vrijdag 3 juni 2016

Jipsingboermussel: het bestaat

Ongetwijfeld heeft onze aanschaf van een caravan, een half jaar geleden, hier en daar onder mijn gewaardeerde lezers enige scepsis teweeg gebracht. Een ouder echtpaar immers, eigenlijk al met één been in het graf, een echtpaar waarvan de man bekend staat om zijn weinig avontuurlijke inslag ('ik hoef niet meer zuidelijker dan Assen') en de vrouw om haar kouwelijke aard ('ik zit hier te blauwbekken'), wat moeten die met zo'n ding?

Ik moet toegeven dat ik zelf gedurende de afgelopen winter ook wel enige twijfels had over deze impulsaankoop en dat ik maar wat blij was dat ik de optie had opengehouden waarbij Beminde Echtgenote hier op de oprit zou kamperen terwijl ik op het huis paste, want dat moet tenslotte ook gebeuren.

Maar toch, we zijn inmiddels al drie keer met de caravan weggeweest; niet alleen in Drenthe, waar we bijna doodgevroren zijn, maar ook in meer exotische provinciën als Overijssel en Groningen. Zo waren we in het Hemelvaartsweekend op een camping in Beerze, bij Ommen. Dat was een leerzame ervaring: voor het eerst in 50 jaar kamperen waren we genoopt een plek te reserveren en als we dat niet hadden gedaan waren we onverrichterzake huiswaarts gekeerd, want de camping was helemaal vol. Wel mooi trouwens, camping De Roos in Beerze, aan een dode arm van de Vecht, en uitstekend geoutilleerd, en verboden voor honden, maar van kamperen met Hemelvaart zien we voortaan toch maar af.

En nu hebben we dik een week gestaan op de camping bij Sellingen, waar we vorig jaar (toen we de caravan nog huurden) ook al waren geweest. Ditmaal hadden we ook onze fietsen meegenomen en dat bleek heel goed te kunnen in de Kip Shelter met zijn brede deur aan de achterkant. We hadden misschien wel het mooiste plekje dat we ooit op een camping hebben gehad: volledige privacy, enorm veel zingende vogels (het was jammer dat we niet een geroutineerde vogelaar als Eddie of Han bij ons hadden) en een schitterend uitzicht. We hebben er ook daadwerkelijk gefietst, tot in het buitenland aan toe (afbeelding) en we zijn wederom gevallen voor de schoonheid van Westerwolde, dat nog het meest lijkt op het Salland uit mijn kinderjaren, bomen in het weiland, zandpaden langs korenakkers, dat werk. En een extra attractie van Sellingen vormen natuurlijk de eminente pindakoeken van de plaatselijke bakker, waarvan ik al eerder gewag maakte.





 Echt in Jipsingboermussel zijn we niet geweest, maar wel in Jipsinghuizen en in Musselkanaal, dus dan kan het niet ver weg zijn geweest.





1 opmerking:

ROH zei

Eddie wil wel een keer mee, hoor! Volgend jaar dus, want ze zijn nu uitgezongen. Kan wel in de voortent slapen!