zondag 18 januari 2015

Japans

Toen onze briljante kleinzoon voor drie weken naar Japan vertrok, was ik wel een beetje ongerust. Zou hij in zo'n lange periode niet zijn zorgvuldig opgebouwde woordenschat in het Nederlands kwijtraken?

Dat viel mee. Hij heeft weliswaar nog steeds moeite met woorden die met twee medeklinkers beginnen, daarom zegt hij til in plaats van stil en neeuw in plaats van sneeuw, maar hij blijkt zich inmiddels wel bewust van het feit dat er twee talen zijn. Hij kan desgevraagd sommige woorden van het Nederlands in het Japans vertalen! Gewoon, hoe heet dit en dat in het Japans? Zus en zo. Ik vind dit van een formidabel abstractieniveau.

Voor drie woorden, wellicht niet toevallig alle drie beginnend met twee medeklinkers, lijkt hij echter vooralsnog voor de Japanse versie te hebben gekozen, .

Die drie woorden zijn klein, groot en vlinder. Als je vraagt: is dat klein of groot? Dan antwoord hij consequent - en correct - in het Japans. Hopelijk snappen ze dat op het kinderdagverblijf ook een beetje.


woensdag 14 januari 2015

Huwelijksaanzoek

Nee, zo ver gaat de verzoening tussen Dionne Stax en mij nu ook weer niet. Ik doel op het feit dat een meerderheid van de gemeenteraad van Haren een fusie nastreeft met de gemeente Tynaarlo, de gemeente dus waarin wij wonen. Dat vind ik amusant.

Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of  Haren nu beter af zou zijn met Tynaarlo dan met Groningen, of dit voor Tynaarlo nu wel zo'n handige optie zou zijn, of onze gemeente niet beter met Assen of Noordenveld in zee zou kunnen gaan, dat is allemaal moeilijk te beoordelen. Wel is natuurlijk duidelijk dat het villadorp Haren een aanzienlijke opbrengst aan OZB als bruidsschat te bieden heeft - maar daar schijnen vrij hoge schulden tegenover te staan.

Puur landschappelijk gezien is er natuurlijk veel voor te zeggen. Bovendien zijn Tynaarlo en Haren echte Hondsruggemeenten, allebei met een soort dorpscultuur. En een belangrijk probleem zou opgelost kunnen worden: het 's winters strooien op de brug over de Drentse A, die deel uitmaakt van de Groningerweg en de Rijksstraatweg. Die situatie is nu zo dat de Harense sneeuwploeg rechtsomkeert maakt aan de Harense kant van de brug, en die van Tynaarlo aan de kant van De Punt, met als gevolg dat de brug zelf vol troep blijft liggen. Dit klemt des te meer omdat de brug zelf zeer slecht verlicht is, artistiek verantwoord namelijk, zodat je vanaf een verder prima verlichte weg een donker en ondergesneeuwd zwart gat infietst. Maar dit terzijde.

Het Harense plan wordt gesteund door partijen die mij niet per se welgevallig zijn, namelijk de VVD, D66 en Gezond Verstand Haren, een lokale partij. PvdA en GroenLinks willen bij Groningen, conform het provinciale plan, en het CDA vindt dat Haren best zelfstandig kan blijven.

De lol is voor mij dat op deze wijze een spaak in de wielen van de provinciale en stads-Groninger  PvdA wordt gestoken. Volgens een traditie van decennia had de Groningse regentenkliek natuurlijk al lekker Wener-congresje zitten spelen en leuke nieuwe gemeentegrenzen op de kaart zitten trekken, daarbij gesteund door de toenmalige interimburgemeester van Haren, Jannie Vlietstra (PvdA), en nu gooit die dekselse gemeenteraad roet in het eten.

Mocht het ervan komen, dan verheug ik mij reeds op de discussie over de naam van de nieuw te vormen gemeente. Toen Eelde, Zuidlaren en Vries fuseerden, is gekozen voor de naam van Tynaarlo, een onbeduidend vlekje, om de gevoeligheden in de afzonderlijke grote dorpen te vermijden. Als een dergelijke beleidslijn zou worden doorgetrokken, zou de nieuw te vormen gemeente maar zo eens Yde kunnen komen te heten....


dinsdag 13 januari 2015

Bijen trekken over het land

Zeker, in het verleden heb ik mij wel eens negatief uitgelaten over Dionne Stax. De blonde journaalpresentatrice is immers een ware logopedische Fundgrube. Ik zet even wat eigenaardigheden op een rijtje:

- ze zegt proZent in plaats van proSent. Op dagen met veel jaarcijfers van bedrijven, met resultaten van enquêtes en uitslagen van verkiezingen mijd ik journaaluitzendingen met Dionne Stax, want ik wil niet steeds dat akelige proZent horen.

- ze zegt deZember in plaats van deSember. Gelukkig beperkt dit probleem zich vooral tot de maand december.

- ze denkt dat je 60 en 70 moet uitspreken als Zestig en Zeventig in plaats van Sestig en Seventig.

- Dionne heeft geen benul van fonologische regels, en al helemaal niet van de progressieve assimilatie van stem. Ze is dus een oBZettelijk-zegger, terwijl het toch echt oPSettelijk moet zijn.

- de IJ en de UI liggen bij haar zeer dicht bij elkaar. Ze beweerde vanochtend dan ook dat er bIJen over het land trokken. Hetzelfde verschijnsel treffen we overigens aan in de tv-spotjes van het Krijtvat.

- opmerkelijk is ook de lange aa-klank bij Dionne. Op de een of andere manier maakt ze daar een soort ae van, alsof ze in Usquert is geboren, en niet in Boxmeer.

Kortom, redenen genoeg om je vingers in je oren te steken als Dionne Stax aan het woord is.

Maar toch.

Vorige week had zij dienst bij de marathon-uitzending over de afloop van de gijzelingsacties in en om Parijs. Dat was op zichzelf al niet makkelijk, want er gebeurde heel erg lang heel erg weinig, dus de uitzending bestond voornamelijk uit herhalingen van foto's en filmpjes. Bovendien had de redactie haar opgescheept met een terrorismedeskundige waar werkelijk geen enkel interessant woord uit kwam, en die kennelijk had bedongen dat hij uitsluitend met 'meneer' aangesproken mocht worden. Ben je een hele middag onder moeilijke omstandigheden op elkaar aangewezen, mag je alleen 'meneer' zeggen tegen je lotgenoot.

In de loop van de urenlange uitzending kwam het blonde haar van Dionne steeds meer in de war te zitten, de wanhoop was in haar ogen te lezen en ze zag er kwetsbaar en dodelijk vermoeid uit. Mijn hart smolt.

Ik had sterk de neiging haar op schoot te trekken, haar eens even lekker te knuffelen en haar vervolgens na een beker warme chocolademelk met een hete kruik naar bed te sturen. Nou ja, er waren wat praktische onmogelijkheden in dit voornemen, maar een ding staat vast: ik maak het weer goed met Dionne Stax.

Update: wat betreft de aa-klank van Dionne, zie ook hier.

Update 2: ik was er nog een vergeten: ze brouwt een hele lelijke R, vooral na een G. Ze zegt dus gaad en Goningen als ze graad en Groningen bedoelt. Alsof ze uit Zwolle komt, en niet uit Boxmeer, zal ik maar zeggen.

vrijdag 9 januari 2015

Meent

Fraai journalistiek werk van RTV Noord en de NOS: ze hebben de hand weten te leggen op het conceptrapport van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid over de gaswinning in Groningen. Een rapport dat vernietigend is voor de NAM en het ministerie van Economische zaken en nog een paar instanties, en duidelijk maakt dat het alleen om geld ging en dat de veiligheid ze geen barst interesseerde.

Natuurlijk mogen NAM en consorten nog hun commentaar leveren, maar je hoeft bepaald geen helderziende te zijn om dat letterlijk te kunnen voorspellen:

'Wij herkennen ons niet in het geschetste beeld'.

Deze formulering is tegenwoordig een uitstekend middel om de echte leugenaar eruit te halen. Hij ontkent het immers niet, en zelfs als het achteraf toch waar zou blijken, dan kan de spreker zich nog altijd beroepen op zijn beperkte herkenningsvermogen. Wie dit zegt, die liegt, daar kun je eigenlijk wel van uitgaan.

Ik denk even terug aan Meent van der Sluis, de Drentse aardrijkskundeleraar, die al in 1986 wees op het verband tussen gasboringen en aardbevingen. Van der Sluis werd onophoudelijk belachelijk gemaakt door de NAM bij monde van de verwerpelijke Frank Duut.

Van der Sluis is in het begin van deze eeuw gestorven, vrij jong en ongetwijfeld gedesillusioneerd. Hij was ook Statenlid voor de PvdA - even voor de jongere lezers: in die tijd waren linkse PvdA-ers niet heel ongewoon, hoewel ook toen al de regentenkliek de overhand had, zeker in het noorden.

Ik pleit voor een standbeeld van Meent van der Sluis. Misschien is de tuin van het NAM-gebouw in Assen wel een aardige plek.

woensdag 31 december 2014

dinsdag 30 december 2014

Woudbloem

Roege toustand'n, vannacht in Zuidhorn. Samen met mijn vroegere collega Henk V. (ik ken hem uit het volwassenenonderwijs) werd ik door iets of iemand achtervolgd door de tuinen van dit villadorp. Alsof het niets was sprongen we over heggen en hekken en worstelden door het ter plaatse rijkelijk aanwezige struweel. Daarbij raakten we op de een of andere manier gewond. Geen probleem, want Henk is een enorme netwerker en hij wist wel een achteringang van het lokale ziekenhuis. Ha, het lokale ziekenhuis in Zuidhorn! Dat moet dus geweest zijn nog voor het ultrarechtse kabinet de zorg dichter bij de mensen bracht. Henk kende daar ook wel een specialist, maar voordat we die bereikten werd ik wakker doordat er een enorm zware vrachtwagen over de Norgerweg denderde. Het was bijna kwart voor vier.

Toen ik 's morgens de teletekst raadpleegde, een vaste gewoonte bij het begin van de dag, begreep ik dat ik waarschijnlijk, en voor het eerst, wakker was geworden van een aardbeving. Die aardbeving had als epicentrum Woudbloem - en de plaatsnaam Woudbloem brengt een stroom aan associaties teweeg.

Woudbloem is een streekje, zoals ze dat hier noemen, gelegen tussen Groningen en Slochteren. Het ligt ingeklemd tussen de Scharmer Ae en de Slochter Ae. Het centrum wordt gevormd door een rijtje van een stuk of tien witte huisjes aan een weggetje langs de Scharmer Ae. Er staat een voormalige aardappelmeelfabriek, nu in gebruik als een soort jachtwerfje, en verderop zijn nog wat huisjes en boerderijtjes.


Het dorpje is het middelpunt van een schitterend kanogebied. Toen we nog in Lewenborg woonden ging ik vaak na een loodzware onderwijsdag nog even lekker peddelend relaxen in Woudbloem. Je was er zo: even langs het Slochterdiep, rechtsaf in Schaaphok en dan langs de Scharmer Ae naar Woudbloem. Heerlijk varen was het daar, en ik kan mij niet herinneren dat ik er ooit een andere kanoër ben tegengekomen.

Het lieftallige Woudbloem is ook de plaats waar ik mijzelf eens succesvol heb gescalpeerd, door onder een brug (jazeker, die brug in de verte op het plaatje) iets te vroeg omhoog te komen. Ik droeg een petje, waardoor ik zelf niet meteen door had hoe erg het was, maar toen ik thuis was bleek mijn schedeldak veranderd in een bloederige massa. Nog geruime tijd ben ik met een (ander) petje op naar het werk gegaan om te voorkomen dat mijn leidinggevende Jan onwel zou worden bij de aanblik van de bovenkant van mijn hoofd. Ach, het zijn zoete herinneringen aan dat Woudbloem.

In de jaren 70 zijn veel van die huisjes gekraakt door studenten uit Groningen. Daaruit vloeit misschien ook wel mijn allerleukste herinnering aan het dorpje voort. Dat was het straatnaambordje bij het toch tamelijk onooglijke weggetje op de foto. Officieel heet het daar de Tienborg, iets minder officieel De Lange Jammer, maar dat stond allemaal niet op het bordje. Daar stond namelijk:

Avenue Charles de Gaulle.

Update: en verdomd, de Avenue Charles de Gaulle pontificaal in beeld in het journaal van 12 uur. Helaas zonder het naambordje, dus dat zal er wel niet meer zijn.


dinsdag 23 december 2014

Kerstpakket

Mocht het nou toevallig zo zijn dat je je kerstpakket met geen mogelijkheid open kunt krijgen, dan weten wij nog wel een betrouwbaar adresje.