Het leek Tweede Kleinzoon best wel een geinig ideetje om nu eens precies op de dag ter wereld te komen, dat zijn Japanse oma in haar eentje op Schiphol zou arriveren en dus afgehaald moest worden. Het daarvoor bestaande logistieke plan blonk toch al niet uit door grote verfijning, dus om dat te verstoren wilde hij graag twee weken te vroeg geboren worden; dat is nog altijd een week later dan zijn grote broer. Een eventueel vierde kind dient zich waarschijnlijk precies op de uitgerekende datum aan.
Gisterochtend om vier uur werden wij gebeld, dat de vliezen waren gebroken. We lieten ons uit bed vallen (de coördinatie laat op zo'n tijdstip te wensen over), verrichtten een minimum aan hygiënische en voedingstechnische handelingen en ijlden richting Drachten, alwaar we om kwart over vijf arriveerden. Daar namen we Briljante Kleinzoon, die al tamelijk monter rondliep, van zijn ouders over. Die vertrokken vervolgens naar het bijkans aanpalende ziekenhuis en wij gingen naar Yde.
In de loop van de ochtend ontdekten we dat het vliegtuig uit Osaka een half uur vervroegd zou landen en dus moesten we nog tamelijk hals over kop richting Schiphol vertrekken. Gelukkig viel Briljante Kleinzoon achterin onmiddellijk in slaap, maar het was toch een lastig ritje door verkeersintensief en parkeergelegenheidsarm gebied. Uiteindelijk was het vliegtuig al ruimschoots geland toen we arriveerden, maar gelukkig had de Japanse oma de koffers nog niet van de bagegeband gehaald. We hoefden niet langer dan een kwartier te wachten.
Op de terugweg kwetterde briljante kleinzoon vrolijk met zijn Japanse oma, maar zijn kwaliteiten als vertaler, waar we toch een hoge pet van ophadden, zijn ons danig tegengevallen. Niet alleen bleek hij bijzonder slecht thuis in dat specifieke baringsjargon van weeën en ontsluiting enzo, maar bovendien raakte hij daardoor zo gespannen, dat hij eenvoudige vertaalopdrachten, zoals 'vraag eens aan oma of ze moe is' uitvoerde door nadrukkelijk, doch in het Nederlands, te vragen 'Oma! Ben! Je! Moe!' en dat schoot dus niet erg op.
Enfin, na geruime tijd zijn we toch weer in Drachten gekomen, alwaar we ons linea recta naar het ziekenhuis begaven. Inmiddels hadden we via de telefoon al wel begrepen dat het daar nog geen spectaculaire vorderingen waren gemaakt. De beide oma's mochten even naar de barende, terwijl ik op de parkeerplaats aan Briljante kleinzoon de werking van alle knopjes in de auto heb uitgelegd. Vooral de ruitensproeier vond hij machtig interessant.
Vervolgens (het was inmiddels een uur of zeven) hebben we ten huize van de ouders enig voedsel geïmproviseerd, gelukkig hebben ze een Airfryer, we hebben Briljante Kleinzoon in bad, bed en slaap gekregen (vooral de verdienste van Beminde Echtgenote) en daarna begon het Grote Verdere Wachten. Dat werd om een uur of negen doorbroken door het nieuws dat Tweede Kleinzoon geboren was en dat alles goed was.
Pas om 1 uur 's nachts keerden ouders en kind huiswaarts, zodat de drie grootouders konden constateren dat het wederom een bijzonder fraaie en intelligent ogende zuigeling betrof. Hij heet trouwens Minne, primair naar de eerste winnaar van de Elfstedentocht (je woont in Friesland of je woont er niet), maar die naam bestaat ook in het Japans, en hij weegt bijna zeven pond. Lengtemetingen doen ze niet meer, omdat ze het niet gezond vinden zo'n baby zo uit te rekken.
Om twee uur 's nachts stapten we weer in ons eigen bed, 22 uur nadat we het verlaten hadden. We concludeerden daar dat we iets te oud worden voor dit soort strapatsen, maar dat het voor de kraamvrouw waarschijnlijk nog veel zwaarder was geweest.
donderdag 9 juni 2016
vrijdag 3 juni 2016
Mifi
De campings die wij bezoeken blinken doorgaans niet uit door uitmuntende Wifi tot in alle uithoeken van het terrein - in Beerze beweerden ze zelfs dat dat zo was om ongezonde straling te vermijden.
Beminde Echtgenote wil graag gezellige kampeerfoto's appen naar haar nordic-walk-groepje en zelf moet ik natuurlijk teletekst bijhouden om te kunnen zien of PEC Zwolle nog spectaculaire aankopen heeft gedaan
Nu beschikken wij allebei over een tablet waar ook een telefoonsimmetje in kan en Beminde Echtgenote heeft ook nog een eenvoudige smartphone. Wij zweren bij prepaid oplossingen en in de loop der tijd hebben we een bonte collectie providers aangelegd: de smartphone heeft een sim van de Aldi, het tablet van beminde echtgenote heeft er eentje van Simyo en het mijne een AH-sim. Al met al dus een heel gepuzzel met databundels en dat soort flauwekul. Dat geldt alleen niet voor de sim van AH. AH heeft enige tijd prepaid internet verkocht waar geen databundels aan te pas kwamen: gewoon, je betaalt een bedrag en je kunt gewoon voor dat geld internetten en niet telefoneren. Nu zwijgt AH zoveel mogelijk over deze optie, het is ook niet meer in die vorm te koop , maar het werkt nog steeds en het beltegoed lijkt maar niet terug te lopen.
De situatie schreeuwde dus om stroomlijning. We hebben daarom een zogeheten MIFI-router aangeschaft, een router waar een telefoonsim in kan en waarmee je vervolgens je eigen lokale draadloze netwerkje, of eigenlijk je hotspot, creëert. AH-kaartje erin en huppekee, het werkt als een speer.
En nog een bonus. Nadat ik het ding vandaag aan de praat had gekregen, ontdekte ik dat ik op basis van mijn abonnement bij XS4ALL ook nog een gratis sim met standaard 250 Mb per maand kan krijgen, en dan ook nog 4G! En dat kost dus helemaal niks. Nou is 250 Mb natuurlijk niet heel veel, maar als het is opgebruikt verlagen ze alleen de snelheid tot zo ongeveer die van een akoustisch modem. Tot de volgende maand, dan kun je weer aan je volgende 250 Mb beginnen. Nogmaals: gratis.
Het was betrekkelijk toevallig dat ik een MIFI kocht die ook 4G aan kan, maar ik ben er nu wel heel blij mee!
Beminde Echtgenote wil graag gezellige kampeerfoto's appen naar haar nordic-walk-groepje en zelf moet ik natuurlijk teletekst bijhouden om te kunnen zien of PEC Zwolle nog spectaculaire aankopen heeft gedaan
Nu beschikken wij allebei over een tablet waar ook een telefoonsimmetje in kan en Beminde Echtgenote heeft ook nog een eenvoudige smartphone. Wij zweren bij prepaid oplossingen en in de loop der tijd hebben we een bonte collectie providers aangelegd: de smartphone heeft een sim van de Aldi, het tablet van beminde echtgenote heeft er eentje van Simyo en het mijne een AH-sim. Al met al dus een heel gepuzzel met databundels en dat soort flauwekul. Dat geldt alleen niet voor de sim van AH. AH heeft enige tijd prepaid internet verkocht waar geen databundels aan te pas kwamen: gewoon, je betaalt een bedrag en je kunt gewoon voor dat geld internetten en niet telefoneren. Nu zwijgt AH zoveel mogelijk over deze optie, het is ook niet meer in die vorm te koop , maar het werkt nog steeds en het beltegoed lijkt maar niet terug te lopen.
De situatie schreeuwde dus om stroomlijning. We hebben daarom een zogeheten MIFI-router aangeschaft, een router waar een telefoonsim in kan en waarmee je vervolgens je eigen lokale draadloze netwerkje, of eigenlijk je hotspot, creëert. AH-kaartje erin en huppekee, het werkt als een speer.
En nog een bonus. Nadat ik het ding vandaag aan de praat had gekregen, ontdekte ik dat ik op basis van mijn abonnement bij XS4ALL ook nog een gratis sim met standaard 250 Mb per maand kan krijgen, en dan ook nog 4G! En dat kost dus helemaal niks. Nou is 250 Mb natuurlijk niet heel veel, maar als het is opgebruikt verlagen ze alleen de snelheid tot zo ongeveer die van een akoustisch modem. Tot de volgende maand, dan kun je weer aan je volgende 250 Mb beginnen. Nogmaals: gratis.
Het was betrekkelijk toevallig dat ik een MIFI kocht die ook 4G aan kan, maar ik ben er nu wel heel blij mee!
Onderhevig
De weerman van RTL4 gisterochtend: 'De mist is aan oplossing onderhevig'.
Dat we niet denken dat die mist gewoon oplost ofzo.
Dat we niet denken dat die mist gewoon oplost ofzo.
Jipsingboermussel: het bestaat
Ongetwijfeld heeft onze aanschaf van een caravan, een half jaar geleden, hier en daar onder mijn gewaardeerde lezers enige scepsis teweeg gebracht. Een ouder echtpaar immers, eigenlijk al met één been in het graf, een echtpaar waarvan de man bekend staat om zijn weinig avontuurlijke inslag ('ik hoef niet meer zuidelijker dan Assen') en de vrouw om haar kouwelijke aard ('ik zit hier te blauwbekken'), wat moeten die met zo'n ding?
Ik moet toegeven dat ik zelf gedurende de afgelopen winter ook wel enige twijfels had over deze impulsaankoop en dat ik maar wat blij was dat ik de optie had opengehouden waarbij Beminde Echtgenote hier op de oprit zou kamperen terwijl ik op het huis paste, want dat moet tenslotte ook gebeuren.
Maar toch, we zijn inmiddels al drie keer met de caravan weggeweest; niet alleen in Drenthe, waar we bijna doodgevroren zijn, maar ook in meer exotische provinciën als Overijssel en Groningen. Zo waren we in het Hemelvaartsweekend op een camping in Beerze, bij Ommen. Dat was een leerzame ervaring: voor het eerst in 50 jaar kamperen waren we genoopt een plek te reserveren en als we dat niet hadden gedaan waren we onverrichterzake huiswaarts gekeerd, want de camping was helemaal vol. Wel mooi trouwens, camping De Roos in Beerze, aan een dode arm van de Vecht, en uitstekend geoutilleerd, en verboden voor honden, maar van kamperen met Hemelvaart zien we voortaan toch maar af.
En nu hebben we dik een week gestaan op de camping bij Sellingen, waar we vorig jaar (toen we de caravan nog huurden) ook al waren geweest. Ditmaal hadden we ook onze fietsen meegenomen en dat bleek heel goed te kunnen in de Kip Shelter met zijn brede deur aan de achterkant. We hadden misschien wel het mooiste plekje dat we ooit op een camping hebben gehad: volledige privacy, enorm veel zingende vogels (het was jammer dat we niet een geroutineerde vogelaar als Eddie of Han bij ons hadden) en een schitterend uitzicht. We hebben er ook daadwerkelijk gefietst, tot in het buitenland aan toe (afbeelding) en we zijn wederom gevallen voor de schoonheid van Westerwolde, dat nog het meest lijkt op het Salland uit mijn kinderjaren, bomen in het weiland, zandpaden langs korenakkers, dat werk. En een extra attractie van Sellingen vormen natuurlijk de eminente pindakoeken van de plaatselijke bakker, waarvan ik al eerder gewag maakte.
Echt in Jipsingboermussel zijn we niet geweest, maar wel in Jipsinghuizen en in Musselkanaal, dus dan kan het niet ver weg zijn geweest.
Ik moet toegeven dat ik zelf gedurende de afgelopen winter ook wel enige twijfels had over deze impulsaankoop en dat ik maar wat blij was dat ik de optie had opengehouden waarbij Beminde Echtgenote hier op de oprit zou kamperen terwijl ik op het huis paste, want dat moet tenslotte ook gebeuren.
Maar toch, we zijn inmiddels al drie keer met de caravan weggeweest; niet alleen in Drenthe, waar we bijna doodgevroren zijn, maar ook in meer exotische provinciën als Overijssel en Groningen. Zo waren we in het Hemelvaartsweekend op een camping in Beerze, bij Ommen. Dat was een leerzame ervaring: voor het eerst in 50 jaar kamperen waren we genoopt een plek te reserveren en als we dat niet hadden gedaan waren we onverrichterzake huiswaarts gekeerd, want de camping was helemaal vol. Wel mooi trouwens, camping De Roos in Beerze, aan een dode arm van de Vecht, en uitstekend geoutilleerd, en verboden voor honden, maar van kamperen met Hemelvaart zien we voortaan toch maar af.
En nu hebben we dik een week gestaan op de camping bij Sellingen, waar we vorig jaar (toen we de caravan nog huurden) ook al waren geweest. Ditmaal hadden we ook onze fietsen meegenomen en dat bleek heel goed te kunnen in de Kip Shelter met zijn brede deur aan de achterkant. We hadden misschien wel het mooiste plekje dat we ooit op een camping hebben gehad: volledige privacy, enorm veel zingende vogels (het was jammer dat we niet een geroutineerde vogelaar als Eddie of Han bij ons hadden) en een schitterend uitzicht. We hebben er ook daadwerkelijk gefietst, tot in het buitenland aan toe (afbeelding) en we zijn wederom gevallen voor de schoonheid van Westerwolde, dat nog het meest lijkt op het Salland uit mijn kinderjaren, bomen in het weiland, zandpaden langs korenakkers, dat werk. En een extra attractie van Sellingen vormen natuurlijk de eminente pindakoeken van de plaatselijke bakker, waarvan ik al eerder gewag maakte.
maandag 23 mei 2016
Virtueel fietsen
De andere oudjes ruw terzijde stotend heb ik mijn plaats op het apparaat veroverd en ik heb die ook niet meer afgestaan tot de fysiotherapiezaal van De Dilgt sloot - de dienstdoende therapeuten hebben mij weliswaar voorgesteld de nacht daar door te brengen, maar dat zou wat praktische bezwaren met zich meegebracht hebben.
Op zichzelf was het niets nieuws, de stoelfietstrainer. Uren heb ik er tijdens mijn opname in De Dilgt op versleten; een eenvoudig apparaat waarmee je vanuit een gewone stoel, of in mijn geval destijds een rolstoel, met je benen een stel trappers kon ronddraaien. Gelukkig zaten er wat metertjes en tellertjes op, zodat ik geleidelijk aan mijn grenzen kon verleggen. Uitermate nuttig, maar ook behoorlijk saai, vooral als het ding tegen een blinde muur staat. Sinds ik enigszins mobiel was geworden heb ik dit apparaat dan ook geen blik meer waardig gekeurd.
Maar nu! Nu hadden ze er een zeer goed en groot beeldscherm aan gekoppeld. Je kon een stad kiezen om in rond te fietsen en men had de goede smaak gehad om ook het prachtige Zwolle in het repertoire op te nemen. Het systeem genereerde schitterende beelden, er waren momenten dat je een keuze kon maken welke kant je op wilde, en in totaal was er 18 kilometer route opgenomen. De Sassenpoort (op koningsdag zo schandelijk veronachtzaamd), het Karel V-huis, de plek waar de eerste automatiek van Zwolle was, de Melkmarkt, het Rode Torenplein, de Buitenkant, de oude stadsmuren, het gleed allemaal in HD-beelden voorbij. Dit gaf mij ook een goede gelegenheid mijn klasgenoten luidkeels te wijzen op al het fraais dat de schitterende oude Hanzestad te bieden heeft. Kijk! Hier heeft mijn vrouw op school gezeten! Daar heb ik mijn eerste tent gekocht! Daar links is het straatje waar mijn jongste zoon heeft gewoond! Daar, boven die winkel, daar woonde hij!
Helaas is deze fraaie uitbreiding slechts een paar dagen in de therapiezaal aanwezig, dus thuis heb ik onmiddellijk gegoogled wat dit voor systeem was, want zoiets wil ik in onze woonkamer ook wel. Het blijkt Fietslabyrinth te heten, kijk maar op www.fietslabyrint.nl . Daar kun je ook wel vinden welke steden er allemaal beschikbaar zijn (zelfs Sneek).
Kleine domper: het systeem kost 5200 euro (exclusief de stoelfietstrainer, dat spreekt). Het wordt vooral aanbevolen voor dementerenden.
Op zichzelf was het niets nieuws, de stoelfietstrainer. Uren heb ik er tijdens mijn opname in De Dilgt op versleten; een eenvoudig apparaat waarmee je vanuit een gewone stoel, of in mijn geval destijds een rolstoel, met je benen een stel trappers kon ronddraaien. Gelukkig zaten er wat metertjes en tellertjes op, zodat ik geleidelijk aan mijn grenzen kon verleggen. Uitermate nuttig, maar ook behoorlijk saai, vooral als het ding tegen een blinde muur staat. Sinds ik enigszins mobiel was geworden heb ik dit apparaat dan ook geen blik meer waardig gekeurd.
Maar nu! Nu hadden ze er een zeer goed en groot beeldscherm aan gekoppeld. Je kon een stad kiezen om in rond te fietsen en men had de goede smaak gehad om ook het prachtige Zwolle in het repertoire op te nemen. Het systeem genereerde schitterende beelden, er waren momenten dat je een keuze kon maken welke kant je op wilde, en in totaal was er 18 kilometer route opgenomen. De Sassenpoort (op koningsdag zo schandelijk veronachtzaamd), het Karel V-huis, de plek waar de eerste automatiek van Zwolle was, de Melkmarkt, het Rode Torenplein, de Buitenkant, de oude stadsmuren, het gleed allemaal in HD-beelden voorbij. Dit gaf mij ook een goede gelegenheid mijn klasgenoten luidkeels te wijzen op al het fraais dat de schitterende oude Hanzestad te bieden heeft. Kijk! Hier heeft mijn vrouw op school gezeten! Daar heb ik mijn eerste tent gekocht! Daar links is het straatje waar mijn jongste zoon heeft gewoond! Daar, boven die winkel, daar woonde hij!
Helaas is deze fraaie uitbreiding slechts een paar dagen in de therapiezaal aanwezig, dus thuis heb ik onmiddellijk gegoogled wat dit voor systeem was, want zoiets wil ik in onze woonkamer ook wel. Het blijkt Fietslabyrinth te heten, kijk maar op www.fietslabyrint.nl . Daar kun je ook wel vinden welke steden er allemaal beschikbaar zijn (zelfs Sneek).
Kleine domper: het systeem kost 5200 euro (exclusief de stoelfietstrainer, dat spreekt). Het wordt vooral aanbevolen voor dementerenden.
zaterdag 14 mei 2016
woensdag 27 april 2016
Route
Met meer dan gewone belangstelling - en dat kon ook makkelijk - heb ik dit jaar de reportage van koningsdag bekeken, omdat een en ander zich afspeelde in de prachtige oude Hanzestad Zwolle, een stad waar ik al langer een zekere voorkeur voor heb.
Met de gekozen route was ik het oneens. Die leidde er namelijk toe dat de Sassenpoort, met voorsprong het mooiste gebouw van Nederland, niet door de stoet werd aangedaan. Mijn lezers zullen het met mij eens zijn dat ze net zo goed hadden kunnen beginnen op de Sassenpoortenbrug om dan door de poort te gaan en door de Sassenstraat (Bethlehem Kerkplein, Karel de V-huis, langs de voormalige eerste automatiek van Zwolle) te lopen, over het Grote Kerkplein en dan pas door de Papenstraat naar de Blijmarkt te gaan. Niet dat die Blijmarkt er van mij zo nodig in moest, maar ik neem aan dat daarvoor gekozen is ter promotie van museum De Fundatie. Voorts had de Luttekestraat dan achterweg kunnen blijven, die heeft toch heel wat minder statuur dan de Sassenstraat. De rest van het parcours (Grote Markt, Melkmarkt, Rode Torenplein, Thorbeckegracht, Broerenkerkplein) vond ik prima gekozen.
Meestal is dit soort reportages stierlijk vervelend door een overmaat aan oninteressante historische informatie, maar in dit geval had de NOS best wat meer kunnen vertellen. Misschien was er iemand een aantekeningenboekje vergeten of zoiets.
Zeer tegen mijn gewoonte heb ik de uitzending van het begin tot het einde bekeken. In elk geval leek de sfeer een stuk meer ontspannen dan vorig jaar in Dordrecht, waar men zich voornamelijk beperkte tot het weinig dynamische doen voorbijvaren van schepen.
Positief was ook dat die prinsessen nu eens niet uniform gekleed waren (eentje had er zelfs een spijkerjackje aan, geloof ik). Maar die schoenen! Op zulke schoenen laat je die kinderen toch niet lopen!
Met de gekozen route was ik het oneens. Die leidde er namelijk toe dat de Sassenpoort, met voorsprong het mooiste gebouw van Nederland, niet door de stoet werd aangedaan. Mijn lezers zullen het met mij eens zijn dat ze net zo goed hadden kunnen beginnen op de Sassenpoortenbrug om dan door de poort te gaan en door de Sassenstraat (Bethlehem Kerkplein, Karel de V-huis, langs de voormalige eerste automatiek van Zwolle) te lopen, over het Grote Kerkplein en dan pas door de Papenstraat naar de Blijmarkt te gaan. Niet dat die Blijmarkt er van mij zo nodig in moest, maar ik neem aan dat daarvoor gekozen is ter promotie van museum De Fundatie. Voorts had de Luttekestraat dan achterweg kunnen blijven, die heeft toch heel wat minder statuur dan de Sassenstraat. De rest van het parcours (Grote Markt, Melkmarkt, Rode Torenplein, Thorbeckegracht, Broerenkerkplein) vond ik prima gekozen.
Meestal is dit soort reportages stierlijk vervelend door een overmaat aan oninteressante historische informatie, maar in dit geval had de NOS best wat meer kunnen vertellen. Misschien was er iemand een aantekeningenboekje vergeten of zoiets.
Zeer tegen mijn gewoonte heb ik de uitzending van het begin tot het einde bekeken. In elk geval leek de sfeer een stuk meer ontspannen dan vorig jaar in Dordrecht, waar men zich voornamelijk beperkte tot het weinig dynamische doen voorbijvaren van schepen.
Positief was ook dat die prinsessen nu eens niet uniform gekleed waren (eentje had er zelfs een spijkerjackje aan, geloof ik). Maar die schoenen! Op zulke schoenen laat je die kinderen toch niet lopen!
Abonneren op:
Posts (Atom)




