maandag 28 juli 2014

Jeugdige zondaars

Op de school waar ik lang gewerkt heb, bleven heel veel kinderen tussen de middag over. Dat kwam doordat ze soms ver weg woonden, doordat toen al vaak beide ouders werkten, en ook wel doordat sommige moeders hele dagen op de tennisbaan doorbrachten (ze hadden dan hun tenniskleding al aan als ze hun kroost 's ochtends op school afleverden). Bovendien had ik de indruk dat er nogal wat kinderen waren die het op school gezelliger vonden dan thuis en daarom de noodzaak van overblijven bepleitten.

Toen ik begon met lesgeven was de middagpauze van 12 tot 2, en dat was natuurlijk een hele ruk. Daarom is dat geleidelijk aan ingekort tot uiteindelijk van 12 tot 1, maar het gevolg daarvan was uiteraard dat nog meer kinderen om logistieke redenen moesten overblijven.

Van 12 tot kwart over 12 aten ze samen met mij hun boterhammetje gewoon in de klas op. Dat was best gezellig, zo'n groep rustig keuvelende kinderen die hun lunchtrommeltje leegden. Natuurlijk moest ik zo nu en dan een muurvast zittende beker drinken openmaken, maar verder had ik er niet veel mee te doen, hoewel er natuurlijk figuren bij waren die hardnekkig vergaten de verplichte placemat mee te nemen; we wilden geen tafeltjes vol jam of pindakaas. Een keer was ik het zo zat dat ik een leerling naar het fietsenhok heb gestuurd om daar te eten. Vanuit mijn lokaal hadden we een riant uitzicht op dat fietsenhok en we konden heel goed zien dat ze verschrikkelijk boos was. Vreemd genoeg hoorde ik twintig jaar later dat ze zich deze traumatiserende gebeurtenis helemaal niet herinnerde.

Maar goed, als  het brood op was restte nog drie kwartier tot de school weer begon en bij droog weer werden de kinderen geacht die tijd op het schoolplein door te brengen. Op dat plein stonden wat bielzenconstructies waar je op kon klimmen en waar je ook weer af kon klimmen, maar daar zijn de uitdagingen wel ongeveer mee opgesomd. Op het plein werd toezicht gehouden door een stuk of vijf ouders, maar die overblijfmoeders waren natuurlijk geen partij voor doorgewinterde bovenbouwers. Het kwam dus nogal eens voor dat leerlingen "hem naar Dreize peerden", dat wil zeggen dat ze ongezien het plein verlieten en de supermarkt een blok verderop bezochten - om daar snoep te kopen, niet om het te pikken, hoop ik dan maar.

Op een kwade dag was een flinke groep leerlingen uit mijn klas, het waren er minstens een stuk of tien, door een collega betrapt bij Dreize en ik kreeg een lijstje met namen aangereikt. Er waren nogal wat brave broeders en zusters bij, die kennelijk door avontuurlijker klasgenoten waren meegetroond. Dat was op zichzelf wel prettig, want het is goed voor het prestige van braveriken om ook eens gedonder te hebben. Enfin, ik riep ze bij elkaar en hield een bevlogen toespraak,  eigenlijk een donderspeech, waarin duidelijk werd dat ik zowel boos als verdrietig was, en dat ik geen zin had om naar hun ouders toe te gaan om te vertellen dat ze onder een auto waren gekomen. Natuurlijk was ik niet echt boos, na een jaar of vijf onderwijs is dat bijna allemaal toneel, maar ze knikten volgens mij vol begrip en berouw en ik wist dat de boodschap was over gekomen.

Maar er moest vanzelfsprekend ook een Stevige Strafmaatregel volgen. Of de dames en heren de volgende woensdagmiddag maar met z'n allen wilden terugkomen en of ze tegen hun ouders wilden zeggen dat het wel tot vijf uur kon duren. Hockeytraining? Jammer dan. Ballet? Jammer dan. Verjaardagspartijtje? Jammer dan. Had je hem maar niet naar Dreize moeten peren.

Ik bereidde mij dus voor op een woensdagmiddag lekker bullebakken en vormsommen opgeven. Vormsommen waren van het model a-kwadraat - b-kwadraat gedeeld door a-b. Voorbeeldje (ik heb hier geen lettertype superscript ter beschikking, vandaar): ((2897 x 2897) - (2468 x 2468))/429. Ik verwerkte graag veel negens en zevens in de opgaven.
Algebraïsch onderlegde lezers weten natuurlijk dat het antwoord a+b is, in het voorbeeld 5365, en sommige kinderen wisten dat ook wel, maar daar hadden ze niks aan omdat ik vrij snel kon zien of ze zich niet door de staartdeling heen gesmokkeld hadden.

Uiteraard  namen ze de gelegenheid te baat om ook eens op woensdag over te blijven, maar op zeker moment brak toch de officiële strafsessie aan. Ik had de eerste vormsom al op het bord staan, toen er een paar schoorvoetend naar voren kwamen met een forse doos. Die moest ik openmaken. En dat deed ik.

In de doos zat een kloeke slagroomtaart.

En met fraaie letters was erop gespoten: SORRY FUTS!

En ik smolt. Ik smolt volledig weg.

We hebben schoteltjes opgehaald, de taart in stukken gesneden en hem samen opgegeten. Vervolgens hebben ze pro forma nog die ene vormsom van het bord moeten maken en vervolgens heb ik ze heengezonden. Daarna heb ik nog lang zitten grijnzen, van binnen en van buiten.

Die klas is de enige geweest die ik twee jaar heb gehad, in de vijfde en zesde klas (groep 7 en 8).  Zoiets was op onze school hoogst ongebruikelijk, maar ik wilde na de vijfde klas graag met ze mee en zij wilden desgevraagd graag met mij mee. We hebben al een paar keer een reünie gehad.


Geen opmerkingen: