Zoals ik meteen al vermoedde was de oorzaak een omgewaaide boom, waarvan de wortels de telefoonkabel hadden stukgetrokken.
Zoals ik een dag later al vermoedde was het inderdaad die boom een meter of vijftien ten zuiden van de rotonde in De Punt.
En zoals ik al vreesde loste KPN het niet erg voortvarend op. In totaal ben ik 76 uur offline geweest. De eerste uren wist ik dit lankmoedig te dragen, maar na verloop van tijd bleek toch wel hoezeer wij van internet afhankelijk zijn geworden. Om gek van te worden. Wij zagen ons genoodzaakt op de meest exotische plaatsen in te loggen, zoals in de Renault-garage, in het Martiniziekenhuis en bij een vroegere collega thuis in Roden.
Een klein bijkomend voordeeltje was wel, dat ik er eindelijk toe gekomen ben die splitter, die er nog uit het pre-voip tijdperk zat, er tussenuit te halen, zodat de bekabeling vereenvoudigd is en ik waarachtig enige snelheidswinst meen op te merken. Voorts bleek met de medewerker van de XS4All-helpdesk een goed gesprek over de transformationeel-generatieve taalkundige Noam Chomsky mogelijk.
donderdag 31 oktober 2013
dinsdag 29 oktober 2013
Kommervolle toestanden
Tijdens de storm heeft onze internetverbinding het begeven - ik schrijf dit in de Renault garage, wachtend op de Dacia Wintercheck....
De service van XS4All is prima, maar nu het waarschijnlijk een kabelbreuk betreft ligt het in handen van kpn, dus ik zie het somber in.
Tot nader order dus geen blogjes.
De service van XS4All is prima, maar nu het waarschijnlijk een kabelbreuk betreft ligt het in handen van kpn, dus ik zie het somber in.
Tot nader order dus geen blogjes.
maandag 28 oktober 2013
Drummer
Onze oudste zoon, de vader dus van onze briljante kleinzoon, is jarenlang een verwoed drummer geweest. Hij speelde bijvoorbeeld in vooraanstaande bands als Hennie en de Rollators. Eigenlijk is het altijd zo geweest dat hij ook drumde als er even geen drumstel voorhanden was - elk voorwerp dat voor het grijpen lag bleek in de praktijk geschikt om even te oefenen.
Het zal duidelijk zijn dat dat eeuwige getik een zware druk legt op een gezin met opgroeiende kinderen. Maar we hebben nu keihard teruggeslagen. Vorige week was namelijk de voornoemde briljante kleinzoon jarig (hij werd alweer één!) en wij hebben uitgepakt met een prachtige houten meertonige trommel. De jarige begreep uiteraard onmiddellijk wat de bedoeling en drumde er lustig op los. Erfelijkheid is iets wonderbaarlijks.
Het zal duidelijk zijn dat dat eeuwige getik een zware druk legt op een gezin met opgroeiende kinderen. Maar we hebben nu keihard teruggeslagen. Vorige week was namelijk de voornoemde briljante kleinzoon jarig (hij werd alweer één!) en wij hebben uitgepakt met een prachtige houten meertonige trommel. De jarige begreep uiteraard onmiddellijk wat de bedoeling en drumde er lustig op los. Erfelijkheid is iets wonderbaarlijks.
zaterdag 26 oktober 2013
Met de Santos herenigd
Mijn dierbare Santos Travelmaster 2.8 Alu, waarmee ik in juni tussen Delft en Overschie zo ongelukkig ten val kwam, heeft na die gebeurtenis enige maanden gelogeerd in een kelderbox in Rotterdam. In de loop van de zomer heeft mijn beminde echtgenote hem opgehaald en stond hij weer thuis in de garage. Als ik daar kwam wierp ik schuwe blikken op het voertuig. Zo'n val doet iets met de relatie tussen de Man en zijn Fiets: ook al zal de schuldvraag altijd onopgelost blijven, er is steeds een klein maar knagend gevoel dat het rijwiel zijn berijder in de steek heeft gelaten.
Een paar weken geleden heb ik mij bij de fysiotherapie op de Dilgt op een daar gestationeerde krakkemikkige damesfiets gewaagd. De fysiotherapeut holde met mij mee en het experiment verliep naar tevredenheid, voor zover mogelijk op een fiets met een terugtraprem. Gisteren heb ik mijn eigen fiets achterop de auto meegenomen naar de bejaardengym. Wederom draafde de fysiotherapeut met mij mee; hij had er speciaal zijn hardloopschoenen voor aangetrokken. Hij liet mij krappe bochtjes draaien, hij droeg mij op krachtig te remmen, hij zweepte mij op tot korte sprintjes. Dit alles lukte zonder ongelukken.
Het vertrouwen tussen mij en de Santos is hersteld. Na afloop ben ik geheel zelfstandig, zonder enige begeleiding, teruggefietst naar waar de auto stond.
Een paar weken geleden heb ik mij bij de fysiotherapie op de Dilgt op een daar gestationeerde krakkemikkige damesfiets gewaagd. De fysiotherapeut holde met mij mee en het experiment verliep naar tevredenheid, voor zover mogelijk op een fiets met een terugtraprem. Gisteren heb ik mijn eigen fiets achterop de auto meegenomen naar de bejaardengym. Wederom draafde de fysiotherapeut met mij mee; hij had er speciaal zijn hardloopschoenen voor aangetrokken. Hij liet mij krappe bochtjes draaien, hij droeg mij op krachtig te remmen, hij zweepte mij op tot korte sprintjes. Dit alles lukte zonder ongelukken.
Het vertrouwen tussen mij en de Santos is hersteld. Na afloop ben ik geheel zelfstandig, zonder enige begeleiding, teruggefietst naar waar de auto stond.
donderdag 17 oktober 2013
De Dinky's
Al meer dan een halve eeuw sleep ik de Dinky Toys met me mee waar ik als kind mee speelde. Al die tijd koesterde ik ook de heimelijke wens nog eens een soort vitrinekast te bezitten, waarin ik ze mooi kon neerzetten. Deze week waren we bij Ikea en we hebben voor vijf tientjes de gok gewaagd.
Vandaag hebben we de kast in elkaar gezet. In eerste instantie konden we tot mijn verdriet de autootjes niet vinden - die bleken uiteindelijk in een bak te zitten met een heleboel computerkabels er bovenop. Toen ze teruggevonden waren konden we ze in de kast plaatsen:
Om compleet te zijn even een overzicht, beginnend met de achterste rij van links naar rechts.
1. De Coles Mobile Crane. Hiervan moet ik het hijsmechanisme en het mechanisme om de kraanarm omhoog te trekken nog herstellen. Geen punt, heb ik als kind tientallen malen gedaan, kwestie van touwtjes.
2. De Massey Harris tractor, met daarachter een hooischudder (weet iemand hoe zo'n ding precies heet?). De tanden daarvan bewegen echt als hij rijdt.
3. De Leyland Comet truck, een van mijn favorieten.
4. De Foden truck.
5. De DeSoto Fireflite in Amerikaanse politieuitvoering.
Op de voorste rij van links naar rechts:
6. De Landrover, met trekhaak.
7. Mijn lievelingsautootje, hoewel elk snobisme mij vreemd is: de Rolls Royce Silver Wraith. Deze heeft vering!
8. De Mercedes Benz 220 SE. Helaas is het embleem eraf gebroken.
9. De Ford Sedan. Op de foto is hij nogal oranje, in het echt meer rood.
10. De Peugeot 403. Hier zijn alle bandjes van weg, alle andere wagens hebben ze allemaal nog. Ik vermoed dat ik de Peugeot in het verleden heb ingezet als leverancier van reservebandjes voor de andere auto's.
11. De Morris 10 Van. Op de zijkant staat reclame voor Capstan sigaretten ('Have a Capstan', met een plaatje van een rokende sigaret erbij. Kom daar nog eens om, vandaag de dag). Prachtig autootje.
Vandaag hebben we de kast in elkaar gezet. In eerste instantie konden we tot mijn verdriet de autootjes niet vinden - die bleken uiteindelijk in een bak te zitten met een heleboel computerkabels er bovenop. Toen ze teruggevonden waren konden we ze in de kast plaatsen:
Om compleet te zijn even een overzicht, beginnend met de achterste rij van links naar rechts.
1. De Coles Mobile Crane. Hiervan moet ik het hijsmechanisme en het mechanisme om de kraanarm omhoog te trekken nog herstellen. Geen punt, heb ik als kind tientallen malen gedaan, kwestie van touwtjes.
2. De Massey Harris tractor, met daarachter een hooischudder (weet iemand hoe zo'n ding precies heet?). De tanden daarvan bewegen echt als hij rijdt.
3. De Leyland Comet truck, een van mijn favorieten.
4. De Foden truck.
5. De DeSoto Fireflite in Amerikaanse politieuitvoering.
Op de voorste rij van links naar rechts:
6. De Landrover, met trekhaak.
7. Mijn lievelingsautootje, hoewel elk snobisme mij vreemd is: de Rolls Royce Silver Wraith. Deze heeft vering!
8. De Mercedes Benz 220 SE. Helaas is het embleem eraf gebroken.
9. De Ford Sedan. Op de foto is hij nogal oranje, in het echt meer rood.
10. De Peugeot 403. Hier zijn alle bandjes van weg, alle andere wagens hebben ze allemaal nog. Ik vermoed dat ik de Peugeot in het verleden heb ingezet als leverancier van reservebandjes voor de andere auto's.
11. De Morris 10 Van. Op de zijkant staat reclame voor Capstan sigaretten ('Have a Capstan', met een plaatje van een rokende sigaret erbij. Kom daar nog eens om, vandaag de dag). Prachtig autootje.
woensdag 16 oktober 2013
Nou, daar zijn we weer mooi klaar mee
Het Mayo Alzheimer's Disease Research Center onderzoekt verschijnselen die een rol spelen bij het ouder worden. Alzheimer is uiteraard de core business van het instituut. In dat kader houdt het zich ook bezig met taal- en spraakstoornissen.
Het viel de onderzoekers op dat oud-leraren sterk oververtegenwoordigd waren in een groep patiënten met voortschrijdende taal-en spraakstoornissen. Een vergelijking met gegevens uit een volkstelling leidde tot de stelling dat leraren een veel grotere kans hebben dat soort stoornissen te ontwikkelen. De kans daarop zou zelfs 3,5 keer zo groot zijn als die op Alzheimer, als ik deze samenvatting van de studie goed begrijp.
Daar zijn we weer mooi klaar mee. Een glazenwasser kan van de ladder vallen, een stuwadoor kan verpletterd worden door een baal koffie, een visser kan over boord slaan, dat zijn allemaal logische en inzichtelijke beroepsrisico's. Maar in ons beider opleiding tot leerkracht is nimmer gewag gemaakt van de grote kans op taal- en spraakstoornissen die een baan in het onderwijs zou opleveren. Ik vraag mij dan ook onmiddellijk af of wij voor het lopen van dat risico achteraf geen vergoeding kunnen claimen.
Mijn beminde echtgenote opperde nog de interessante hypothese dat juist mensen met een aanleg voor taalstoornissen zich aangetrokken zouden voelen tot het onderwijs, maar dat lijkt me niet heel plausibel. Aan de andere kant geeft de studie zelf ook geen aannemelijke verklaring voor dit merkwaardige verschijnsel.
28 maar tijd ben onderwijs ontsnapt aan ik ben hoop dat na jaar dat.
Nee.
Onderwijs aan maar ontsnapt dat hoop 28 tijd ik dat ben jaar na ik.
Nee.
Ieks!! Is het begonnen?
Ik hoop maar dat ik op tijd, na 28 jaar, aan het onderwijs ontsnapt ben.
Het viel de onderzoekers op dat oud-leraren sterk oververtegenwoordigd waren in een groep patiënten met voortschrijdende taal-en spraakstoornissen. Een vergelijking met gegevens uit een volkstelling leidde tot de stelling dat leraren een veel grotere kans hebben dat soort stoornissen te ontwikkelen. De kans daarop zou zelfs 3,5 keer zo groot zijn als die op Alzheimer, als ik deze samenvatting van de studie goed begrijp.
Daar zijn we weer mooi klaar mee. Een glazenwasser kan van de ladder vallen, een stuwadoor kan verpletterd worden door een baal koffie, een visser kan over boord slaan, dat zijn allemaal logische en inzichtelijke beroepsrisico's. Maar in ons beider opleiding tot leerkracht is nimmer gewag gemaakt van de grote kans op taal- en spraakstoornissen die een baan in het onderwijs zou opleveren. Ik vraag mij dan ook onmiddellijk af of wij voor het lopen van dat risico achteraf geen vergoeding kunnen claimen.
Mijn beminde echtgenote opperde nog de interessante hypothese dat juist mensen met een aanleg voor taalstoornissen zich aangetrokken zouden voelen tot het onderwijs, maar dat lijkt me niet heel plausibel. Aan de andere kant geeft de studie zelf ook geen aannemelijke verklaring voor dit merkwaardige verschijnsel.
28 maar tijd ben onderwijs ontsnapt aan ik ben hoop dat na jaar dat.
Nee.
Onderwijs aan maar ontsnapt dat hoop 28 tijd ik dat ben jaar na ik.
Nee.
Ieks!! Is het begonnen?
Ik hoop maar dat ik op tijd, na 28 jaar, aan het onderwijs ontsnapt ben.
vrijdag 11 oktober 2013
Paarse soepjurk, zwarte kousen
De PvdA-watcher heeft weer een week vol dieptepunten kunnen registreren. Moreel verval en politiek onbenul streden om voorrang. Soms (héél soms) bekruipt mij een gevoel van medelijden (een héél klein beetje) met die laatste goedwillende PvdA-aanhangers, die dit allemaal met mij moeten aanzien.
Er zou voldoende stof zijn voor een stuk of vijf blogjes, maar gemakshalve vat ik het maar even samen.
1. De burgemeester van Veendam, Ab Meijerman (PvdA), is door een motie van wantrouwen uit de raad tot aftreden gedwongen. Hij had in een intergemeentelijk overlegorgaan standpunten ingenomen die niet strookten met de duidelijk uitgesproken opvattingen van de gemeenteraad. Ik rangschik dit onder politiek onbenul; de burgemeester zit er voor zijn gemeente en dient de besluiten van de raad te respecteren.
2. Kaalslag onder de PvdA-burgemeesters in Groningen: Peter Rehwinkel, burgemeester van de stad, vertrekt. Ik heb daar begrip voor: de man was weinig populair, zal dat zelf inmiddels ook gevoeld hebben, en hij is op enkele momenten duidelijk te kort geschoten.
Vreemder vind ik het, dat De Telegraaf dit eerder wist dan de leden van de gemeenteraad. Ook hier is sprake van een gebrek aan respect voor de raad, karakteristiek voor het regentendom dat de PvdA in deze provincie belichaamt.
Nog veel vreemder is het, dat Rehwinkel voor een organisatie gaat werken die gemeenten moet ondersteunen bij crisismanagement. Dat is nu juist het terrein waarop hij duidelijk tekort schoot, getuige zijn rol, of liever gezegd het gebrek daaraan, bij de rellen in Haren en de dreigende dijkdoorbraak in Woltersum. In dat laatste geval had Rehwinkel zijn telefoon uitstaan.
Als alleraardigst aapje uit de mouw bleek ongeveer een week later, dat de betreffende functie onbezoldigd is en dat de ex-burgemeester vooralsnog van zijn wachtgeld zal moeten rondkomen, daar in zijn verre tweede huis in Barcelona. Dat was-ie eerst nog even vergeten te vertellen. Nu heb ik niet zoveel tegen wachtgeldregelingen voor politici, maar om het op deze manier op te zoeken, dat gaat me toch wat te ver.
3. De stammenstrijd in de afdeling Groningen van de PvdA. RTV Noord heeft de hand weten te leggen op een rapport over dit onderwerp, waaruit blijkt dat de afdeling nog steeds een regelrechte slangenkuil is. De bijltjesdag van vorig jaar heeft intern kennelijk nog niet al te veel opgelost. Weliswaar probeert Spekman vanavond te doen alsof het allemaal reuze meevalt, maar Spekman vertrouw ik tegenwoordig haast nog minder dan Samsom.
4. Een Utrechts PvdA-raadslid heeft 40.000 euro van de plaatselijke daklozenkrant in eigen zak gestoken. Nee, hij heeft geen tunnel gegraven naar de kluis van de bank Mees en Hope, hij heeft het van de daklozen gepikt. Maar goed dat Diedericks slogan 'eerlijk delen' allang fake is gebleken. Wonderlijk is het om te zien hoe de omgeving van de man zich beijvert om hem een slachtofferrol aan te meten. Het geld is onder andere besteed aan een vakantie in Griekenland (met die bestemming op zichzelf ben ik overigens wel akkoord).
5. En vanaf vanavond zal het rechtse kabinet gedoogd worden door onder andere de haast nog rechtsere SGP. D66 doet ook mee, maar die zijn nooit vies geweest van politieke prostitutie. Wat de Christenunie daarbij doet is me een raadsel, maar nu de PvdA definitief de omslag naar rechts heeft gemaakt kunnen die misschien nog voor een piepklein progressief geluidje zorgen.
PvdA, VVD en D66: dat heette in betere tijden Paars. Een Paarse soepjurk is het. En daaronder steken dan die gebreide zwarte kousen van CU en SGP uit. Het is werkelijk geen gezicht.
Er zou voldoende stof zijn voor een stuk of vijf blogjes, maar gemakshalve vat ik het maar even samen.
1. De burgemeester van Veendam, Ab Meijerman (PvdA), is door een motie van wantrouwen uit de raad tot aftreden gedwongen. Hij had in een intergemeentelijk overlegorgaan standpunten ingenomen die niet strookten met de duidelijk uitgesproken opvattingen van de gemeenteraad. Ik rangschik dit onder politiek onbenul; de burgemeester zit er voor zijn gemeente en dient de besluiten van de raad te respecteren.
2. Kaalslag onder de PvdA-burgemeesters in Groningen: Peter Rehwinkel, burgemeester van de stad, vertrekt. Ik heb daar begrip voor: de man was weinig populair, zal dat zelf inmiddels ook gevoeld hebben, en hij is op enkele momenten duidelijk te kort geschoten.
Vreemder vind ik het, dat De Telegraaf dit eerder wist dan de leden van de gemeenteraad. Ook hier is sprake van een gebrek aan respect voor de raad, karakteristiek voor het regentendom dat de PvdA in deze provincie belichaamt.
Nog veel vreemder is het, dat Rehwinkel voor een organisatie gaat werken die gemeenten moet ondersteunen bij crisismanagement. Dat is nu juist het terrein waarop hij duidelijk tekort schoot, getuige zijn rol, of liever gezegd het gebrek daaraan, bij de rellen in Haren en de dreigende dijkdoorbraak in Woltersum. In dat laatste geval had Rehwinkel zijn telefoon uitstaan.
Als alleraardigst aapje uit de mouw bleek ongeveer een week later, dat de betreffende functie onbezoldigd is en dat de ex-burgemeester vooralsnog van zijn wachtgeld zal moeten rondkomen, daar in zijn verre tweede huis in Barcelona. Dat was-ie eerst nog even vergeten te vertellen. Nu heb ik niet zoveel tegen wachtgeldregelingen voor politici, maar om het op deze manier op te zoeken, dat gaat me toch wat te ver.
3. De stammenstrijd in de afdeling Groningen van de PvdA. RTV Noord heeft de hand weten te leggen op een rapport over dit onderwerp, waaruit blijkt dat de afdeling nog steeds een regelrechte slangenkuil is. De bijltjesdag van vorig jaar heeft intern kennelijk nog niet al te veel opgelost. Weliswaar probeert Spekman vanavond te doen alsof het allemaal reuze meevalt, maar Spekman vertrouw ik tegenwoordig haast nog minder dan Samsom.
4. Een Utrechts PvdA-raadslid heeft 40.000 euro van de plaatselijke daklozenkrant in eigen zak gestoken. Nee, hij heeft geen tunnel gegraven naar de kluis van de bank Mees en Hope, hij heeft het van de daklozen gepikt. Maar goed dat Diedericks slogan 'eerlijk delen' allang fake is gebleken. Wonderlijk is het om te zien hoe de omgeving van de man zich beijvert om hem een slachtofferrol aan te meten. Het geld is onder andere besteed aan een vakantie in Griekenland (met die bestemming op zichzelf ben ik overigens wel akkoord).
5. En vanaf vanavond zal het rechtse kabinet gedoogd worden door onder andere de haast nog rechtsere SGP. D66 doet ook mee, maar die zijn nooit vies geweest van politieke prostitutie. Wat de Christenunie daarbij doet is me een raadsel, maar nu de PvdA definitief de omslag naar rechts heeft gemaakt kunnen die misschien nog voor een piepklein progressief geluidje zorgen.
PvdA, VVD en D66: dat heette in betere tijden Paars. Een Paarse soepjurk is het. En daaronder steken dan die gebreide zwarte kousen van CU en SGP uit. Het is werkelijk geen gezicht.
donderdag 10 oktober 2013
Werken van Oost
Een ingenieus geweven web van kwalen en omstandigheden - nu eens een ingebeelde blindedarmontsteking, dan weer een psychosomatisch gebroken enkel, een virtuele VUT, behendig binnendringen in het applicatiebeheer van P&A+ - heeft mij geleidelijk in het bezit gebracht van een fraaie collectie Werken van Oost, waarvan de hoogtepunten op onderstaande foto te zien zijn. Het museum Meermanno zou er jaloers op zijn.
IJsbrand Oost is de onvermoeibare schepper van de al even onvermoeibare stripheld Max Miller, de hoofdrolspeler in het album Moordkunsten, dat enkele jaren geleden werd gepubliceerd, en in De orde van de Blauwe Steen, een geheimzinnig verhaal dat in de lopende jaargang van het stripblad Eppo verschijnt. IJsbrand heeft trouwens ook de fraaie avatar getekend, die al sinds jaar en dag mijn weblog siert. Hij neemt een voorname plaats in op de lijst Beroemde Mensen Die Ik Ken.
Voor iemand als ik, met een licht narcistische aanleg dus, is het extra leuk dat ik zelf ook op bijna alle afgebeelde werken figureer. Ik kom voor als fietser in een Engels heuvellandschap, als geluidstechnicus in de abdijkerk in Aduard, als bezoeker van een garage die verlekkerd naar wat oldtimers kijkt - een Trabant en een Citroen 2CV, niet geheel toevallig auto's die ik zelf heb gehad en bemind.
De lelijke eend op het T-shirt ontbeert een bestuurder, maar deze kleine omissie kan wellicht verholpen worden zodra de versie met de Dacia Logan MCV op de markt wordt gebracht! (IJsbrand heeft meestal aan een half woord genoeg)
IJsbrand Oost is de onvermoeibare schepper van de al even onvermoeibare stripheld Max Miller, de hoofdrolspeler in het album Moordkunsten, dat enkele jaren geleden werd gepubliceerd, en in De orde van de Blauwe Steen, een geheimzinnig verhaal dat in de lopende jaargang van het stripblad Eppo verschijnt. IJsbrand heeft trouwens ook de fraaie avatar getekend, die al sinds jaar en dag mijn weblog siert. Hij neemt een voorname plaats in op de lijst Beroemde Mensen Die Ik Ken.
Voor iemand als ik, met een licht narcistische aanleg dus, is het extra leuk dat ik zelf ook op bijna alle afgebeelde werken figureer. Ik kom voor als fietser in een Engels heuvellandschap, als geluidstechnicus in de abdijkerk in Aduard, als bezoeker van een garage die verlekkerd naar wat oldtimers kijkt - een Trabant en een Citroen 2CV, niet geheel toevallig auto's die ik zelf heb gehad en bemind.
De lelijke eend op het T-shirt ontbeert een bestuurder, maar deze kleine omissie kan wellicht verholpen worden zodra de versie met de Dacia Logan MCV op de markt wordt gebracht! (IJsbrand heeft meestal aan een half woord genoeg)
woensdag 2 oktober 2013
Neringdoenden
Een enkele keer denk ik nog nog wel eens met weemoed terug aan mijn legendarische speaking names-database. Vandaag was dat ook weer zo. Het water liep mij in de mond.
De NRC had een artikel over twee Groningse hoogleraren tandheelkunde, die gepubliceerd hebben over een mondwater (!) waarbij zij zelf commerciële belangen hebben, zonder dat laatste te melden.
Dat hoogleraren ruime ethische normen hanteren, is helaas niets nieuws meer. Misschien zijn de door de Speld dikwijls geciteerde professoren Bert Bokhoven en Flemmo te Gader wel de enige geleerden die nog geheel te goeder trouw zijn.
Wel opzienbarend zijn de namen van de neringdoende tandheelkundigen. Ze heten Arie Jan van Winkelhoff en Edwin Winkel.
De NRC had een artikel over twee Groningse hoogleraren tandheelkunde, die gepubliceerd hebben over een mondwater (!) waarbij zij zelf commerciële belangen hebben, zonder dat laatste te melden.
Dat hoogleraren ruime ethische normen hanteren, is helaas niets nieuws meer. Misschien zijn de door de Speld dikwijls geciteerde professoren Bert Bokhoven en Flemmo te Gader wel de enige geleerden die nog geheel te goeder trouw zijn.
Wel opzienbarend zijn de namen van de neringdoende tandheelkundigen. Ze heten Arie Jan van Winkelhoff en Edwin Winkel.
Abonneren op:
Posts (Atom)





