Mijn vader - die vorige week 101 zou zijn geworden - was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw een meer dan verdienstelijk schaker. Hij is kampioen van Zwolle geweest, en dat in de tijd dat het Zwols Schaakgenootschap in de hoogste klasse van de Nederlandse competitie speelde. Hij was dus zoiets als een eredivisievoetballer. In onze boekenkast stonden geheimzinnige werken over de openingen van Capablanca enzo, boeken die mij als klein kind mateloos intrigeerden. In de slaapkamer van mijn ouders hing een schilderijtje, en als je dat omdraaide, zag je achterop allerlei zetten in schaaknotatie staan. Dan had hij 's nachts liggen piekeren over een stelling, plotseling een briljant idee gekregen, wel een potlood maar geen papier gevonden, en de winnende zet snel achterop het schilderijtje gezet. Ik betreur het nog altijd dat dat ding in de maalstroom der tijden verloren is gegaan.
Zelf ben ik als kind ook lid geweest van het ZSG. Mijn vader had mij al heel jong vertrouwd gemaakt met de bewegingen van de stukken en de elementaire regels, dus ik kon een partijtje schaken. We speelden in het Bastion, een wit gebouw in Zwolle, gelegen op een fraaie plek op een van de oude Zwolse verdedigingswerken. Een wijze oudere heer, ik meen me te herinneren dat hij Hueting heette, leidde daar de interne competitie, die werd uitgevochten tussen uitsluitend jongetjes. Toen ik eenmaal op de middelbare school zat, verlegde ik mijn belangstelling naar andere activiteiten.
Een jaar of tien later heb ik nog een poosje correspondentie-schaak gespeeld met een vriend. Om postzegels uit te sparen deden we dat door steeds 5 cent naar elkaar gireren; bij de omschrijving van de betalingsopdracht kon je dan mooi de volgende zet noteren. Jarenlang heb ik over dit oneigenlijk gebruik nog een zeker gevoel van schaamte ten opzichte van de toenmalige Postbank gekoesterd, maar dat verdween snel toen het ING werd.
Ook mijn jongste zoon heeft een tijdje enthousiast geschaakt, net als ik in de basisschool-jaren. Ooit trof ik hem in een bloedwarm bovenzaaltje in Huize Maas, waar een of andere scholencompetitie verspeeld werd. Onvergetelijk is het beeld van de jeugdige F., die daar in die hitte zat te schaken, temidden van allemaal kinderen in t-shirt, met zijn jas aan en met een rugzakje op zijn rug.
In de periode dat ik mij geestelijk - naar inmiddels is gebleken suboptimaal - op mijn pensioen voorbereidde, had ik uit voorzorg al eens een schaakprogramma voor op de computer gedownload. Het heet Arena Chess en het is, zo blijkt nu ik ermee begonnen ben, vooralsnog veel en veel te sterk voor mij. Mat in twaalf zetten, dat werk. Niet erg, ik moet de routine nog een beetje terugkrijgen, en misschien is er ook wel een optie om het programma op een wat dommere stand te zetten. Maar ik moet er vooral aan denken hoe prachtig mijn vader dat gevonden zou hebben, ook al kon hij alles met een rekenliniaal, zo'n computer - en dan ook nog eens met een schaakprogramma erop. Al die openingen van Capablanca zijn ongetwijfeld op internet te vinden.
dinsdag 24 januari 2012
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten