Ons huis heeft een vrijwel blinde muur op het noorden. De daklijst steekt een stukje uit en is wit geschilderd. Bij gebrek aan steile rotswanden in deze omgeving een ideale plek om te nestelen voor de huiszwaluw. We hebben dan ook al jaren meestal een zwaluwnest in de nok van het dak, hoewel het soms niet lukt, doordat ze gewoon niet komen opdagen of doordat mussen, kennelijk dol op modder met zwaluwspuug, het nest stukpikken (mussen kunnen met hun pootjes aan een muur hangen, zelf gezien).
Van een zwaluwnest kijken we dus niet op. Maar dit jaar huisvesten we een bescheiden kolonie! We hadden dat pas laat in de gaten, maar ik verbaasde me al wel over het feit dat de troep op onze oprit zo netjes over twee plekken was verdeeld. In totaal zijn er volgens ons drie nesten, twee tegen elkaar aan en eentje twee balken lager. Hier zie je ze zitten.
Het is me trouwens een raadsel waar ze de modder vandaan halen; er zijn tussen het dorp en het vliegveld weliswaar een paar kleine meertjes, maar dat is toch minstens 600 meter hier vandaan, en verder is het een behoorlijk droge omgeving, afgezien van een enkel tuinvijvertje.
Huiszwaluwen brengen geluk, dat is algemeen bekend. Dat geluk doet zich meteen al voor als je 's avonds buiten zit en ze in een groepje van een stuk of tien (kennelijk zitten er dus ook wat al uitgekomen jongen bij) enthousiast aan het jagen zijn, dit onder onweerstaanbaar opgewekt gekwetter. Geweldige vliegkunstenaars zijn het.
Oke, drie nesten, een gemiddeld legsel bestaat uit vier eieren, er zijn twee of drie legsels per jaar mogelijk; al met al zou de kolonie toch zeker een stuk of vijftien jongen moeten produceren. De trektocht naar tropisch Afrika is vol gevaren en het zou me niet verbazen als de helft onderweg sneuvelt, maar onze verwachtingen voor uitbreiding van de kolonie volgend jaar zijn hoog gespannen. Huiszwaluwen worden namelijk geacht terug te keren naar de plaats waar ze geboren zijn.
Deze heeft helaas zelfs het begin van de trek niet mogen halen. Hij lag op de oprit, recht onder de bovenste twee nesten.
donderdag 17 juli 2014
zondag 29 juni 2014
Nieuw huisgenootje
Hij bijt niet.
Hij schijt niet. Niet in huis, niet in andermans tuin zoals katten doen, niet op de stoep zoals honden doen.
Hij pist ook niet overal tegenaan.
Hij staat nooit tegen je been op te rijden.
Hij vangt geen vogeltjes en haalt geen nesten uit.
Hij probeert je ook niet te likken, ook niet nadat hij het achterwerk van een soortgenoot heeft gelikt. Deze soort heeft bovendien geen achterwerk.
Hij zit niet de hele nacht verontrust te stampen, zoals het konijn dat ooit in onze boekenkast woonde.
Hij verhaart niet en hij raakt niet in de rui. Integendeel, zou ik haast zeggen.
Hij gooit geen zaadjes uit z'n kooi, zoals parkieten plegen te doen.
Hij heeft ook helemaal geen kooi nodig.
Hij is aanmerkelijk minder saai dan de wandelende takken, die we ooit hebben gehouden.
Hij blaft niet en hij staat niet 's nachts krols te krijsen.
Hij kan er uitstekend tegen als er verder niemand thuis is.
Hij scherpt z'n nagels niet aan ons kostelijke meubilair.
Er is geen enkele indicatie, dat we onverwacht met een nest jongen kunnen komen te zitten.
Het is geen goudhamster, geen marmot en ook geen woestijnratje, zoals die ene die lang geleden bijna dwars door m'n vinger beet.
Hij scharrelt vergenoegd knorrend en zachtjes bonkend door de kamer. Maar het kan geen varkentje zijn, want die zijn nooit zo mooi groen.
Plaatje.
Hij schijt niet. Niet in huis, niet in andermans tuin zoals katten doen, niet op de stoep zoals honden doen.
Hij pist ook niet overal tegenaan.
Hij staat nooit tegen je been op te rijden.
Hij vangt geen vogeltjes en haalt geen nesten uit.
Hij probeert je ook niet te likken, ook niet nadat hij het achterwerk van een soortgenoot heeft gelikt. Deze soort heeft bovendien geen achterwerk.
Hij zit niet de hele nacht verontrust te stampen, zoals het konijn dat ooit in onze boekenkast woonde.
Hij verhaart niet en hij raakt niet in de rui. Integendeel, zou ik haast zeggen.
Hij gooit geen zaadjes uit z'n kooi, zoals parkieten plegen te doen.
Hij heeft ook helemaal geen kooi nodig.
Hij is aanmerkelijk minder saai dan de wandelende takken, die we ooit hebben gehouden.
Hij blaft niet en hij staat niet 's nachts krols te krijsen.
Hij kan er uitstekend tegen als er verder niemand thuis is.
Hij scherpt z'n nagels niet aan ons kostelijke meubilair.
Er is geen enkele indicatie, dat we onverwacht met een nest jongen kunnen komen te zitten.
Het is geen goudhamster, geen marmot en ook geen woestijnratje, zoals die ene die lang geleden bijna dwars door m'n vinger beet.
Hij scharrelt vergenoegd knorrend en zachtjes bonkend door de kamer. Maar het kan geen varkentje zijn, want die zijn nooit zo mooi groen.
Plaatje.
vrijdag 27 juni 2014
Cyclofobie
We hebben een weekje doorgebracht in de Schoorlse duinen, in zo'n prachtig maar peperduur huisje van Staatsbosbeheer, anderhalve kilometer van de bewoonde wereld. De hele week zonnig weer, veel aan het strand geweest, familie en vrienden te logeren gehad, genoten van de stilte in dat enorme gebied - bij ons huisje kon je alleen met de auto komen als je een ontheffing van SBB had.
Briljante kleinzoon is bij deze gelegenheid voor het eerst op het strand geweest. Hij vond het prachtig, zoveel zand om te verplaatsen naar geschiktere plekken. Opmerkelijk was, dat zijn vader minstens een kwartier met een banaan in zijn hand heeft gestaan. Normaal gesproken is het nuttigen van de ochtendbanaan een hoogtepunt van de dag voor onze briljante kleinzoon, hij schrokt hem dan in drie happen naar binnen, maar ditmaal had hij daar domweg geen tijd voor, met het oog op noodzakelijke verplaatsingen van zand.
We hebben ook aardig wat gefietst en dat is tamelijk opzienbarend, want ik lijd sinds mijn onfortuinlijke enkelbreuk aan een vrij hevige vorm van cyclofobie. Zodra ik op de fiets stap zie ik mij daar weer op het asfalt liggen tussen Delft en Overschie, en vooral zie ik dan ook weer die voet naast in plaats van onder de bijbehorende enkel staan. Natuurlijk heb ik er in het najaar wel een beetje mee geoefend met de fysiotherapeut en verder fiets ik onder zware dwang van mijn beminde echtgenote zo nu en dan wel een stukje, waarbij ik het traject zo uitkies dat er alleen rechtse bochten inzitten en waarbij zij achter mij fietst, zodat zij in geval van nood weer onmiddellijk 112 kan bellen. Zij roept dan dat ik niet zo hard moet gaan, maar ze snapt niet dat ik zo gauw mogelijk weer thuis wil zijn.
De lijder aan deze verschrikkelijke kwaal kan ik een therapeutisch verblijf in de Schoorlse duinen aanbevelen. Er zijn heel veel aangename fietspaden, die op de een of andere manier een veilig gevoel geven. Er is geen ander verkeer dan andere fietsers en naast het pad ligt meestal uitnodigend wit zand. Verder zijn er nogal wat stevige klimmetjes te overwinnen en dat sterkt het zelfvertrouwen dan weer. Ik sluit niet uit dat ik volgende week op de fiets naar de bakker zal gaan.
Zijdelings verwant aan cyclofobie is de gevreesde cyclo-tlao-fobie, oftewel de angst om fietsen te dragen, meer in het bijzonder om fietsen op te trekhaak te vervoeren, en nog meer in het bijzonder als het om zo'n loodzware electrische fiets gaat, zoals die welke mijn beminde echtgenote berijdt. Nou, die kwaal heb ik ook en die gaat niet over in de Schoorlse duinen.
Briljante kleinzoon is bij deze gelegenheid voor het eerst op het strand geweest. Hij vond het prachtig, zoveel zand om te verplaatsen naar geschiktere plekken. Opmerkelijk was, dat zijn vader minstens een kwartier met een banaan in zijn hand heeft gestaan. Normaal gesproken is het nuttigen van de ochtendbanaan een hoogtepunt van de dag voor onze briljante kleinzoon, hij schrokt hem dan in drie happen naar binnen, maar ditmaal had hij daar domweg geen tijd voor, met het oog op noodzakelijke verplaatsingen van zand.
We hebben ook aardig wat gefietst en dat is tamelijk opzienbarend, want ik lijd sinds mijn onfortuinlijke enkelbreuk aan een vrij hevige vorm van cyclofobie. Zodra ik op de fiets stap zie ik mij daar weer op het asfalt liggen tussen Delft en Overschie, en vooral zie ik dan ook weer die voet naast in plaats van onder de bijbehorende enkel staan. Natuurlijk heb ik er in het najaar wel een beetje mee geoefend met de fysiotherapeut en verder fiets ik onder zware dwang van mijn beminde echtgenote zo nu en dan wel een stukje, waarbij ik het traject zo uitkies dat er alleen rechtse bochten inzitten en waarbij zij achter mij fietst, zodat zij in geval van nood weer onmiddellijk 112 kan bellen. Zij roept dan dat ik niet zo hard moet gaan, maar ze snapt niet dat ik zo gauw mogelijk weer thuis wil zijn.
De lijder aan deze verschrikkelijke kwaal kan ik een therapeutisch verblijf in de Schoorlse duinen aanbevelen. Er zijn heel veel aangename fietspaden, die op de een of andere manier een veilig gevoel geven. Er is geen ander verkeer dan andere fietsers en naast het pad ligt meestal uitnodigend wit zand. Verder zijn er nogal wat stevige klimmetjes te overwinnen en dat sterkt het zelfvertrouwen dan weer. Ik sluit niet uit dat ik volgende week op de fiets naar de bakker zal gaan.
Zijdelings verwant aan cyclofobie is de gevreesde cyclo-tlao-fobie, oftewel de angst om fietsen te dragen, meer in het bijzonder om fietsen op te trekhaak te vervoeren, en nog meer in het bijzonder als het om zo'n loodzware electrische fiets gaat, zoals die welke mijn beminde echtgenote berijdt. Nou, die kwaal heb ik ook en die gaat niet over in de Schoorlse duinen.
zondag 15 juni 2014
Ally McBeal
Bij het doornemen van de showpagina van de digitale Telegraaf viel mijn oog op het bericht dat Harrison Ford zijn enkel heeft gebroken bij een ongelukkige val op de filmset. Ford is de charismatische acteur die de hoofdrol speelde in de bij mijn kinderen destijds zeer populaire Indiana Jones-films.
Op zichzelf is het niet zulk opzienbarend nieuws. Zo'n enkelbreuk kan tenslotte de beste overkomen, sterker nog, een jaar geleden is dat inderdaad gebeurd. Ik keek er niet van op dat zijn echtgenote hem opzocht in het ziekenhuis, want dat deed de mijne toen ook.
Maar ik moest wel even slikken toen ik zag wie die echtgenote was: Ally McBeal! De hoofdrolspeelster in de naar haar genoemde serie, naast Mash de enige Amerikaanse tv-serie waar ik met regelmaat naar gekeken heb. Ik had een groot zwak voor Ally McBeal en ik heb lang gemeend dat, mocht mijn beminde echtgenote mij onverhoopt komen te ontvallen, dat Ally McBeal dan een weliswaar uiteraard niet gelijkwaardige, maar toch zeker aanvaardbare vervangster zou kunnen zijn.
Dat dacht ik, maar nu blijkt ze dus met Harrison Ford getrouwd te zijn. Vandaag precies vier jaar geleden, blijkt uit Wikipedia. Even terugrekenen: dat betekent dus dat ze heeft lopen flikflooien met die Ford terwijl ik in het Martini in coma werd gehouden! Zoiets had ik nooit van Ally verwacht en haar positie als eerste reserve kan ze nu wel op haar buik schrijven.
Ik weet dat sommige bronnen vermelden dat ze in werkelijkheid Calista Flockhart heet. Onzin natuurlijk, niemand kan Calista Flockhart heten, die naam is gewoon verzonnen als artiestennaam. Maar mevrouw Futselaar-McBeal, dat zit er dus ook niet meer in.
Op zichzelf is het niet zulk opzienbarend nieuws. Zo'n enkelbreuk kan tenslotte de beste overkomen, sterker nog, een jaar geleden is dat inderdaad gebeurd. Ik keek er niet van op dat zijn echtgenote hem opzocht in het ziekenhuis, want dat deed de mijne toen ook.
Maar ik moest wel even slikken toen ik zag wie die echtgenote was: Ally McBeal! De hoofdrolspeelster in de naar haar genoemde serie, naast Mash de enige Amerikaanse tv-serie waar ik met regelmaat naar gekeken heb. Ik had een groot zwak voor Ally McBeal en ik heb lang gemeend dat, mocht mijn beminde echtgenote mij onverhoopt komen te ontvallen, dat Ally McBeal dan een weliswaar uiteraard niet gelijkwaardige, maar toch zeker aanvaardbare vervangster zou kunnen zijn.
Dat dacht ik, maar nu blijkt ze dus met Harrison Ford getrouwd te zijn. Vandaag precies vier jaar geleden, blijkt uit Wikipedia. Even terugrekenen: dat betekent dus dat ze heeft lopen flikflooien met die Ford terwijl ik in het Martini in coma werd gehouden! Zoiets had ik nooit van Ally verwacht en haar positie als eerste reserve kan ze nu wel op haar buik schrijven.
Ik weet dat sommige bronnen vermelden dat ze in werkelijkheid Calista Flockhart heet. Onzin natuurlijk, niemand kan Calista Flockhart heten, die naam is gewoon verzonnen als artiestennaam. Maar mevrouw Futselaar-McBeal, dat zit er dus ook niet meer in.
woensdag 11 juni 2014
Fiere driekleur
In verband met het naderende dorpsfeest had ik enige tijd geleden al de vlag van Yde-De Punt besteld en in een plotselinge opwelling van doe-het-zelverigheid heb ik vanochtend de vlaggestokhouder ook inderdaad opgehangen - en de vlag erin gezet. Het geheel is gedacht in rood, geel en zwart. Op een gele achtergrond staat een rode Y, die symboliseert Yde, en in de vork van de Y een zwarte stip: inderdaad, De Punt.
dinsdag 10 juni 2014
Enkele natuurkundige principes nader beschouwd
Als uitsloverige opa en oma hebben wij enige maanden geleden zo'n blauwe plastic schelp aangeschaft, die sinds die tijd de ragfijne visuele balans op ons terras ligt te verstoren. De onderste helft is een prima zandbak; met een zakje speelzand van 20 kilo ben je al een heel end. Onze briljante kleinzoon is dol op zandbak. Natuurlijk is er op het kinderdagverblijf ook een, een hele grote zelfs, maar in onze achtertuin word je natuurlijk niet voortdurend omver gelopen of omgeduwd door concurrerende kinderen, dus dat speelt wel zo lekker. Het zandbakgedeelte was dus al een groot succes.
Het deksel is in de eerste plaats deksel en dat is in onze buurt, zo rijk aan die vermaledijde katten, bepaald geen overbodige luxe. Weken heb ik erover gedaan om het speelzand een beetje droog te krijgen, want ik durfde de zandbak niet uit het oog te verliezen, uit angst dat een van die smerige rotbeesten het zou interpreteren als een leuke, geavanceerde kattenbak. Dus zodra ik mijn sigaartje op had, ging het deksel weer op de zandbak.
Omdat het vandaag zulk mooi weer was, hebben we het deksel voor het eerst ingezet als badje. Een paar emmers niet te al koud water erin en alle belangstelling voor de zandbak was weg. Geweldig vond hij het, en hij heeft er minstens een half uur enthousiast in gespeeld. We hebben ons zelfs genoodzaakt gezien het ding een stuk te verslepen om het in de schaduw van de parasol te krijgen.
Natuurlijk zaten we allebei gefascineerd te kijken wat hij allemaal deed. Daarbij bleek ons dat onze kleinzoon, hoe briljant ook, enkele natuurkundige principes nog niet helemaal onder de knie heeft.Ik denk hierbij in het bijzonder aan cohesie, adhesie en viscositeit (natuurkunde is nooit mijn sterkste kant geweest, dus wellicht ga ik hier grandioos de mist in).
Kijk, als je een taartvormpje met de opening recht naar beneden stevig in enigszins vochtig zand drukt, dan neem je vervolgens gegarandeerd een flinke hoeveelheid zand mee naar boven. Als je het vormpje vervolgens omkiept, heb je wellicht zelfs een zandtaartje gemaakt. Ook een tupperware-bekertje ineen bak slagroom levert zeker resultaten op. Onze kleinzoon meende dat dit ook voor water zou werken. Hij zette dus een bakje met de opening recht naar beneden in het water, drukte het stevig aan, tilde het op en keek er vervolgens met een enigszins teleurgestelde blik in. Er bleek geen water te zijn meegekomen. Omdat hij zich niet door een kleine tegenslag laat ontmoedigen heeft hij dit vervolgens nog tientallen malen geprobeerd met telkens hetzelfde resultaat. Natuurlijk hebben wij hem voorgedaan hoe je met zo'n bakje water kunt scheppen maar hij bleef toch vooral volharden in zijn eigen aanpak.
Natuurlijk speelt de in het bakje aanwezige lucht een rol, maar aan zijn probleem liggen ook een aantal beoordelingsfouten ten grondslag. Om te beginnen is de adhesie van water aan plastic ronduit waardeloos, al zou je dat niet zeggen als je de droogresultaten van onze vaatwasser bekijkt. Water plakt gewoon niet lekker aan plastic. Bovendien heeft water heel weinig cohesie, tot heil der schoonspringers, maar tot ergernis van onze kleinzoon. Het is niet zo dat er nu eens een lekkere klont water in het bakje blijft zitten. En water heeft een lage viscositeit, wat weer niet helemaal precies hetzelfde schijnt te zijn als cohesie; eenzelfde bakje op dezelfde manier in Lyle's Golden Syrup gedoopt levert heel wat meer stroop op dan onze kleinzoon water scoort.
Op onderstaande foto een beeld van de experimentele situatie. Ik houd jullie op de hoogte van eventueel voortschrijdend inzicht.
Het deksel is in de eerste plaats deksel en dat is in onze buurt, zo rijk aan die vermaledijde katten, bepaald geen overbodige luxe. Weken heb ik erover gedaan om het speelzand een beetje droog te krijgen, want ik durfde de zandbak niet uit het oog te verliezen, uit angst dat een van die smerige rotbeesten het zou interpreteren als een leuke, geavanceerde kattenbak. Dus zodra ik mijn sigaartje op had, ging het deksel weer op de zandbak.
Omdat het vandaag zulk mooi weer was, hebben we het deksel voor het eerst ingezet als badje. Een paar emmers niet te al koud water erin en alle belangstelling voor de zandbak was weg. Geweldig vond hij het, en hij heeft er minstens een half uur enthousiast in gespeeld. We hebben ons zelfs genoodzaakt gezien het ding een stuk te verslepen om het in de schaduw van de parasol te krijgen.
Natuurlijk zaten we allebei gefascineerd te kijken wat hij allemaal deed. Daarbij bleek ons dat onze kleinzoon, hoe briljant ook, enkele natuurkundige principes nog niet helemaal onder de knie heeft.Ik denk hierbij in het bijzonder aan cohesie, adhesie en viscositeit (natuurkunde is nooit mijn sterkste kant geweest, dus wellicht ga ik hier grandioos de mist in).
Kijk, als je een taartvormpje met de opening recht naar beneden stevig in enigszins vochtig zand drukt, dan neem je vervolgens gegarandeerd een flinke hoeveelheid zand mee naar boven. Als je het vormpje vervolgens omkiept, heb je wellicht zelfs een zandtaartje gemaakt. Ook een tupperware-bekertje ineen bak slagroom levert zeker resultaten op. Onze kleinzoon meende dat dit ook voor water zou werken. Hij zette dus een bakje met de opening recht naar beneden in het water, drukte het stevig aan, tilde het op en keek er vervolgens met een enigszins teleurgestelde blik in. Er bleek geen water te zijn meegekomen. Omdat hij zich niet door een kleine tegenslag laat ontmoedigen heeft hij dit vervolgens nog tientallen malen geprobeerd met telkens hetzelfde resultaat. Natuurlijk hebben wij hem voorgedaan hoe je met zo'n bakje water kunt scheppen maar hij bleef toch vooral volharden in zijn eigen aanpak.
Natuurlijk speelt de in het bakje aanwezige lucht een rol, maar aan zijn probleem liggen ook een aantal beoordelingsfouten ten grondslag. Om te beginnen is de adhesie van water aan plastic ronduit waardeloos, al zou je dat niet zeggen als je de droogresultaten van onze vaatwasser bekijkt. Water plakt gewoon niet lekker aan plastic. Bovendien heeft water heel weinig cohesie, tot heil der schoonspringers, maar tot ergernis van onze kleinzoon. Het is niet zo dat er nu eens een lekkere klont water in het bakje blijft zitten. En water heeft een lage viscositeit, wat weer niet helemaal precies hetzelfde schijnt te zijn als cohesie; eenzelfde bakje op dezelfde manier in Lyle's Golden Syrup gedoopt levert heel wat meer stroop op dan onze kleinzoon water scoort.
Op onderstaande foto een beeld van de experimentele situatie. Ik houd jullie op de hoogte van eventueel voortschrijdend inzicht.
zaterdag 7 juni 2014
Kerkgang
Trouwe lezers van dit blog weten wel dat ik god noch gebod respecteer en het zal ze dus ook niet verbazen dat er soms jaren voorbij gaan zonder dat ik een kerk betreed. Maar de laatste weken loopt het aardig uit de hand. Zo was ik half mei in een kapelletje op Chios en verreweg het interessantst daar was dat de heere aan mij verscheen in de gedaante van een gecko op een witgekalkte muur. Gelukkig had mijn beminde echtgenote de tegenwoordigheid van geest daar een foto van te nemen, waarbij ze ook nog eens haar irritante voorkeur voor staande beeldformaten vergat in praktijk te brengen. Ziehier.
En gisteren was ik alweer in een kerk, om precies te zijn in de Martinikerk in Groningen. Dit wijst echter niet op religieuze gedrevenheid, want wij kwamen er met puur seculiere bedoelingen.Hier werd immers de Martinikerk-editie gepresenteerd van "De Orde van de Blauwe Steen", het nieuwe stripalbum van mijn bewonderde oud-collega IJsbrand Oost. Het verhaal speelt zich voor een flink deel af in de gewelven van deze kerk, en dat is aanleiding geweest voor het uitbrengen van deze editie.
Voor uw nederige blogger valt er nog wel wat extra te genieten in dit album. Ook de kloosterkerk in Aduard speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, en schuin tegenover die kerk zijn wij in 1973 (!) getrouwd in het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard. Op een plaatje van het interieur van de kerk (blz. 18) zien wij een ijverige elektricien geknield aan het werk, wiens atletische gestalte en weelderige haardos ons bekend voorkomen. Op de bladzij ervoor wordt de bedrijfswagen van deze technicus afgebeeld, geparkeerd op het bij iedere Aduarder bekende Kaakheem. Het moet een verstandig man zijn, want hij rijdt in een Roemeense tank, weliswaar bleekgeel overgespoten, maar uit het opschrift blijkt dat het hier om een gerenommeerd bedrijf uit het Drentse Yde gaat. Diezelfde auto wordt even later door de grootste boef uit het verhaal gestolen. Op blz. 41 laat deze man zich opvallend negatief uit over het voertuig, maar o.k., de Logan is een auto voor nette mensen en niet voor boeven. Overigens worden ze in werkelijkheid vrijwel nooit gestolen.
Er waren nogal wat vroegere collega's op deze bijeenkomst afgekomen, zodat er ook een kleine ad-hoc reünie ontstond, wat het voor mij nog leuker maakte. Het evenement (de presentatie, niet de reünie) kreeg ruime publiciteit in het Nieuwsblad en op RTVNoord.
Enige tegenvallertje: er was volgens mij maar één bezoeker in een origineel IJsbrand Oost-T-shirt. En dat was ik zelf.
En gisteren was ik alweer in een kerk, om precies te zijn in de Martinikerk in Groningen. Dit wijst echter niet op religieuze gedrevenheid, want wij kwamen er met puur seculiere bedoelingen.Hier werd immers de Martinikerk-editie gepresenteerd van "De Orde van de Blauwe Steen", het nieuwe stripalbum van mijn bewonderde oud-collega IJsbrand Oost. Het verhaal speelt zich voor een flink deel af in de gewelven van deze kerk, en dat is aanleiding geweest voor het uitbrengen van deze editie.
Voor uw nederige blogger valt er nog wel wat extra te genieten in dit album. Ook de kloosterkerk in Aduard speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, en schuin tegenover die kerk zijn wij in 1973 (!) getrouwd in het gemeentehuis van de toenmalige gemeente Aduard. Op een plaatje van het interieur van de kerk (blz. 18) zien wij een ijverige elektricien geknield aan het werk, wiens atletische gestalte en weelderige haardos ons bekend voorkomen. Op de bladzij ervoor wordt de bedrijfswagen van deze technicus afgebeeld, geparkeerd op het bij iedere Aduarder bekende Kaakheem. Het moet een verstandig man zijn, want hij rijdt in een Roemeense tank, weliswaar bleekgeel overgespoten, maar uit het opschrift blijkt dat het hier om een gerenommeerd bedrijf uit het Drentse Yde gaat. Diezelfde auto wordt even later door de grootste boef uit het verhaal gestolen. Op blz. 41 laat deze man zich opvallend negatief uit over het voertuig, maar o.k., de Logan is een auto voor nette mensen en niet voor boeven. Overigens worden ze in werkelijkheid vrijwel nooit gestolen.
Er waren nogal wat vroegere collega's op deze bijeenkomst afgekomen, zodat er ook een kleine ad-hoc reünie ontstond, wat het voor mij nog leuker maakte. Het evenement (de presentatie, niet de reünie) kreeg ruime publiciteit in het Nieuwsblad en op RTVNoord.
Enige tegenvallertje: er was volgens mij maar één bezoeker in een origineel IJsbrand Oost-T-shirt. En dat was ik zelf.
Abonneren op:
Posts (Atom)






