In het Paasweekend had het journaal een item over het grote succes van de musea in de regio. In het rijtje opgesomde voorbeelden (Groningen, Den Bosch) ontbrak helaas het Drents Museum in Assen, hoewel daar de laatste jaren ook menig bezienswaardige en derhalve veelvuldig beziene tentoonstelling is geweest. De dinsdag na Pasen besloten wij daarom deze sympathieke instelling onmiddellijk een boost te geven met een bezoek. Op weg erheen bleek ons dat het ook in Assen behoorlijk hard kan regenen.
De belangrijkste expositie ter plaatse was die over de Maya's. Al sinds mijn adolescentie ben ik gefascineerd door die cultuur. Enerzijds door de geheimzinnigheid rondom het einde van de Maya-beschaving, anderzijds waarschijnlijk ook doordat deze bewoners van Midden-Amerika zo enorm goed waren in het hanteren van de kalender. Vermoedelijk compenseer ik zo mijn eigen tekortkomen op dit gebied: zelfs nadat mijn toenmalige leerlingen mij een trucje leerden om met behulp van je knokkels de lange en de korte maanden van elkaar te onderscheiden bleef dit voor mij een ondoorzichtig systeem.
Het was nu niet direct zo dat je urenlang door een eindeloze reeks zalen dwaalde, de hele tentoonstelling besloeg eigenlijk maar een ruimte, maar ik moet toegeven dat ze wel heel mooie dingen hadden opgesteld. Grote beelden, kleinere kunstvoorwerpen en een massa informatie vroegen en kregen de aandacht van de bezoeker.
In het Drents Museum liep bovendien ook nog de tentoonstelling over de door mij zeer bewonderde Harry Muskee, de Drentse blueslegende. Werkelijk prachtig: er was een podium nagebouwd, waarop zich onder andere gitaren van de vroegere Blizzards bevonden, er hingen schitterende foto's en platenhoezen en er klonk aangename muziek - van Cuby and the Blizzards natuurlijk. Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat Cuby een keer iets tegen mij heeft gezegd? Ik stond met oudste zoon naar een optreden in de Oosterpoort te kijken, van wie weet ik niet meer, toen iemand rechts achter mij opmerkte: "Mooi hè!" Dat was Cuby en sindsdien heb ik mijn rechteroor ook niet meer gereinigd.
Toen Beminde Echtgenote mij met enige moeite uit het Cuby-zaaltje had gesleept zijn we volgens traditie ook nog even doorgelopen naar de archeologische afdeling om een groet te brengen aan onze voormalige dorpsgenote, het meisje van Yde. Dat was tentoonstelling nummer drie. In de museumwinkel heb ik nog gevraagd of er een mooie ansichtkaart van het meisje was, want het leek me zo leuk om met Nieuwjaar nu eens een gezellige afbeelding van een veenlijk rond te sturen, maar helaas hadden ze er alleen een van de gereconstrueerde versie (die een beetje op Linde Nijland lijkt, maar dat terzijde).
Weliswaar moesten we met onze Museumjaarkaart drie euro bijbetalen, maar daar hadden we dan ook drie tentoonstellingen voor!
maandag 4 april 2016
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten