vrijdag 27 juni 2014

Cyclofobie

We hebben een weekje doorgebracht in de Schoorlse duinen, in zo'n prachtig maar peperduur huisje van Staatsbosbeheer, anderhalve kilometer van de bewoonde wereld. De hele week zonnig weer, veel aan het strand geweest, familie en vrienden te logeren gehad, genoten van de stilte in dat enorme gebied - bij ons huisje kon je alleen met de auto komen als je een ontheffing van SBB had.

Briljante kleinzoon is bij deze gelegenheid voor het eerst op het strand geweest. Hij vond het prachtig, zoveel zand om te verplaatsen naar geschiktere plekken. Opmerkelijk was, dat zijn vader minstens een kwartier met een banaan in zijn hand heeft gestaan. Normaal gesproken is het nuttigen van de ochtendbanaan een hoogtepunt van de dag voor onze briljante kleinzoon, hij schrokt hem dan in drie happen naar binnen, maar ditmaal had hij daar domweg geen tijd voor, met het oog op noodzakelijke verplaatsingen van zand.



We hebben ook aardig wat gefietst en dat is tamelijk opzienbarend, want ik lijd sinds mijn onfortuinlijke enkelbreuk aan een vrij hevige vorm van cyclofobie. Zodra ik op de fiets stap zie ik mij daar weer op het asfalt liggen tussen Delft en Overschie, en vooral zie ik dan ook weer die voet naast in plaats van onder de bijbehorende enkel staan. Natuurlijk heb ik er in het najaar wel een beetje mee geoefend met de fysiotherapeut en verder fiets ik onder zware dwang van mijn beminde echtgenote zo nu en dan wel een stukje, waarbij ik het traject zo uitkies dat er alleen rechtse bochten inzitten en waarbij zij achter mij fietst, zodat zij in geval van nood weer onmiddellijk 112 kan bellen. Zij roept dan dat ik niet zo hard moet gaan, maar ze snapt niet dat ik zo gauw mogelijk weer thuis wil zijn.

De lijder aan deze verschrikkelijke kwaal kan ik een therapeutisch verblijf in de Schoorlse duinen aanbevelen. Er zijn heel veel aangename fietspaden, die op de een of andere manier een veilig gevoel geven. Er is geen ander verkeer dan andere fietsers en naast het pad ligt meestal uitnodigend wit zand. Verder zijn er nogal wat stevige klimmetjes te overwinnen en dat sterkt het zelfvertrouwen dan weer. Ik sluit niet uit dat ik volgende week op de fiets naar de bakker zal gaan.

Zijdelings verwant aan cyclofobie is de gevreesde cyclo-tlao-fobie, oftewel de angst om fietsen te dragen, meer in het bijzonder om fietsen op te trekhaak te vervoeren, en nog meer in het bijzonder als het om zo'n loodzware electrische fiets gaat, zoals die welke mijn beminde echtgenote berijdt. Nou, die kwaal heb ik ook en die gaat niet over in de Schoorlse duinen.



Geen opmerkingen: