Nu de flox, de hybiscus, het koninginnekruid en de anemoon bloeien kunnen we rustig stellen dat onze tuin de lila-roze fase in is gegaan. Een mooi voorbeeld van hoe je met zorgvuldige planning en geraffineerd kleurgebruik een fraai effect kunt bereiken.
Allemaal stom toeval natuurlijk. De flox was er al, het koninginnekruid is komen aanwaaien, de hybiscus was een keer bij de Aldi, alleen de anemoon is een keer min of meer bewust neergezet.
De droogmolen en die gele plant kon ik niet goed buiten beeld houden.
zaterdag 2 augustus 2014
maandag 28 juli 2014
Jeugdige zondaars
Op de school waar ik lang gewerkt heb, bleven heel veel kinderen tussen de middag over. Dat kwam doordat ze soms ver weg woonden, doordat toen al vaak beide ouders werkten, en ook wel doordat sommige moeders hele dagen op de tennisbaan doorbrachten (ze hadden dan hun tenniskleding al aan als ze hun kroost 's ochtends op school afleverden). Bovendien had ik de indruk dat er nogal wat kinderen waren die het op school gezelliger vonden dan thuis en daarom de noodzaak van overblijven bepleitten.
Toen ik begon met lesgeven was de middagpauze van 12 tot 2, en dat was natuurlijk een hele ruk. Daarom is dat geleidelijk aan ingekort tot uiteindelijk van 12 tot 1, maar het gevolg daarvan was uiteraard dat nog meer kinderen om logistieke redenen moesten overblijven.
Van 12 tot kwart over 12 aten ze samen met mij hun boterhammetje gewoon in de klas op. Dat was best gezellig, zo'n groep rustig keuvelende kinderen die hun lunchtrommeltje leegden. Natuurlijk moest ik zo nu en dan een muurvast zittende beker drinken openmaken, maar verder had ik er niet veel mee te doen, hoewel er natuurlijk figuren bij waren die hardnekkig vergaten de verplichte placemat mee te nemen; we wilden geen tafeltjes vol jam of pindakaas. Een keer was ik het zo zat dat ik een leerling naar het fietsenhok heb gestuurd om daar te eten. Vanuit mijn lokaal hadden we een riant uitzicht op dat fietsenhok en we konden heel goed zien dat ze verschrikkelijk boos was. Vreemd genoeg hoorde ik twintig jaar later dat ze zich deze traumatiserende gebeurtenis helemaal niet herinnerde.
Maar goed, als het brood op was restte nog drie kwartier tot de school weer begon en bij droog weer werden de kinderen geacht die tijd op het schoolplein door te brengen. Op dat plein stonden wat bielzenconstructies waar je op kon klimmen en waar je ook weer af kon klimmen, maar daar zijn de uitdagingen wel ongeveer mee opgesomd. Op het plein werd toezicht gehouden door een stuk of vijf ouders, maar die overblijfmoeders waren natuurlijk geen partij voor doorgewinterde bovenbouwers. Het kwam dus nogal eens voor dat leerlingen "hem naar Dreize peerden", dat wil zeggen dat ze ongezien het plein verlieten en de supermarkt een blok verderop bezochten - om daar snoep te kopen, niet om het te pikken, hoop ik dan maar.
Op een kwade dag was een flinke groep leerlingen uit mijn klas, het waren er minstens een stuk of tien, door een collega betrapt bij Dreize en ik kreeg een lijstje met namen aangereikt. Er waren nogal wat brave broeders en zusters bij, die kennelijk door avontuurlijker klasgenoten waren meegetroond. Dat was op zichzelf wel prettig, want het is goed voor het prestige van braveriken om ook eens gedonder te hebben. Enfin, ik riep ze bij elkaar en hield een bevlogen toespraak, eigenlijk een donderspeech, waarin duidelijk werd dat ik zowel boos als verdrietig was, en dat ik geen zin had om naar hun ouders toe te gaan om te vertellen dat ze onder een auto waren gekomen. Natuurlijk was ik niet echt boos, na een jaar of vijf onderwijs is dat bijna allemaal toneel, maar ze knikten volgens mij vol begrip en berouw en ik wist dat de boodschap was over gekomen.
Maar er moest vanzelfsprekend ook een Stevige Strafmaatregel volgen. Of de dames en heren de volgende woensdagmiddag maar met z'n allen wilden terugkomen en of ze tegen hun ouders wilden zeggen dat het wel tot vijf uur kon duren. Hockeytraining? Jammer dan. Ballet? Jammer dan. Verjaardagspartijtje? Jammer dan. Had je hem maar niet naar Dreize moeten peren.
Ik bereidde mij dus voor op een woensdagmiddag lekker bullebakken en vormsommen opgeven. Vormsommen waren van het model a-kwadraat - b-kwadraat gedeeld door a-b. Voorbeeldje (ik heb hier geen lettertype superscript ter beschikking, vandaar): ((2897 x 2897) - (2468 x 2468))/429. Ik verwerkte graag veel negens en zevens in de opgaven.
Algebraïsch onderlegde lezers weten natuurlijk dat het antwoord a+b is, in het voorbeeld 5365, en sommige kinderen wisten dat ook wel, maar daar hadden ze niks aan omdat ik vrij snel kon zien of ze zich niet door de staartdeling heen gesmokkeld hadden.
Uiteraard namen ze de gelegenheid te baat om ook eens op woensdag over te blijven, maar op zeker moment brak toch de officiële strafsessie aan. Ik had de eerste vormsom al op het bord staan, toen er een paar schoorvoetend naar voren kwamen met een forse doos. Die moest ik openmaken. En dat deed ik.
In de doos zat een kloeke slagroomtaart.
En met fraaie letters was erop gespoten: SORRY FUTS!
En ik smolt. Ik smolt volledig weg.
We hebben schoteltjes opgehaald, de taart in stukken gesneden en hem samen opgegeten. Vervolgens hebben ze pro forma nog die ene vormsom van het bord moeten maken en vervolgens heb ik ze heengezonden. Daarna heb ik nog lang zitten grijnzen, van binnen en van buiten.
Die klas is de enige geweest die ik twee jaar heb gehad, in de vijfde en zesde klas (groep 7 en 8). Zoiets was op onze school hoogst ongebruikelijk, maar ik wilde na de vijfde klas graag met ze mee en zij wilden desgevraagd graag met mij mee. We hebben al een paar keer een reünie gehad.
Toen ik begon met lesgeven was de middagpauze van 12 tot 2, en dat was natuurlijk een hele ruk. Daarom is dat geleidelijk aan ingekort tot uiteindelijk van 12 tot 1, maar het gevolg daarvan was uiteraard dat nog meer kinderen om logistieke redenen moesten overblijven.
Van 12 tot kwart over 12 aten ze samen met mij hun boterhammetje gewoon in de klas op. Dat was best gezellig, zo'n groep rustig keuvelende kinderen die hun lunchtrommeltje leegden. Natuurlijk moest ik zo nu en dan een muurvast zittende beker drinken openmaken, maar verder had ik er niet veel mee te doen, hoewel er natuurlijk figuren bij waren die hardnekkig vergaten de verplichte placemat mee te nemen; we wilden geen tafeltjes vol jam of pindakaas. Een keer was ik het zo zat dat ik een leerling naar het fietsenhok heb gestuurd om daar te eten. Vanuit mijn lokaal hadden we een riant uitzicht op dat fietsenhok en we konden heel goed zien dat ze verschrikkelijk boos was. Vreemd genoeg hoorde ik twintig jaar later dat ze zich deze traumatiserende gebeurtenis helemaal niet herinnerde.
Maar goed, als het brood op was restte nog drie kwartier tot de school weer begon en bij droog weer werden de kinderen geacht die tijd op het schoolplein door te brengen. Op dat plein stonden wat bielzenconstructies waar je op kon klimmen en waar je ook weer af kon klimmen, maar daar zijn de uitdagingen wel ongeveer mee opgesomd. Op het plein werd toezicht gehouden door een stuk of vijf ouders, maar die overblijfmoeders waren natuurlijk geen partij voor doorgewinterde bovenbouwers. Het kwam dus nogal eens voor dat leerlingen "hem naar Dreize peerden", dat wil zeggen dat ze ongezien het plein verlieten en de supermarkt een blok verderop bezochten - om daar snoep te kopen, niet om het te pikken, hoop ik dan maar.
Op een kwade dag was een flinke groep leerlingen uit mijn klas, het waren er minstens een stuk of tien, door een collega betrapt bij Dreize en ik kreeg een lijstje met namen aangereikt. Er waren nogal wat brave broeders en zusters bij, die kennelijk door avontuurlijker klasgenoten waren meegetroond. Dat was op zichzelf wel prettig, want het is goed voor het prestige van braveriken om ook eens gedonder te hebben. Enfin, ik riep ze bij elkaar en hield een bevlogen toespraak, eigenlijk een donderspeech, waarin duidelijk werd dat ik zowel boos als verdrietig was, en dat ik geen zin had om naar hun ouders toe te gaan om te vertellen dat ze onder een auto waren gekomen. Natuurlijk was ik niet echt boos, na een jaar of vijf onderwijs is dat bijna allemaal toneel, maar ze knikten volgens mij vol begrip en berouw en ik wist dat de boodschap was over gekomen.
Maar er moest vanzelfsprekend ook een Stevige Strafmaatregel volgen. Of de dames en heren de volgende woensdagmiddag maar met z'n allen wilden terugkomen en of ze tegen hun ouders wilden zeggen dat het wel tot vijf uur kon duren. Hockeytraining? Jammer dan. Ballet? Jammer dan. Verjaardagspartijtje? Jammer dan. Had je hem maar niet naar Dreize moeten peren.
Ik bereidde mij dus voor op een woensdagmiddag lekker bullebakken en vormsommen opgeven. Vormsommen waren van het model a-kwadraat - b-kwadraat gedeeld door a-b. Voorbeeldje (ik heb hier geen lettertype superscript ter beschikking, vandaar): ((2897 x 2897) - (2468 x 2468))/429. Ik verwerkte graag veel negens en zevens in de opgaven.
Algebraïsch onderlegde lezers weten natuurlijk dat het antwoord a+b is, in het voorbeeld 5365, en sommige kinderen wisten dat ook wel, maar daar hadden ze niks aan omdat ik vrij snel kon zien of ze zich niet door de staartdeling heen gesmokkeld hadden.
Uiteraard namen ze de gelegenheid te baat om ook eens op woensdag over te blijven, maar op zeker moment brak toch de officiële strafsessie aan. Ik had de eerste vormsom al op het bord staan, toen er een paar schoorvoetend naar voren kwamen met een forse doos. Die moest ik openmaken. En dat deed ik.
In de doos zat een kloeke slagroomtaart.
En met fraaie letters was erop gespoten: SORRY FUTS!
En ik smolt. Ik smolt volledig weg.
We hebben schoteltjes opgehaald, de taart in stukken gesneden en hem samen opgegeten. Vervolgens hebben ze pro forma nog die ene vormsom van het bord moeten maken en vervolgens heb ik ze heengezonden. Daarna heb ik nog lang zitten grijnzen, van binnen en van buiten.
Die klas is de enige geweest die ik twee jaar heb gehad, in de vijfde en zesde klas (groep 7 en 8). Zoiets was op onze school hoogst ongebruikelijk, maar ik wilde na de vijfde klas graag met ze mee en zij wilden desgevraagd graag met mij mee. We hebben al een paar keer een reünie gehad.
woensdag 23 juli 2014
donderdag 17 juli 2014
Bescheiden kolonie
Ons huis heeft een vrijwel blinde muur op het noorden. De daklijst steekt een stukje uit en is wit geschilderd. Bij gebrek aan steile rotswanden in deze omgeving een ideale plek om te nestelen voor de huiszwaluw. We hebben dan ook al jaren meestal een zwaluwnest in de nok van het dak, hoewel het soms niet lukt, doordat ze gewoon niet komen opdagen of doordat mussen, kennelijk dol op modder met zwaluwspuug, het nest stukpikken (mussen kunnen met hun pootjes aan een muur hangen, zelf gezien).
Van een zwaluwnest kijken we dus niet op. Maar dit jaar huisvesten we een bescheiden kolonie! We hadden dat pas laat in de gaten, maar ik verbaasde me al wel over het feit dat de troep op onze oprit zo netjes over twee plekken was verdeeld. In totaal zijn er volgens ons drie nesten, twee tegen elkaar aan en eentje twee balken lager. Hier zie je ze zitten.
Het is me trouwens een raadsel waar ze de modder vandaan halen; er zijn tussen het dorp en het vliegveld weliswaar een paar kleine meertjes, maar dat is toch minstens 600 meter hier vandaan, en verder is het een behoorlijk droge omgeving, afgezien van een enkel tuinvijvertje.
Huiszwaluwen brengen geluk, dat is algemeen bekend. Dat geluk doet zich meteen al voor als je 's avonds buiten zit en ze in een groepje van een stuk of tien (kennelijk zitten er dus ook wat al uitgekomen jongen bij) enthousiast aan het jagen zijn, dit onder onweerstaanbaar opgewekt gekwetter. Geweldige vliegkunstenaars zijn het.
Oke, drie nesten, een gemiddeld legsel bestaat uit vier eieren, er zijn twee of drie legsels per jaar mogelijk; al met al zou de kolonie toch zeker een stuk of vijftien jongen moeten produceren. De trektocht naar tropisch Afrika is vol gevaren en het zou me niet verbazen als de helft onderweg sneuvelt, maar onze verwachtingen voor uitbreiding van de kolonie volgend jaar zijn hoog gespannen. Huiszwaluwen worden namelijk geacht terug te keren naar de plaats waar ze geboren zijn.
Deze heeft helaas zelfs het begin van de trek niet mogen halen. Hij lag op de oprit, recht onder de bovenste twee nesten.
Van een zwaluwnest kijken we dus niet op. Maar dit jaar huisvesten we een bescheiden kolonie! We hadden dat pas laat in de gaten, maar ik verbaasde me al wel over het feit dat de troep op onze oprit zo netjes over twee plekken was verdeeld. In totaal zijn er volgens ons drie nesten, twee tegen elkaar aan en eentje twee balken lager. Hier zie je ze zitten.
Het is me trouwens een raadsel waar ze de modder vandaan halen; er zijn tussen het dorp en het vliegveld weliswaar een paar kleine meertjes, maar dat is toch minstens 600 meter hier vandaan, en verder is het een behoorlijk droge omgeving, afgezien van een enkel tuinvijvertje.
Huiszwaluwen brengen geluk, dat is algemeen bekend. Dat geluk doet zich meteen al voor als je 's avonds buiten zit en ze in een groepje van een stuk of tien (kennelijk zitten er dus ook wat al uitgekomen jongen bij) enthousiast aan het jagen zijn, dit onder onweerstaanbaar opgewekt gekwetter. Geweldige vliegkunstenaars zijn het.
Oke, drie nesten, een gemiddeld legsel bestaat uit vier eieren, er zijn twee of drie legsels per jaar mogelijk; al met al zou de kolonie toch zeker een stuk of vijftien jongen moeten produceren. De trektocht naar tropisch Afrika is vol gevaren en het zou me niet verbazen als de helft onderweg sneuvelt, maar onze verwachtingen voor uitbreiding van de kolonie volgend jaar zijn hoog gespannen. Huiszwaluwen worden namelijk geacht terug te keren naar de plaats waar ze geboren zijn.
Deze heeft helaas zelfs het begin van de trek niet mogen halen. Hij lag op de oprit, recht onder de bovenste twee nesten.
zondag 29 juni 2014
Nieuw huisgenootje
Hij bijt niet.
Hij schijt niet. Niet in huis, niet in andermans tuin zoals katten doen, niet op de stoep zoals honden doen.
Hij pist ook niet overal tegenaan.
Hij staat nooit tegen je been op te rijden.
Hij vangt geen vogeltjes en haalt geen nesten uit.
Hij probeert je ook niet te likken, ook niet nadat hij het achterwerk van een soortgenoot heeft gelikt. Deze soort heeft bovendien geen achterwerk.
Hij zit niet de hele nacht verontrust te stampen, zoals het konijn dat ooit in onze boekenkast woonde.
Hij verhaart niet en hij raakt niet in de rui. Integendeel, zou ik haast zeggen.
Hij gooit geen zaadjes uit z'n kooi, zoals parkieten plegen te doen.
Hij heeft ook helemaal geen kooi nodig.
Hij is aanmerkelijk minder saai dan de wandelende takken, die we ooit hebben gehouden.
Hij blaft niet en hij staat niet 's nachts krols te krijsen.
Hij kan er uitstekend tegen als er verder niemand thuis is.
Hij scherpt z'n nagels niet aan ons kostelijke meubilair.
Er is geen enkele indicatie, dat we onverwacht met een nest jongen kunnen komen te zitten.
Het is geen goudhamster, geen marmot en ook geen woestijnratje, zoals die ene die lang geleden bijna dwars door m'n vinger beet.
Hij scharrelt vergenoegd knorrend en zachtjes bonkend door de kamer. Maar het kan geen varkentje zijn, want die zijn nooit zo mooi groen.
Plaatje.
Hij schijt niet. Niet in huis, niet in andermans tuin zoals katten doen, niet op de stoep zoals honden doen.
Hij pist ook niet overal tegenaan.
Hij staat nooit tegen je been op te rijden.
Hij vangt geen vogeltjes en haalt geen nesten uit.
Hij probeert je ook niet te likken, ook niet nadat hij het achterwerk van een soortgenoot heeft gelikt. Deze soort heeft bovendien geen achterwerk.
Hij zit niet de hele nacht verontrust te stampen, zoals het konijn dat ooit in onze boekenkast woonde.
Hij verhaart niet en hij raakt niet in de rui. Integendeel, zou ik haast zeggen.
Hij gooit geen zaadjes uit z'n kooi, zoals parkieten plegen te doen.
Hij heeft ook helemaal geen kooi nodig.
Hij is aanmerkelijk minder saai dan de wandelende takken, die we ooit hebben gehouden.
Hij blaft niet en hij staat niet 's nachts krols te krijsen.
Hij kan er uitstekend tegen als er verder niemand thuis is.
Hij scherpt z'n nagels niet aan ons kostelijke meubilair.
Er is geen enkele indicatie, dat we onverwacht met een nest jongen kunnen komen te zitten.
Het is geen goudhamster, geen marmot en ook geen woestijnratje, zoals die ene die lang geleden bijna dwars door m'n vinger beet.
Hij scharrelt vergenoegd knorrend en zachtjes bonkend door de kamer. Maar het kan geen varkentje zijn, want die zijn nooit zo mooi groen.
Plaatje.
vrijdag 27 juni 2014
Cyclofobie
We hebben een weekje doorgebracht in de Schoorlse duinen, in zo'n prachtig maar peperduur huisje van Staatsbosbeheer, anderhalve kilometer van de bewoonde wereld. De hele week zonnig weer, veel aan het strand geweest, familie en vrienden te logeren gehad, genoten van de stilte in dat enorme gebied - bij ons huisje kon je alleen met de auto komen als je een ontheffing van SBB had.
Briljante kleinzoon is bij deze gelegenheid voor het eerst op het strand geweest. Hij vond het prachtig, zoveel zand om te verplaatsen naar geschiktere plekken. Opmerkelijk was, dat zijn vader minstens een kwartier met een banaan in zijn hand heeft gestaan. Normaal gesproken is het nuttigen van de ochtendbanaan een hoogtepunt van de dag voor onze briljante kleinzoon, hij schrokt hem dan in drie happen naar binnen, maar ditmaal had hij daar domweg geen tijd voor, met het oog op noodzakelijke verplaatsingen van zand.
We hebben ook aardig wat gefietst en dat is tamelijk opzienbarend, want ik lijd sinds mijn onfortuinlijke enkelbreuk aan een vrij hevige vorm van cyclofobie. Zodra ik op de fiets stap zie ik mij daar weer op het asfalt liggen tussen Delft en Overschie, en vooral zie ik dan ook weer die voet naast in plaats van onder de bijbehorende enkel staan. Natuurlijk heb ik er in het najaar wel een beetje mee geoefend met de fysiotherapeut en verder fiets ik onder zware dwang van mijn beminde echtgenote zo nu en dan wel een stukje, waarbij ik het traject zo uitkies dat er alleen rechtse bochten inzitten en waarbij zij achter mij fietst, zodat zij in geval van nood weer onmiddellijk 112 kan bellen. Zij roept dan dat ik niet zo hard moet gaan, maar ze snapt niet dat ik zo gauw mogelijk weer thuis wil zijn.
De lijder aan deze verschrikkelijke kwaal kan ik een therapeutisch verblijf in de Schoorlse duinen aanbevelen. Er zijn heel veel aangename fietspaden, die op de een of andere manier een veilig gevoel geven. Er is geen ander verkeer dan andere fietsers en naast het pad ligt meestal uitnodigend wit zand. Verder zijn er nogal wat stevige klimmetjes te overwinnen en dat sterkt het zelfvertrouwen dan weer. Ik sluit niet uit dat ik volgende week op de fiets naar de bakker zal gaan.
Zijdelings verwant aan cyclofobie is de gevreesde cyclo-tlao-fobie, oftewel de angst om fietsen te dragen, meer in het bijzonder om fietsen op te trekhaak te vervoeren, en nog meer in het bijzonder als het om zo'n loodzware electrische fiets gaat, zoals die welke mijn beminde echtgenote berijdt. Nou, die kwaal heb ik ook en die gaat niet over in de Schoorlse duinen.
Briljante kleinzoon is bij deze gelegenheid voor het eerst op het strand geweest. Hij vond het prachtig, zoveel zand om te verplaatsen naar geschiktere plekken. Opmerkelijk was, dat zijn vader minstens een kwartier met een banaan in zijn hand heeft gestaan. Normaal gesproken is het nuttigen van de ochtendbanaan een hoogtepunt van de dag voor onze briljante kleinzoon, hij schrokt hem dan in drie happen naar binnen, maar ditmaal had hij daar domweg geen tijd voor, met het oog op noodzakelijke verplaatsingen van zand.
We hebben ook aardig wat gefietst en dat is tamelijk opzienbarend, want ik lijd sinds mijn onfortuinlijke enkelbreuk aan een vrij hevige vorm van cyclofobie. Zodra ik op de fiets stap zie ik mij daar weer op het asfalt liggen tussen Delft en Overschie, en vooral zie ik dan ook weer die voet naast in plaats van onder de bijbehorende enkel staan. Natuurlijk heb ik er in het najaar wel een beetje mee geoefend met de fysiotherapeut en verder fiets ik onder zware dwang van mijn beminde echtgenote zo nu en dan wel een stukje, waarbij ik het traject zo uitkies dat er alleen rechtse bochten inzitten en waarbij zij achter mij fietst, zodat zij in geval van nood weer onmiddellijk 112 kan bellen. Zij roept dan dat ik niet zo hard moet gaan, maar ze snapt niet dat ik zo gauw mogelijk weer thuis wil zijn.
De lijder aan deze verschrikkelijke kwaal kan ik een therapeutisch verblijf in de Schoorlse duinen aanbevelen. Er zijn heel veel aangename fietspaden, die op de een of andere manier een veilig gevoel geven. Er is geen ander verkeer dan andere fietsers en naast het pad ligt meestal uitnodigend wit zand. Verder zijn er nogal wat stevige klimmetjes te overwinnen en dat sterkt het zelfvertrouwen dan weer. Ik sluit niet uit dat ik volgende week op de fiets naar de bakker zal gaan.
Zijdelings verwant aan cyclofobie is de gevreesde cyclo-tlao-fobie, oftewel de angst om fietsen te dragen, meer in het bijzonder om fietsen op te trekhaak te vervoeren, en nog meer in het bijzonder als het om zo'n loodzware electrische fiets gaat, zoals die welke mijn beminde echtgenote berijdt. Nou, die kwaal heb ik ook en die gaat niet over in de Schoorlse duinen.
zondag 15 juni 2014
Ally McBeal
Bij het doornemen van de showpagina van de digitale Telegraaf viel mijn oog op het bericht dat Harrison Ford zijn enkel heeft gebroken bij een ongelukkige val op de filmset. Ford is de charismatische acteur die de hoofdrol speelde in de bij mijn kinderen destijds zeer populaire Indiana Jones-films.
Op zichzelf is het niet zulk opzienbarend nieuws. Zo'n enkelbreuk kan tenslotte de beste overkomen, sterker nog, een jaar geleden is dat inderdaad gebeurd. Ik keek er niet van op dat zijn echtgenote hem opzocht in het ziekenhuis, want dat deed de mijne toen ook.
Maar ik moest wel even slikken toen ik zag wie die echtgenote was: Ally McBeal! De hoofdrolspeelster in de naar haar genoemde serie, naast Mash de enige Amerikaanse tv-serie waar ik met regelmaat naar gekeken heb. Ik had een groot zwak voor Ally McBeal en ik heb lang gemeend dat, mocht mijn beminde echtgenote mij onverhoopt komen te ontvallen, dat Ally McBeal dan een weliswaar uiteraard niet gelijkwaardige, maar toch zeker aanvaardbare vervangster zou kunnen zijn.
Dat dacht ik, maar nu blijkt ze dus met Harrison Ford getrouwd te zijn. Vandaag precies vier jaar geleden, blijkt uit Wikipedia. Even terugrekenen: dat betekent dus dat ze heeft lopen flikflooien met die Ford terwijl ik in het Martini in coma werd gehouden! Zoiets had ik nooit van Ally verwacht en haar positie als eerste reserve kan ze nu wel op haar buik schrijven.
Ik weet dat sommige bronnen vermelden dat ze in werkelijkheid Calista Flockhart heet. Onzin natuurlijk, niemand kan Calista Flockhart heten, die naam is gewoon verzonnen als artiestennaam. Maar mevrouw Futselaar-McBeal, dat zit er dus ook niet meer in.
Op zichzelf is het niet zulk opzienbarend nieuws. Zo'n enkelbreuk kan tenslotte de beste overkomen, sterker nog, een jaar geleden is dat inderdaad gebeurd. Ik keek er niet van op dat zijn echtgenote hem opzocht in het ziekenhuis, want dat deed de mijne toen ook.
Maar ik moest wel even slikken toen ik zag wie die echtgenote was: Ally McBeal! De hoofdrolspeelster in de naar haar genoemde serie, naast Mash de enige Amerikaanse tv-serie waar ik met regelmaat naar gekeken heb. Ik had een groot zwak voor Ally McBeal en ik heb lang gemeend dat, mocht mijn beminde echtgenote mij onverhoopt komen te ontvallen, dat Ally McBeal dan een weliswaar uiteraard niet gelijkwaardige, maar toch zeker aanvaardbare vervangster zou kunnen zijn.
Dat dacht ik, maar nu blijkt ze dus met Harrison Ford getrouwd te zijn. Vandaag precies vier jaar geleden, blijkt uit Wikipedia. Even terugrekenen: dat betekent dus dat ze heeft lopen flikflooien met die Ford terwijl ik in het Martini in coma werd gehouden! Zoiets had ik nooit van Ally verwacht en haar positie als eerste reserve kan ze nu wel op haar buik schrijven.
Ik weet dat sommige bronnen vermelden dat ze in werkelijkheid Calista Flockhart heet. Onzin natuurlijk, niemand kan Calista Flockhart heten, die naam is gewoon verzonnen als artiestennaam. Maar mevrouw Futselaar-McBeal, dat zit er dus ook niet meer in.
Abonneren op:
Posts (Atom)





