Nu we toch in Deurne waren hebben we ook een bezoek gebracht aan de showroom van de firma Walker, die van de tenten. Daarvoor moesten we overigens nog wel twee kilometer vanaf het station lopen, maar dat was de moeite waard, want we hebben daar eindelijk een geschikte voortent voor onze caravan gevonden. Bij het vallen van de avond keerden we dus weliswaar uitgeput, maar voldaan terug: én in Deurne geweest, én een voortent gevonden.
Gisteren kwamen we met de trein langs Helmond. Het is mogelijk dat ik mij in het verleden wel eens negatief heb uitgelaten over Helmond, wellicht heb ik het ooit beschreven als het Stadskanaal van het zuiden, maar deze treinreis maakte dat ik mijn opvattingen moet herzien. Helmond ziet er zelfs keurig uit vanuit de trein. Frisse rijen nieuwbouwwoningen, vaak in een soort neo-zeventiende-eeuwse stijl, goed onderhouden openbaar groen, wel vier moderne treinstations; ik betrapte mij op de gedachte dat ik best in Helmond zou kunnen wonen - een gedachte die we echter vooralsnog niet in daden omzetten.
Hoe kwamen wij in die trein terecht? Dat hield verband met een korte bedevaart naar Deurne (dat ik lokale wielrenners altijd hoor uitspreken als Durne). Tenslotte moet men minstens eenmaal in zijn leven in Deurne zijn geweest, zeg ik altijd maar, dus nu kunnen we dit afvinken op onze bucket-list.
Zoals een rechtgeaarde bedevaart betaamt was ook deze niet zonder moeilijkheden onderweg. Zo moesten we in totaal vijf keer overstappen, de enkele reis duurde bijna 3,5 uur, de stations van Assen (waar we instapten) en Utrecht waren een complete bouwput (wat zeg ik? Het station van Assen is er helemaal niet meer!) en ik ben terechtgewezen door een conducteur omdat ik niet stil genoeg was in een stiltecoupé. Aan de andere kant moet ik zeggen dat de treinen heel aardig op tijd liepen en dat we steeds weer over een comfortabele zitplaats konden beschikken.
Nu we toch in Deurne waren hebben we ook een bezoek gebracht aan de showroom van de firma Walker, die van de tenten. Daarvoor moesten we overigens nog wel twee kilometer vanaf het station lopen, maar dat was de moeite waard, want we hebben daar eindelijk een geschikte voortent voor onze caravan gevonden. Bij het vallen van de avond keerden we dus weliswaar uitgeput, maar voldaan terug: én in Deurne geweest, én een voortent gevonden.
maandag 21 maart 2016
Plantaardig
Steeds vaker hoor ik het woord 'plantaardig' verkeerd uitgesproken worden, namelijk als plan-taardig, en dan met een spijkerharde T. Het lijkt wel of die mensen niet snappen dat het het eerste deel plant is, en het tweede deel aardig. De juiste uitspraak is dus plant-aardig, met een minuscule pauze na de eerste lettergreep, ongeveer zoals de Duitsers het woord Theater van een kleine glottisslag voorzien, en dan met een T die heel erg dicht tegen de D aanligt. Het lijkt haast wel regressieve assimilatie van stem.
Voorts heeft jongste zoon vandaag de familie-eer bezoedeld door sprekend te verschijnen in het programma van die blaaskakerige snateraar Martin Nieuwerkerk. Ik hoop maar dat de beelden van TV Oost afkomstig waren, dan kan hij er verder niet veel aan doen natuurlijk. Inhoudelijk mankeerde er trouwens niets aan, maar het heeft me wel gedwongen bijna drie kwartier naar verschrikkelijke tv te kijken. Enfin.
Voorts heeft jongste zoon vandaag de familie-eer bezoedeld door sprekend te verschijnen in het programma van die blaaskakerige snateraar Martin Nieuwerkerk. Ik hoop maar dat de beelden van TV Oost afkomstig waren, dan kan hij er verder niet veel aan doen natuurlijk. Inhoudelijk mankeerde er trouwens niets aan, maar het heeft me wel gedwongen bijna drie kwartier naar verschrikkelijke tv te kijken. Enfin.
woensdag 16 maart 2016
Eieren
Men denkt wel eens, dat er in Yde nooit iets gebeurt. Maar dan wil ik toch wel even wijzen op het feit dat de nieuwe rage van het uitbroeden van kwarteleitjes uit de supermarkt zijn oorsprong vond in ons dorp, ik zou haast zeggen dat Yde er de broedplaats van is. De NRC vindt het nodig twee volle pagina's aan dit fenomeen te wijden, wat natuurlijk wel afbreuk doet aan de glorie van een interview van slechts één pagina.
Kar
Inmiddels hebben de organisatoren van het Paasvuur in Midlaren bekend gemaakt wat het gaat kosten om snoeihout te storten. Men blinkt daar uit door een heldere tariefstelling.
Kleine kar € 4,-
Grote kar € 7,-
Erg grote kar € 10,-
Kleine kar € 4,-
Grote kar € 7,-
Erg grote kar € 10,-
vrijdag 11 maart 2016
Media
Het is voor ons, op onze oude dag, bijna niet meer bij te houden wanneer ons kroost in de media verschijnt. Kon ik onlangs nog gewag maken van een paginagroot interview van onze oudste zoon in de NRC, vandaag was het raak voor de jongste, die zowel bij RTV Oost als bij Radio 1 aan het woord kwam.
Het went wel, maar niet snel.
RTV Oost (met filmpje!)
Radio 1
Deze talentvolle politicus heeft ook nog een maandelijkse
column bij de lokale omroep in Zwolle, trouwens.
Het went wel, maar niet snel.
RTV Oost (met filmpje!)
Radio 1
Deze talentvolle politicus heeft ook nog een maandelijkse
column bij de lokale omroep in Zwolle, trouwens.
(niet af te spelen, volg de link naar RTV Oost)
dinsdag 8 maart 2016
Pak
De laatste decennia leid ik een garderobe-technisch gezien zeer overzichtelijk leven. Ik heb altijd een spijkerbroek, een t-shirt en een trui aan van een boetiekje in Vries, dat Welkoop heet. Ik kies altijd donkerblauw en kan het juiste schap in Vries bijna blindelings vinden. Natuurlijk hoef ik daar nooit iets te passen. Mijn onderbroeken en sokken koop ik bij de Hema in Eelde. Ik heb altijd een nieuw paar schoenen in de doos in de kast staan; op het moment dat ik die in gebruik neem bestel ik onmiddellijk een paar nieuwe online; makkelijk, want de maat en het typenummer staan op de doos en de leverancier ook. En de heel enkele keer dat ik een nieuwe jas nodig heb, kan ik altijd wel terecht bij de Vrijbuiter. Zo hoef ik nooit iets te passen en dat komt goed uit, want daar heb ik een enorme hekel aan.
Toch doet zich soms de wens of noodzaak voor om mij te verkleden als Net Persoon. Natuurlijk is dat alleen maar buitenkant, ik word er niet ook van binnen Net Persoon door, maar een enkele keer wil andermans oog ook wat.
Kortom, ik wilde een Pak. Het zou het tweede in mijn leven worden. Ik ben getrouwd in een donkergroen ribfluwelen pak - het was ons niet gauw hip genoeg - dat prima stond bij de rode eend waarin we naar het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard reden. Daarna heb ik dat pak nog wel een paar keer gedragen, maar op de een of andere manier begon het toch wat gedateerd te raken en op zeker moment heb ik het weggedaan. Bij officiële gelegenheden droeg ik wel eens een combinatie, maar gewoonlijk met het gevoel dat òf het jasje, òf de broek niet in optimale conditie waren. Er moest dus een pak komen en Beminde Echtgenote moest mee.
Maanden heb ik er tegenop gezien, tegen dat gedoe in die paskamers en tegen de confrontatie met van die enge herenmodetypes, maar gisteren had ik voldoende moed bij elkaar geraapt. Beminde Echtgenote wilde eigenlijk naar Haren, maar ik gaf de voorkeur aan het toch wat minder kakkineuze Roden, waarvan ik had gezien dat zich er wel degelijk herenmodezaken bevonden.
Fluitje van een cent. In drie kwartier was het hele proces afgewikkeld. Eerste winkel: raak. Eerste pak dat ik paste: raak. Eerste overhemd dat ik paste: raak. Tweede stropdas: raak. Alleen de riem was even een probleem, want ik kreeg een exemplaar mee dat aan de binnenkant knalrood was, wat mij in de paskamer het gevoel gaf dat ik een guitig jarretelgordeltje aantrok. Gelukkig was er ook een vervangend exemplaar beschikbaar zonder rood, daar moest alleen een gaatje in bijgemaakt worden.
Ik koester diepe bewondering voor de medewerker van de winkel die meteen begreep wat ik wilde, wat mij zou passen en wat mij zou staan. Nou ja, wat dat laatste betreft wil ik wel het oordeel van mijn lezers horen. Zie foto.
Niet lachen.
Toch doet zich soms de wens of noodzaak voor om mij te verkleden als Net Persoon. Natuurlijk is dat alleen maar buitenkant, ik word er niet ook van binnen Net Persoon door, maar een enkele keer wil andermans oog ook wat.
Kortom, ik wilde een Pak. Het zou het tweede in mijn leven worden. Ik ben getrouwd in een donkergroen ribfluwelen pak - het was ons niet gauw hip genoeg - dat prima stond bij de rode eend waarin we naar het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard reden. Daarna heb ik dat pak nog wel een paar keer gedragen, maar op de een of andere manier begon het toch wat gedateerd te raken en op zeker moment heb ik het weggedaan. Bij officiële gelegenheden droeg ik wel eens een combinatie, maar gewoonlijk met het gevoel dat òf het jasje, òf de broek niet in optimale conditie waren. Er moest dus een pak komen en Beminde Echtgenote moest mee.
Maanden heb ik er tegenop gezien, tegen dat gedoe in die paskamers en tegen de confrontatie met van die enge herenmodetypes, maar gisteren had ik voldoende moed bij elkaar geraapt. Beminde Echtgenote wilde eigenlijk naar Haren, maar ik gaf de voorkeur aan het toch wat minder kakkineuze Roden, waarvan ik had gezien dat zich er wel degelijk herenmodezaken bevonden.
Fluitje van een cent. In drie kwartier was het hele proces afgewikkeld. Eerste winkel: raak. Eerste pak dat ik paste: raak. Eerste overhemd dat ik paste: raak. Tweede stropdas: raak. Alleen de riem was even een probleem, want ik kreeg een exemplaar mee dat aan de binnenkant knalrood was, wat mij in de paskamer het gevoel gaf dat ik een guitig jarretelgordeltje aantrok. Gelukkig was er ook een vervangend exemplaar beschikbaar zonder rood, daar moest alleen een gaatje in bijgemaakt worden.
Ik koester diepe bewondering voor de medewerker van de winkel die meteen begreep wat ik wilde, wat mij zou passen en wat mij zou staan. Nou ja, wat dat laatste betreft wil ik wel het oordeel van mijn lezers horen. Zie foto.
Niet lachen.
zondag 6 maart 2016
Helikopters
Vanmiddag aan het eind van de middag naderde een rijtje van vier forse helikopters het vliegveld Eelde vanuit het zuidwesten. Ze draaiden boven het vliegveld om en verdwenen weer in de richting waaruit ze gekomen waren. Het betrof dus kennelijk niet een bliksembezoek van Obama aan Groningen.
Het tafereeltje herinnerde mij onweerstaanbaar aan een plaatje van Quentin Blake uit de GVR, een boek dat iedereen gelezen dient te hebben. Ik heb daarom nog even goed gekeken of er niet wat minder vriendelijke reuzen aan opgehangen waren, zoals de Kinderkauwer, de Bottenkraker, de Vleeslapeter, de Bloedbottelaar of zelfs de Meisjesstamper. Dit was echter niet het geval.
Het tafereeltje herinnerde mij onweerstaanbaar aan een plaatje van Quentin Blake uit de GVR, een boek dat iedereen gelezen dient te hebben. Ik heb daarom nog even goed gekeken of er niet wat minder vriendelijke reuzen aan opgehangen waren, zoals de Kinderkauwer, de Bottenkraker, de Vleeslapeter, de Bloedbottelaar of zelfs de Meisjesstamper. Dit was echter niet het geval.
Abonneren op:
Posts (Atom)


