Een voor mij nieuwe ster aan het firmament van journaalpresentatoren is Annechien Steenhuizen. Een fraaie dame, niet zo'n jong ding - zoals mijn moeder de jeugdige vervangsters van haar huisarts smalend placht te beschrijven - maar echt een dame, ook al had ze qua leeftijd makkelijk mijn dochter kunnen zijn. En niet alleen een dame door die fraaie archaïsche voornaam en door haar op goede komaf wijzende achternaam, maar ook door haar uiterlijk.
Annechien ziet er prachtig uit. Een zeer verzorgd kapsel zonder enig spoor van lichtzinnigheid, nergens ook maar een krulletje te zien. Kleding zonder gewaagde kleuren of afleidende combinaties daarvan, en, belangrijk!, strikt symmetrisch. Dus niet zo'n quasi toevallige enkele blote schouder, alsof het bloesje half afgezakt is. Simpel maar doeltreffend: vandaag bijvoorbeeld gewoon een zwart shirt. Ze is zeer spaarzaam met sieraden, misschien ontbreken ze wel helemaal, mij zijn ze althans nog niet opgevallen, en in ieder geval heeft ze niet van die krankzinnige manshoge oorbellen, of, veel erger nog, één zo'n oorbel. Het opgespelde microfoontje is eigenlijk het enige wat de strakke symmetrie doorbreekt, maar dat zal wel niet anders kunnen.
Met mooie donkere ogen kijkt ze vastberaden recht in de camera en dus ook recht naar de toeschouwer. Je laat het wel uit je hoofd er doorheen te gaan zitten praten, want je weet zeker dat ze je in de gaten houdt.
Bovendien spreekt mevrouw Steenhuizen heel verzorgd. Ze volgt de fonetische regels, dus je hoort niet van die rare hypercorrecte v's en z-en. Opzoeken is bij haar gewoon opsoeken en niet obzoeken, opvallend is opfallend en niet obvallend. Annechien wéét dat zeventig wordt uitgesproken als seventig, kom daar maar eens om vandaag de dag! Weet je trouwens wie daar heel erg in is? Tom Egbers. Let er maar eens op, die doet bijna alles verkeerd wat hij verkeerd kan doen. Maar goed, Annechien Steenhuizen dus. Fraai uiterlijk. Verzorgde dictie. Geen nodeloos vertoon van schalksheid. Geen te amicaal toespreken van correspondenten elders. Ik dacht eindelijk de volmaakte journaalpresentator te hebben gevonden.
Helaas. Vorige week is ze tweemaal hard van haar door mij gecreëerde voetstuk gevallen (voor zover dat technisch mogelijk is).
Als volgt:
* Het gebruik van het woord media als enkelvoud. Voldoende om zelfs mij de schaarse haren te berge te laten rijzen.
* En een dag later, in een item over orthodontisten: "De meest voorkómende beugel". Zo'n beugel voorkomt ongetwijfeld van alles, en is vast heel beleefd, maar ze bedoelde dat hij veel vóórkomt!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten