vrijdag 25 november 2016

Ongeoorloofde samentrekking bij RTVOost

Een bericht over een politiemedewerker die wordt verdacht van overtreding van de Opiumwet eindigt met de volgende zin:

'In afwachting van de uitkomsten hiervan is de medewerker buiten functie gesteld en de toegang tot politiegebouwen en -systemen ontzegd'.

Ja kijk, dat kunnen we natuurlijk niet hebben, een beetje ongeoorloofd gaan zitten samentrekken. Immers: de laatste twee stukken van de zin zijn samengetrokken in het woord 'medewerker'. Allemaal leuk en aardig, maar die medewerker is het onderwerp van 'is buiten functie gesteld' en het meewerkend voorwerp van 'de toegang () ontzegd'. Makkelijk te controleren door persoonlijke voornaamwoorden te gebruiken: hij is buiten functie gesteld, en hem is de toegang ontzegd.

Ik zou willen zeggen: "Waar zijn wij mee bezig, mevrouwtje?"

donderdag 24 november 2016

Past eindelijk

Door en door lollige grootouders als we zijn, hadden we ter gelegenheid van de geboorte van Tweede Kleinzoon voor hem een PECZwolle-rompertje gekocht. Dat viel nogal aan de ruime kant, zoals eerder al in dit blog te zien was.


Inmiddels zijn we een dikke vijf maanden verder. Het knaapje is krachtig gegroeid en zie: het bewuste rompertje past nu uitstekend!


Het is duidelijk dat de toekomstige hooligan dit kledingstuk in hoge mate waardeert. Dat hij tegenwoordig pal tegenover de trainer van het concurrerende SC Heerenveen woont zou in de toekomst tot identiteitsproblemen kunnen leiden, maar vooralsnog hebben wij alle vertrouwen in een goede afloop.


zondag 13 november 2016

Laat debuut

Zevenendertig Nederlanders waren er naar schatting nog over, die nog niet iets via Marktplaats gekocht of verkocht hadden. En nu zijn het er  nog 36, want ook ik behoor inmiddels niet meer tot die selecte groep.

Dat zit zo: als wij een andere auto hebben, dan vind ik het leuk om daar ook een miniatuur-uitvoering van te bezitten. Gek genoeg was dat voor de Dacia geen probleem, daar liep ik gewoon tegenaan. Maar probeer maar eens een rode Skoda Yeti te vinden van het model van voor 2014, dus met die leuke ronde mistlampen die hem zo'n vriendelijk uiterlijk geven - rood met een zwart dak is helemaal uitgesloten, maar ik kan altijd nog het dak zwart maken.

Een lange zoektocht op Nederlandse, Duitse en Engelse model-auto-sites, waaronder obscure, leverde niks op. Ja, wel dat zo'n autootje ooit gemaakt was, maar vooral dat het niet meer leverbaar was, ook niet meer bij de eveneens Tsjechische fabrikant.

De wanhoop nabij ben ik in arren moede dan ook maar op Marktplaats gaan zoeken. Ik houd namelijk helemaal niet van handel drijven met particulieren en je leest vaak genoeg iets over oplichting via Marktplaats. Enfin, met enige moeite (ik vind de bediening van de site van Marktplaats niet altijd even intuïtief) trof ik zegge 1 exemplaar van een rode Skoda aan. Om contact te leggen bleek je een account te moeten aanmaken (nog iets waar ik een hekel aan heb) en dat heb ik dus maar gedaan. Vervolgens heb ik de aanbieder gevraagd of het écht wel om de uitvoering met de ronde mistlampen ging en hij (een oudere heer uit de omgeving van Nijmegen) was zo attent mij een overtuigend fotootje te sturen. Erbarmelijk zakenman als ik ben heb ik de vraagprijs ook geboden, het bedrag overgemaakt en waarachtig, enkele dagen later arriveerde in een grote doos vol met papiershredder-reepjes een mooi doosje met het felbegeerde artikel.

En mooi is-ie. Eigenlijk haast net zo mooi als de echte, en inderdaad met de juiste mistlampjes. Ik heb begrepen dat hij veel waardevoller is als ik hem in het doosje en op zijn plateautje laat, maar de verleiding om er eens lekker mee te gaan spelen is wel heel sterk. Bovendien wordt het nog lastig Briljante Kleinzoon daarvan te weerhouden.


Inmiddels rijden we al bijna twee weken met de echte, en we vinden het een geweldige auto. Wegligging en besturing zijn fenomenaal, hij werpt in het donker enorme lichtbundels voor zich uit, zodat ik mijn huiver voor 's nachts rijden overwin, hij geeft een geweldig gevoel van veiligheid. En ondanks de weinig aerodynamische vormgeving rijdt hij merkbaar zuiniger dan de Roemeense tank.

Hoewel dit de soberste Yeti is die destijds te koop was, heeft hij toch wel een paar leuke opties. Ik noemde al de sproeiers voor de koplampen (onzin natuurlijk, van alle auto's hiervoor heb ik nog nooit de koplampen schoongemaakt), hij heeft een regensensor, zodat - in eerste instantie tot onze schrik - de ruitenwissers spontaan aan de slag gaan, en je kunt de voorste zijramen ook met de afstandsbediening sluiten, als je al uit de auto bent. Ik geloof zelfs dat ze na tien minuten vanzelf dichtgaan, maar dat geduld heb ik nog niet opgebracht. En hij trekt de caravan geweldig goed, die hebben we vorige week met de Yeti naar de stalling gebracht.

In de bijna zes jaar dat we de Dacia hadden, heeft die zegge en schrijve één maal de autowasstraat gezien. Ik sluit helemaal niet uit, dat we het ritme voor de Yeti opschroeven tot eens per drie jaar, wat zeg ik, misschien wel eens per twee jaar!

dinsdag 1 november 2016

Van Roemeense tank naar Tsjechische pantserwagen

Met beklemd gemoed hebben we vandaag afscheid genomen van onze achterdeurtjes en de Dacia Logan die er omheen zat. Bijna zes jaar hebben we erin gereden, 105.000 kilometer, enorme hoeveelheden goederen vervoerd, de Kip getrokken, en dat alles zonder problemen. Eigenlijk was het ook nog niet beslist noodzakelijk om hem te vervangen, maar door een buurman kwamen we in een showroom terecht en we kregen daar de smaak te pakken.

De opvolger is een Skoda Yeti. Eigenlijk vind ik trouwens dat je als Zwollenaar Schoda moet zeggen, net zoals Scapino daar hypercorrect Schapino heet. Natuurlijk waren we voornamelijk op zoek naar een andere Dacia, de Sandero bijvoorbeeld, maar bij een van de dealers stond dit voertuig en ik viel er als een baksteen voor. Voornamelijk vanwege het model: een sympathieke blokkendoosauto met grote ramen; je kunt namelijk tegenwoordig haast geen auto kopen die niet van die rare schuin oplopende achterraampjes heeft. Daarnaast wil een mens toch tenminste een keer in zijn leven een auto hebben met sproeiers voor de koplampen. Bovendien is Briljante Kleinzoon bezeten van jeeps en dit komt aardig in de buurt.

Deze auto was in 2014 trekauto van het jaar. Helemaal snappen doe ik dat niet, want hij heeft hetzelfde aantal pk's als de Dacia, dus het verschil zal wel in dat geheimzinnige koppel liggen. Verder is het handig dat je de achterstoelen er helemaal uit kunt halen, net zoals dat kon met de achterbank van de eenden die we van 1972 tot 1976 reden.

De Yeti is nogal woest gekleurd. Tweekleurige schoenen vind ik al vrij ordinair en dat geldt ook voor tweekleurige auto's. Deze is rood van onderen en zwart van boven! We nemen dat op de koop toe, met in ons achterhoofd de gedachte dat een auto met dit uiterlijk heel geschikt is om te figureren in een strip van IJsbrand Oost (attentie IJsbrand, het gaat hier om de versie met ronde mistlampen). We reken er een beetje op de Skoda in IJsbrands volgende album ergens in het altijd ruimschoots aanwezige verkeer aan te treffen.

Er zit ook een element van continuïteit in. De allereerste auto van wijlen mijn schoonvader, we hebben het nu over de jaren '50, was, inderdaad, een rode Skoda cabriolet. Dat wil zeggen, oorspronkelijk had de auto een andere kleur, maar hij heeft hem eigenhandig met de achterkant van een stofzuiger overgespoten. Helaas leverde dat nogal wat putjes op en verschoot het rood op den duur naar roze, maar het was eens een rode Skoda.  Hij moet er, vermoed ik, ongeveer zo hebben uitgezien:

De overlevering wil, dat de motor bij het bestijgen van een middelhoge brug al aan de kook raakte.

Anderzijds was mijn eerste auto een Oost-Duitse Trabant. Skoda, Trabant, Dacia: eigenlijk is een nieuwe Skoda een niet onlogische stap in deze reeks Oost-Europese voertuigen: aan een Moskvitsj is nauwelijks te komen, een Lada zou nog een optie zijn geweest, maar eigenlijk is dat tegenwoordig ook gewoon een Dacia.


woensdag 26 oktober 2016

Superieure moordenaars

Wederom interessant artikel in de NRC over door katten veroorzaakt leed. Wat ik mij nooit had gerealiseerd: vleermuizen lijken de voornaamste slachtoffers onder de zoogdieren te zijn.


Eerste schooldag (en)

Zondag was Briljante Kleinzoon jarig. Hij werd vier en dat gebeurde in Heerenveen, want daar zijn ze heen verhuisd vanwege de aanwezigheid van een NS-station (uit Drachten kom je alleen met de bus weg). Het nieuwe huis heeft een zeer aanzienlijke tuin, waar ook onmiddellijk al heel wat te oogsten viel, en ook overigens heeft het tal van voordelen ten opzichte van het vorige, zeker vanuit het perspectief van de oppassende grootouders (waarbij de klemtoon zowel op òp als op pàs kan liggen). Het is natuurlijk wel 20 kilometer verderop, maar dat overleven we wel.

Als je vier wordt, word je geacht je schoolloopbaan aan te vangen en dat is inmiddels ook gebeurd. Dinsdag pas, want de school gooide er de maandag na de herfstvakantie meteen een margedag tegenaan; heel goed, zo weten die prille ouders waar ze aan toe zijn. Natuurlijk was hij al een paar keer op proef geweest, bij welke gelegenheid hij de kleuterjuffen ongetwijfeld heeft verbijsterd met zijn eloquentie en getalinzicht. Toch maakte hij, zegt men, dinsdagochtend een gespannen indruk. Hij verklaarde buikpijn te hebben en "het wordt wel erger".

Eenmaal toch op school viel het kennelijk mee, want hij was tevreden over zijn eigen functioneren ter plaatse en vandaag is hij dan ook even welgemoed vertrokken als teruggekomen. Overigens ligt de school op vijf minuten lopen van zijn huis, en hetzelfde geldt voor de kinderopvang, waar Tweede Kleinzoon enige dagdelen per week zal vertoeven.

Morgen halen wij hem, deo volente, van school, en daar verheugen we ons erg op. Zijn vader heeft de juf al gewaarschuwd dat opa en oma onderwijzers in ruste zijn, maar zij gaf te kennen daarmee wel te kunnen omgaan.


zondag 23 oktober 2016

Paul Scheffer echt helemaal van het padje

Binnen anderhalve minuut, in een gesprek in Buitenhof waarin hij de door mij zo bewonderde Noam Chomsky parafraseerde, binnen die anderhalve minuut gebruikte hij zowel beseffen mét wederkerend voornaamwoord ('we moeten ons beseffen') als realiseren zónder wederkerend voornaamwoord ('we moeten realiseren dat '). Kennelijk bestaat bij hem enig besef dat er iets mee is, maar heeft hij geen idee wat precies. Die man schrijft boeken nota bene!

Voor twijfelaars: zie hier.