Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan die de Lidl mij vandaag bood: onderstaande fraaie papierversnipperaar, tevens voor het vernietigen van cd's, en dat voor een luttel bedrag.
Heel adequaat vind ik de waarschuwing in de handleiding: bij het invoeren van een cd niet je vinger in het gaatje ervan houden. Kijk, daar kan ik wat mee, met zo'n handleiding.
Nu wil het geval dat ik een enorme paperassenbewaarder ben. Ik moet mezelf al geweld aandoen om bankafschriften van meer dan vijf jaar geleden weg te gooien, en dat lukt me eigenlijk alleen omdat die mapjes nu eenmaal niet oneindig gevuld kunnen worden. Maar nu ik ben overgegaan van een werkzaam naar een wat minder werkzaam bestaan wordt het tijd om zo langzamerhand eens wat te vernietigen, opdat te zijner tijd niet mijn nabestaanden met al die zooi geconfronteerd worden.
Zo heb ik een volle ordner met salarisafrekeningen vanaf 1970. Maar ja, de eerste die ik eruit pak, die van april 1971, brengt alweer zoveel nostalgie teweeg, dat het zo niet opschiet. Hier is-ie:
Voor jeugdige lezers wat toelichting. De toenmalige munteenheid was de zogeheten gulden, en het weergegeven netto bedrag van 815 en nog wat betreft dus ook inderdaad guldens. Omgerekend, voor zover dat kan, een goeie 370 euro voor een maand full-time werken. Dat was toen ook al niet enorm veel, maar ik was er heel tevreden mee.
Enfin, zoiets gooi je toch niet weg? Misschien moet ik maar besluiten ze allemaal te scannen, deze is alvast gebeurd, volgen er nog vele honderden. Dan is het analoge alvast gedigitaliseerd, en als ik alle ouwe cd's vervolgens wél door de versnipperaar haal, dan is het digitale tenslotte versnipperd.
donderdag 21 juni 2012
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten