Omdat volgens mij alle andere programma's al zoiets hebben, verwacht ik dat ook het NOS-journaal binnen afzienbare tijd een kok inhuurt die tijdens de uitzending een eenvoudig doch smakelijk gerecht bereidt, waarvan het precieze recept dan vervolgens op de website kan worden opgezocht.
vrijdag 15 april 2016
dinsdag 12 april 2016
Achttiende eeuw
Hoewel enkele conservatieve trekjes mij niet geheel vreemd zijn - zo vind ik WordPerfect 4.2 nog steeds de beste tekstverwerker aller tijden - beschouw ik mijzelf als mijn tijd ver vooruit, over het algemeen, of dan toch in elk geval als kattenhater.
Mij zijn de schellen van de ogen gevallen. Ook in de achttiende eeuw bestond er al oprechte kattenhaat! Ik ben daar achter gekomen door een column van Georgina Verbaan. Niet dat ik nu precies weet wie Georgina Verbaan is, op het gebied van BN-ers mis ik wel eens wat, maar ik lees haar column in de NRC wel geregeld. Volgens mij heeft ze in het verleden wel eens iets te maken gehad met dat programma van die schreeuwlelijk Thijs Nieuwkerk, en dat pleit dan bepaald niet voor haar, maar in dit stukje nam ze een gedicht op van een zekere Roelof Arends den Jongen, dat mij bijzonder aansprak.
Om te beginnen is het een sonnet, een dichtvorm waarmee je bij mij altijd een streepje voor hebt. Het metrum is een zesvoetige jambe en dat is ook niet verkeerd, maar helemaal consequent is die niet volgehouden. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de passie die uit de verzen spreekt, de onverholen moordlust die de ware kattenhater kenmerkt.’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen', zegt hij, en 'En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt'. Kijk, now we're talking kattenhaat.
Hier is het hele gedicht:
BEDREIGING
Moorddadig Vloekgedrocht! in welk een plondernest
Zyt gy gebaard, dat gy, vervoerd van haat en toren,
Myn zangziek vogeltje den dood hebt toegezworen,
En uwe darmen met zyn vleesch en bloed gemest?
Zyt gy een Razerny, uit Plutos zwart gewest
Gedaagd in katgestalte? och! waar myn wraak te voren
Bewust geweest dat my dit onheil was beschoren,
Myn vinkje leefde nog, o wreede vogelpest!
’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen,
En u doen stikken in uwe afgepynde longen,
Of nek en ribben met myn voeten ingetrapt
Ontwyk myn woede vry! kruip vliegende agter stoelen!
Eer ik u dadelyk mijn gramschap doe gevoelen;
En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt.
Trouwens, nu we het er toch over hebben, dat gerucht dat er een volledig kattenvrij Facebook in de maak zou zijn, is daar nog iets van gekomen?
Mij zijn de schellen van de ogen gevallen. Ook in de achttiende eeuw bestond er al oprechte kattenhaat! Ik ben daar achter gekomen door een column van Georgina Verbaan. Niet dat ik nu precies weet wie Georgina Verbaan is, op het gebied van BN-ers mis ik wel eens wat, maar ik lees haar column in de NRC wel geregeld. Volgens mij heeft ze in het verleden wel eens iets te maken gehad met dat programma van die schreeuwlelijk Thijs Nieuwkerk, en dat pleit dan bepaald niet voor haar, maar in dit stukje nam ze een gedicht op van een zekere Roelof Arends den Jongen, dat mij bijzonder aansprak.
Om te beginnen is het een sonnet, een dichtvorm waarmee je bij mij altijd een streepje voor hebt. Het metrum is een zesvoetige jambe en dat is ook niet verkeerd, maar helemaal consequent is die niet volgehouden. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de passie die uit de verzen spreekt, de onverholen moordlust die de ware kattenhater kenmerkt.’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen', zegt hij, en 'En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt'. Kijk, now we're talking kattenhaat.
Hier is het hele gedicht:
BEDREIGING
Moorddadig Vloekgedrocht! in welk een plondernest
Zyt gy gebaard, dat gy, vervoerd van haat en toren,
Myn zangziek vogeltje den dood hebt toegezworen,
En uwe darmen met zyn vleesch en bloed gemest?
Zyt gy een Razerny, uit Plutos zwart gewest
Gedaagd in katgestalte? och! waar myn wraak te voren
Bewust geweest dat my dit onheil was beschoren,
Myn vinkje leefde nog, o wreede vogelpest!
’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen,
En u doen stikken in uwe afgepynde longen,
Of nek en ribben met myn voeten ingetrapt
Ontwyk myn woede vry! kruip vliegende agter stoelen!
Eer ik u dadelyk mijn gramschap doe gevoelen;
En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt.
Trouwens, nu we het er toch over hebben, dat gerucht dat er een volledig kattenvrij Facebook in de maak zou zijn, is daar nog iets van gekomen?
maandag 4 april 2016
Drie voor de prijs van één (+3 euro)
In het Paasweekend had het journaal een item over het grote succes van de musea in de regio. In het rijtje opgesomde voorbeelden (Groningen, Den Bosch) ontbrak helaas het Drents Museum in Assen, hoewel daar de laatste jaren ook menig bezienswaardige en derhalve veelvuldig beziene tentoonstelling is geweest. De dinsdag na Pasen besloten wij daarom deze sympathieke instelling onmiddellijk een boost te geven met een bezoek. Op weg erheen bleek ons dat het ook in Assen behoorlijk hard kan regenen.
De belangrijkste expositie ter plaatse was die over de Maya's. Al sinds mijn adolescentie ben ik gefascineerd door die cultuur. Enerzijds door de geheimzinnigheid rondom het einde van de Maya-beschaving, anderzijds waarschijnlijk ook doordat deze bewoners van Midden-Amerika zo enorm goed waren in het hanteren van de kalender. Vermoedelijk compenseer ik zo mijn eigen tekortkomen op dit gebied: zelfs nadat mijn toenmalige leerlingen mij een trucje leerden om met behulp van je knokkels de lange en de korte maanden van elkaar te onderscheiden bleef dit voor mij een ondoorzichtig systeem.
Het was nu niet direct zo dat je urenlang door een eindeloze reeks zalen dwaalde, de hele tentoonstelling besloeg eigenlijk maar een ruimte, maar ik moet toegeven dat ze wel heel mooie dingen hadden opgesteld. Grote beelden, kleinere kunstvoorwerpen en een massa informatie vroegen en kregen de aandacht van de bezoeker.
In het Drents Museum liep bovendien ook nog de tentoonstelling over de door mij zeer bewonderde Harry Muskee, de Drentse blueslegende. Werkelijk prachtig: er was een podium nagebouwd, waarop zich onder andere gitaren van de vroegere Blizzards bevonden, er hingen schitterende foto's en platenhoezen en er klonk aangename muziek - van Cuby and the Blizzards natuurlijk. Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat Cuby een keer iets tegen mij heeft gezegd? Ik stond met oudste zoon naar een optreden in de Oosterpoort te kijken, van wie weet ik niet meer, toen iemand rechts achter mij opmerkte: "Mooi hè!" Dat was Cuby en sindsdien heb ik mijn rechteroor ook niet meer gereinigd.
Toen Beminde Echtgenote mij met enige moeite uit het Cuby-zaaltje had gesleept zijn we volgens traditie ook nog even doorgelopen naar de archeologische afdeling om een groet te brengen aan onze voormalige dorpsgenote, het meisje van Yde. Dat was tentoonstelling nummer drie. In de museumwinkel heb ik nog gevraagd of er een mooie ansichtkaart van het meisje was, want het leek me zo leuk om met Nieuwjaar nu eens een gezellige afbeelding van een veenlijk rond te sturen, maar helaas hadden ze er alleen een van de gereconstrueerde versie (die een beetje op Linde Nijland lijkt, maar dat terzijde).
Weliswaar moesten we met onze Museumjaarkaart drie euro bijbetalen, maar daar hadden we dan ook drie tentoonstellingen voor!
De belangrijkste expositie ter plaatse was die over de Maya's. Al sinds mijn adolescentie ben ik gefascineerd door die cultuur. Enerzijds door de geheimzinnigheid rondom het einde van de Maya-beschaving, anderzijds waarschijnlijk ook doordat deze bewoners van Midden-Amerika zo enorm goed waren in het hanteren van de kalender. Vermoedelijk compenseer ik zo mijn eigen tekortkomen op dit gebied: zelfs nadat mijn toenmalige leerlingen mij een trucje leerden om met behulp van je knokkels de lange en de korte maanden van elkaar te onderscheiden bleef dit voor mij een ondoorzichtig systeem.
Het was nu niet direct zo dat je urenlang door een eindeloze reeks zalen dwaalde, de hele tentoonstelling besloeg eigenlijk maar een ruimte, maar ik moet toegeven dat ze wel heel mooie dingen hadden opgesteld. Grote beelden, kleinere kunstvoorwerpen en een massa informatie vroegen en kregen de aandacht van de bezoeker.
In het Drents Museum liep bovendien ook nog de tentoonstelling over de door mij zeer bewonderde Harry Muskee, de Drentse blueslegende. Werkelijk prachtig: er was een podium nagebouwd, waarop zich onder andere gitaren van de vroegere Blizzards bevonden, er hingen schitterende foto's en platenhoezen en er klonk aangename muziek - van Cuby and the Blizzards natuurlijk. Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat Cuby een keer iets tegen mij heeft gezegd? Ik stond met oudste zoon naar een optreden in de Oosterpoort te kijken, van wie weet ik niet meer, toen iemand rechts achter mij opmerkte: "Mooi hè!" Dat was Cuby en sindsdien heb ik mijn rechteroor ook niet meer gereinigd.
Toen Beminde Echtgenote mij met enige moeite uit het Cuby-zaaltje had gesleept zijn we volgens traditie ook nog even doorgelopen naar de archeologische afdeling om een groet te brengen aan onze voormalige dorpsgenote, het meisje van Yde. Dat was tentoonstelling nummer drie. In de museumwinkel heb ik nog gevraagd of er een mooie ansichtkaart van het meisje was, want het leek me zo leuk om met Nieuwjaar nu eens een gezellige afbeelding van een veenlijk rond te sturen, maar helaas hadden ze er alleen een van de gereconstrueerde versie (die een beetje op Linde Nijland lijkt, maar dat terzijde).
Weliswaar moesten we met onze Museumjaarkaart drie euro bijbetalen, maar daar hadden we dan ook drie tentoonstellingen voor!
maandag 28 maart 2016
zaterdag 26 maart 2016
Verstoppen
Het jaarlijkse paaseieren zoeken viel bij ons dit jaar op zaterdag, dit in verband met de weersvooruitzichten en omdat Briljante Kleinzoon en z'n ouders toch bij ons waren.
De officiële sessie was 's ochtends. Opa had zes eieren verstopt (die kun je tegenwoordig voorgekleurd bij de AH kopen) en die werden door Briljante Kleinzoon met enige sturing van z'n vader vlot gevonden.
Vier van die eieren werden bij de lunch opgegeten, zodat er nog twee over waren. Toen papa en mama 's middags boodschappen waren doen zijn we met die resterende eieren nogmaals aan het verstoppen geslagen. Om de beurt (omstebeurten, zoals wij vroeger in Zwolle zeiden) mochten opa, oma en Briljante Kleinzoon die eieren verstoppen en een van de anderen moest dan zoeken.
Dit ging heel goed, maar toch viel ons op dat Briljante Kleinzoon nog enkele finesses van het spel mist. Weliswaar was hij er heel scherp op dat de grootouder die aan de beurt was om te zoeken naar binnen ging zodat die niks van het verstoppen kon zien, maar tijdens het zoeken participeerde hij toch iets te actief. Om te beginnen dirigeerde hij de zoeker met vaste hand naar de goede kant van de tuin en dan ging hij daar nadrukkelijk in de juiste richting wijzen, waarbij hij tamelijk luid fluisterde: "Daar! Daar!" Hij snapte dus kennelijk wel dat er iets geheimzinnigs mee was, vandaar dat gefluister, maar verder was hij blijkbaar vooral bang dat de eieren, die overigens niet erg geraffineerd verstopt waren, niet gevonden zouden worden. Het was bijzonder leuk.
Voorts is ons ter ore gekomen dat hij bij het eierenzoeken op het kinderdagverblijf een ei heeft afgestaan aan zijn vriendin E., die er niet in was geslaagd er zelf een te vinden. Kijk, zo zien wij dat graag, een briljante geest en een warm hart!
De officiële sessie was 's ochtends. Opa had zes eieren verstopt (die kun je tegenwoordig voorgekleurd bij de AH kopen) en die werden door Briljante Kleinzoon met enige sturing van z'n vader vlot gevonden.
Vier van die eieren werden bij de lunch opgegeten, zodat er nog twee over waren. Toen papa en mama 's middags boodschappen waren doen zijn we met die resterende eieren nogmaals aan het verstoppen geslagen. Om de beurt (omstebeurten, zoals wij vroeger in Zwolle zeiden) mochten opa, oma en Briljante Kleinzoon die eieren verstoppen en een van de anderen moest dan zoeken.
Dit ging heel goed, maar toch viel ons op dat Briljante Kleinzoon nog enkele finesses van het spel mist. Weliswaar was hij er heel scherp op dat de grootouder die aan de beurt was om te zoeken naar binnen ging zodat die niks van het verstoppen kon zien, maar tijdens het zoeken participeerde hij toch iets te actief. Om te beginnen dirigeerde hij de zoeker met vaste hand naar de goede kant van de tuin en dan ging hij daar nadrukkelijk in de juiste richting wijzen, waarbij hij tamelijk luid fluisterde: "Daar! Daar!" Hij snapte dus kennelijk wel dat er iets geheimzinnigs mee was, vandaar dat gefluister, maar verder was hij blijkbaar vooral bang dat de eieren, die overigens niet erg geraffineerd verstopt waren, niet gevonden zouden worden. Het was bijzonder leuk.
Voorts is ons ter ore gekomen dat hij bij het eierenzoeken op het kinderdagverblijf een ei heeft afgestaan aan zijn vriendin E., die er niet in was geslaagd er zelf een te vinden. Kijk, zo zien wij dat graag, een briljante geest en een warm hart!
donderdag 24 maart 2016
Drenten
Of iemand die zelf Schaap heet nou de meest aangewezen persoon is om laatdunkende opmerkingen over Drenten te maken, waag ik te betwijfelen.
Helmond
Nederlandse steden bieden vanuit de trein gezien doorgaans een weinig florissante aanblik. Door onkruid overwoekerde achtertuintjes, roestige rijwielen, haveloze schuurtjes, afbladderende balkons, verlopen bedrijfsgebouwen met als muur van die betonnen platen met graffiti, halfgezonken woonarken, nee, veel fraais is het over het algemeen niet, maar het maakt het treinreizen wel interessant.
Gisteren kwamen we met de trein langs Helmond. Het is mogelijk dat ik mij in het verleden wel eens negatief heb uitgelaten over Helmond, wellicht heb ik het ooit beschreven als het Stadskanaal van het zuiden, maar deze treinreis maakte dat ik mijn opvattingen moet herzien. Helmond ziet er zelfs keurig uit vanuit de trein. Frisse rijen nieuwbouwwoningen, vaak in een soort neo-zeventiende-eeuwse stijl, goed onderhouden openbaar groen, wel vier moderne treinstations; ik betrapte mij op de gedachte dat ik best in Helmond zou kunnen wonen - een gedachte die we echter vooralsnog niet in daden omzetten.
Hoe kwamen wij in die trein terecht? Dat hield verband met een korte bedevaart naar Deurne (dat ik lokale wielrenners altijd hoor uitspreken als Durne). Tenslotte moet men minstens eenmaal in zijn leven in Deurne zijn geweest, zeg ik altijd maar, dus nu kunnen we dit afvinken op onze bucket-list.
Zoals een rechtgeaarde bedevaart betaamt was ook deze niet zonder moeilijkheden onderweg. Zo moesten we in totaal vijf keer overstappen, de enkele reis duurde bijna 3,5 uur, de stations van Assen (waar we instapten) en Utrecht waren een complete bouwput (wat zeg ik? Het station van Assen is er helemaal niet meer!) en ik ben terechtgewezen door een conducteur omdat ik niet stil genoeg was in een stiltecoupé. Aan de andere kant moet ik zeggen dat de treinen heel aardig op tijd liepen en dat we steeds weer over een comfortabele zitplaats konden beschikken.
Nu we toch in Deurne waren hebben we ook een bezoek gebracht aan de showroom van de firma Walker, die van de tenten. Daarvoor moesten we overigens nog wel twee kilometer vanaf het station lopen, maar dat was de moeite waard, want we hebben daar eindelijk een geschikte voortent voor onze caravan gevonden. Bij het vallen van de avond keerden we dus weliswaar uitgeput, maar voldaan terug: én in Deurne geweest, én een voortent gevonden.
Gisteren kwamen we met de trein langs Helmond. Het is mogelijk dat ik mij in het verleden wel eens negatief heb uitgelaten over Helmond, wellicht heb ik het ooit beschreven als het Stadskanaal van het zuiden, maar deze treinreis maakte dat ik mijn opvattingen moet herzien. Helmond ziet er zelfs keurig uit vanuit de trein. Frisse rijen nieuwbouwwoningen, vaak in een soort neo-zeventiende-eeuwse stijl, goed onderhouden openbaar groen, wel vier moderne treinstations; ik betrapte mij op de gedachte dat ik best in Helmond zou kunnen wonen - een gedachte die we echter vooralsnog niet in daden omzetten.
Hoe kwamen wij in die trein terecht? Dat hield verband met een korte bedevaart naar Deurne (dat ik lokale wielrenners altijd hoor uitspreken als Durne). Tenslotte moet men minstens eenmaal in zijn leven in Deurne zijn geweest, zeg ik altijd maar, dus nu kunnen we dit afvinken op onze bucket-list.
Zoals een rechtgeaarde bedevaart betaamt was ook deze niet zonder moeilijkheden onderweg. Zo moesten we in totaal vijf keer overstappen, de enkele reis duurde bijna 3,5 uur, de stations van Assen (waar we instapten) en Utrecht waren een complete bouwput (wat zeg ik? Het station van Assen is er helemaal niet meer!) en ik ben terechtgewezen door een conducteur omdat ik niet stil genoeg was in een stiltecoupé. Aan de andere kant moet ik zeggen dat de treinen heel aardig op tijd liepen en dat we steeds weer over een comfortabele zitplaats konden beschikken.
Nu we toch in Deurne waren hebben we ook een bezoek gebracht aan de showroom van de firma Walker, die van de tenten. Daarvoor moesten we overigens nog wel twee kilometer vanaf het station lopen, maar dat was de moeite waard, want we hebben daar eindelijk een geschikte voortent voor onze caravan gevonden. Bij het vallen van de avond keerden we dus weliswaar uitgeput, maar voldaan terug: én in Deurne geweest, én een voortent gevonden.
Abonneren op:
Posts (Atom)



