woensdag 27 juni 2012

Buddy

Slechts zeer zelden, een paar keer per jaar hooguit, luister ik gericht naar muziek. Het is zelfs zo erg dat ik in die schaarse gevallen eerst even moet uitzoeken hoe die stereo-installatie ook al weer werkt. Naar de radio luister ik al helemaal niet, behalve vroeger in de vakantie tijdens de Tour de France. Een winkel met opdringerige muziek loop ik onmiddellijk weer uit. Van uit eten gaan ben ik toch al geen liefhebber, maar mijn tegenzin wordt nog wat groter als ik gedwongen word de muzikale smaak van de eigenaar van het etablissement te delen. Mijn eigen repertoire beperkt zich tot enkele gevoelige passages uit de Zuiderzeeballade, en het rabarberlied natuurlijk, en I'm gonna knock on your door. Kortom, in muzikaal opzicht ben ik een regelrechte cultuurbarbaar. Ik houd nu eenmaal meer van een stil huis om me heen, waarbij het aanslaan van de koelkast me al hindert.

Toch was dat vroeger lichtelijk anders. Natuurlijk was ik erbij, toen de Rolling Stones in het Stadspark optraden - wel een beetje angstig langs de zijkant,want van grote mensenmassa's hou ik óók al niet. Ik heb menigmaal de Groninger Bluesnacht bijgewoond. Ik heb Luther Allison zien optreden, en Robert Johnson (niet de oude, maar de jonge), en Walter Trout. Ik heb de verbijsterende performance gezien van Screamin' Jay Hawkins, die zijn show begon door uit een doodskist op te rijzen, en dat is me bijgebleven, ook al had ik toen nog niet die funeraire interesse van tegenwoordig. Ik heb heel vaak de diep betreurde Cuby gezien, met en zonder Blizzards. En toen de kinderen nog klein waren heb ik bij een vrachtwagenshow ook Henk Wijngaard live gehoord, jawel, met Met de vlam in de pijp. Helemáál van de straat ben ik dus nou ook weer niet.

En van één concert heb ik ook nog iets materieels overgehouden. Ik ben niet een van die bijdehante types die alles opvangen wat de zaal in wordt gegooid, sterker nog, ik zou een stapje opzij doen als het tot stage-diven zou komen, maar het plectrum dat de vriendelijke geweldenaar Buddy Guy de zaal ingooide, dat kreeg ik nou toevallig eens wèl te pakken (of misschien ving oudste zoon R. het wel, die stond naast me). En bij het opruimen vond ik het vanochtend terug. Buddy Guy, prachtige rocking blues, sterk aanbevolen!




Geen opmerkingen: