Roege toustand'n, vannacht in Zuidhorn. Samen met mijn vroegere collega Henk V. (ik ken hem uit het volwassenenonderwijs) werd ik door iets of iemand achtervolgd door de tuinen van dit villadorp. Alsof het niets was sprongen we over heggen en hekken en worstelden door het ter plaatse rijkelijk aanwezige struweel. Daarbij raakten we op de een of andere manier gewond. Geen probleem, want Henk is een enorme netwerker en hij wist wel een achteringang van het lokale ziekenhuis. Ha, het lokale ziekenhuis in Zuidhorn! Dat moet dus geweest zijn nog voor het ultrarechtse kabinet de zorg dichter bij de mensen bracht. Henk kende daar ook wel een specialist, maar voordat we die bereikten werd ik wakker doordat er een enorm zware vrachtwagen over de Norgerweg denderde. Het was bijna kwart voor vier.
Toen ik 's morgens de teletekst raadpleegde, een vaste gewoonte bij het begin van de dag, begreep ik dat ik waarschijnlijk, en voor het eerst, wakker was geworden van een aardbeving. Die aardbeving had als epicentrum Woudbloem - en de plaatsnaam Woudbloem brengt een stroom aan associaties teweeg.
Woudbloem is een streekje, zoals ze dat hier noemen, gelegen tussen Groningen en Slochteren. Het ligt ingeklemd tussen de Scharmer Ae en de Slochter Ae. Het centrum wordt gevormd door een rijtje van een stuk of tien witte huisjes aan een weggetje langs de Scharmer Ae. Er staat een voormalige aardappelmeelfabriek, nu in gebruik als een soort jachtwerfje, en verderop zijn nog wat huisjes en boerderijtjes.
Het dorpje is het middelpunt van een schitterend kanogebied. Toen we nog in Lewenborg woonden ging ik vaak na een loodzware onderwijsdag nog even lekker peddelend relaxen in Woudbloem. Je was er zo: even langs het Slochterdiep, rechtsaf in Schaaphok en dan langs de Scharmer Ae naar Woudbloem. Heerlijk varen was het daar, en ik kan mij niet herinneren dat ik er ooit een andere kanoƫr ben tegengekomen.
Het lieftallige Woudbloem is ook de plaats waar ik mijzelf eens succesvol heb gescalpeerd, door onder een brug (jazeker, die brug in de verte op het plaatje) iets te vroeg omhoog te komen. Ik droeg een petje, waardoor ik zelf niet meteen door had hoe erg het was, maar toen ik thuis was bleek mijn schedeldak veranderd in een bloederige massa. Nog geruime tijd ben ik met een (ander) petje op naar het werk gegaan om te voorkomen dat mijn leidinggevende Jan onwel zou worden bij de aanblik van de bovenkant van mijn hoofd. Ach, het zijn zoete herinneringen aan dat Woudbloem.
In de jaren 70 zijn veel van die huisjes gekraakt door studenten uit Groningen. Daaruit vloeit misschien ook wel mijn allerleukste herinnering aan het dorpje voort. Dat was het straatnaambordje bij het toch tamelijk onooglijke weggetje op de foto. Officieel heet het daar de Tienborg, iets minder officieel De Lange Jammer, maar dat stond allemaal niet op het bordje. Daar stond namelijk:
Avenue Charles de Gaulle.
Update: en verdomd, de Avenue Charles de Gaulle pontificaal in beeld in het journaal van 12 uur. Helaas zonder het naambordje, dus dat zal er wel niet meer zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten