Hm.... met het oog op de wellicht te verwachten drukgolf had ik een raam opengezet, maar anders had ik hem waarschijnlijk helemaal niet gehoord! Het klonk ongeveer als een zwaar beladen vrachtwagen die iets te hard over een verkeersdrempel gaat. Het was nog een paar minuten vroeger dan afgesproken ook. Van bomkraters had ik wel eens gehoord, maar dit is meer een bomkater.
woensdag 27 februari 2013
dinsdag 26 februari 2013
De Bom; berichten uit het rampgebied
Vanzelfsprekend hebben wij een groot deel van de dag sidderend onder de keukentafel doorgebracht. Bij werkzaamheden op het aanpalende vliegveld Eelde was immers een grote vliegtuigbom opgedolven. In de loop van de dag bleek dat het ging om een Duitse 500-ponder in zeer slechte staat; ik ga er van uit dat dat laatste betekent dat je er maar naar hoeft te kijken om hem te laten ontploffen.
Er was sprake van evacuatie in een ruime straal rondom de plek van het potentiële onheil. Ons heeft echter niemand benaderd, wat ik eigenlijk wel een beetje jammer vond, want ik zag er een leuk blogje in. Graag had ik beschreven hoe wij kleumend waren samengedreven in een sfeerloze sporthal elders in de gemeente, gehuld in dekens van het Rode Kruis en druk bezig met het invullen van formuliertjes om in aanmerking te komen voor Slachtofferhulp. Dat is dus niet doorgegaan.
Een mooi pathetisch aspect van het geheel was wel dat er helemaal geen enkele landing en helemaal geen enkel vertrek van een passagiersvlucht afgelast behoefde te worden. Nul dus! Op de regionale televisie zag ik de directeur van het vliegveld worstelen met dit genante gegeven - hij mompelde iets over lesvluchten en zakenvluchten, dat wel. Voor de goede orde: jaar in jaar uit ontvangt dit vliegveld een miljoen euro aan subsidie.
Op zeker moment, de keukentafel beu, besloten wij het bedreigde gebied te verlaten en ons naar Haren te begeven. In de huidige politieke constellatie zit je toch beter tussen de rijken dan tussen de armen, dachten wij zo - denk alleen maar even aan de wijzigingen in de belastingschijven. Wij trokken dus, zo goed en zo kwaad als het ging, een sprintje naar de auto en snelden de gemeente Tynaarlo uit.
In Haren bezochten wij een opticien, alwaar ik mijn gezichtssterkte heb laten meten. Dat leverde een aangename verrassing op: mijn rechteroog was meer dan een hele dioptrie minder slecht geworden! Nou weet ik natuurlijk wel dat dat in feite komt doordat je ooglens wat vlakker wordt als je heel, heel erg oud wordt, en dat het me materieel helemaal niks oplevert, en ik herinner me heus wel dat dit mij al op m'n twaalfde voorspeld was, maar toch is het een leuke opsteker voor het moreel, juist in een tijd dat het rechtse kabinet de rekening van de crisis doorschuift naar de vorige generatie.
Tot onze verrassing bleek zich tegenover de opticien ineens een Jumbo te bevinden, en in tegenstelling tot mijn beminde echtgenote was ik nog nooit in een Jumbo geweest, hoewel ik wel vrijwel alle boodschappen doe. We vonden dat we er net zo goed een avontuurlijke middag van konden maken en zijn de Jumbo ingegaan, en ik moet zeggen: niet slecht, zo'n Jumbo!
Volgens de recentste berichten wordt de bom morgen ter plaatse tot ontploffing gebracht; ik blijf er voor thuis.
Er was sprake van evacuatie in een ruime straal rondom de plek van het potentiële onheil. Ons heeft echter niemand benaderd, wat ik eigenlijk wel een beetje jammer vond, want ik zag er een leuk blogje in. Graag had ik beschreven hoe wij kleumend waren samengedreven in een sfeerloze sporthal elders in de gemeente, gehuld in dekens van het Rode Kruis en druk bezig met het invullen van formuliertjes om in aanmerking te komen voor Slachtofferhulp. Dat is dus niet doorgegaan.
Een mooi pathetisch aspect van het geheel was wel dat er helemaal geen enkele landing en helemaal geen enkel vertrek van een passagiersvlucht afgelast behoefde te worden. Nul dus! Op de regionale televisie zag ik de directeur van het vliegveld worstelen met dit genante gegeven - hij mompelde iets over lesvluchten en zakenvluchten, dat wel. Voor de goede orde: jaar in jaar uit ontvangt dit vliegveld een miljoen euro aan subsidie.
Op zeker moment, de keukentafel beu, besloten wij het bedreigde gebied te verlaten en ons naar Haren te begeven. In de huidige politieke constellatie zit je toch beter tussen de rijken dan tussen de armen, dachten wij zo - denk alleen maar even aan de wijzigingen in de belastingschijven. Wij trokken dus, zo goed en zo kwaad als het ging, een sprintje naar de auto en snelden de gemeente Tynaarlo uit.
In Haren bezochten wij een opticien, alwaar ik mijn gezichtssterkte heb laten meten. Dat leverde een aangename verrassing op: mijn rechteroog was meer dan een hele dioptrie minder slecht geworden! Nou weet ik natuurlijk wel dat dat in feite komt doordat je ooglens wat vlakker wordt als je heel, heel erg oud wordt, en dat het me materieel helemaal niks oplevert, en ik herinner me heus wel dat dit mij al op m'n twaalfde voorspeld was, maar toch is het een leuke opsteker voor het moreel, juist in een tijd dat het rechtse kabinet de rekening van de crisis doorschuift naar de vorige generatie.
Tot onze verrassing bleek zich tegenover de opticien ineens een Jumbo te bevinden, en in tegenstelling tot mijn beminde echtgenote was ik nog nooit in een Jumbo geweest, hoewel ik wel vrijwel alle boodschappen doe. We vonden dat we er net zo goed een avontuurlijke middag van konden maken en zijn de Jumbo ingegaan, en ik moet zeggen: niet slecht, zo'n Jumbo!
Volgens de recentste berichten wordt de bom morgen ter plaatse tot ontploffing gebracht; ik blijf er voor thuis.
maandag 25 februari 2013
Burger King in Sassenpoort?
Het rechtse kabinet voert een heroïsche strijd tegen al die hinderlijke zieken, zwakken en bejaarden. Het meest gebruikelijke patroon daarbij is het afschuiven van de verantwoordelijkheid naar de gemeenten, en tegelijkertijd de daarvoor beschikbare middelen beperken. Zo zullen veel problemen zichzelf oplossen en houdt het niet zo nobele duo Rutte & Samsom schone handen. Sociale werkplaatsen, verzorgingshuizen, thuiszorg, ach, dat kan allemaal eigenlijk best weg.
Staatssecretaris Martin van Rijn vindt dat kinderen bij hun bejaarde ouders wel de ramen kunnen gaan lappen, dat spaart weer thuiszorg. Om de een of andere reden zie ik deze Van Rijn dat zelf niet doen. Hij verdiende tot voor kort bijna een half miljoen per jaar, geheel in strijd met de gedragscode van zijn eigen partij, een code die nota bene tot stand is gekomen onder leiding van zijn collega in het kabinet, Lilianne Ploumen, van wie ik mij voortdurend afvraag waar die nu ineens weer vandaan is gekomen. Zie bijvoorbeeld dit interessante stukje. Van Rijn was trouwens best een beetje trots dat hij een stap terug deed naar het armzalige salaris van een staatssecretaris. Alles in het belang van de publieke zaak, zullen we maar zeggen. Zo'n gedragscode is er kennelijk alleen maar voor de Bühne.
Maar de kaalslag beperkt zich niet tot het lot van personen: ook oude gebouwen zijn de klos. Dit ligt geheel in de sfeer van het beleid van kameraad Halve Zoolstra, de grote cultuurbezuiniger van het vorige kabinet, van wie overigens wordt beweerd dat hij best wel eens een echt boek -en nog wel van Ludlum- heeft gelezen.
Nu is een lijst verschenen van 34 gebouwen, die niet meer in aanmerking komen voor de status van Rijksmonument. Het lijkt erop dat gemeenten (daar heb je het weer) de mogelijkheid krijgen de verantwoordelijkheid over te nemen, maar aangezien gemeenten geen cent meer te makken hebben, is de vestiging van fastfoodrestaurants of kapsalons in die panden niet ver weg.
Niet alle gebouwen in de lijst zijn even prominent. Het monument voor Graaf Adolf in Heiligerlee, ach, ik lig er niet permanent wakker van. Maar de vesting Naarden, de Abdijkerk in Aduard (die een rol zal spelen in het volgende stripverhaal over Max Miller, dat mag ik hopelijk wel verklappen), dat is andere koek.
Het meest geschokt ben ik door de dreigende teloorgang van de Sassenpoort. Zwols chauvinisme is mij zoals bekend wezensvreemd, maar ik wil er toch wel even op wijzen dat we hier te maken hebben met een van de mooiste gebouwen van Nederland, zo niet het allermooiste - en eveneens heel geschikt om in een stripverhaal voor te komen. In pseudo-Hanzesteden als Groningen hebben ze zoiets niet. Ik moet er toch werkelijk niet aan denken in die prachtige Sassenpoort binnenkort een shoarmazaak aan te treffen, of dat iemand roept dat die ouwe meuk platgegooid moet worden.
Wellicht is er nog enige hoop dat de gedoogpartner van het kabinet, de SGP, dit heilloze plan zal weten te verhinderen. Op de lijst staat immers ook de voormalige lichttoren te Goedereede, en dat is een plaats waar de SGP veruit de grootste partij is. In Goedereede zullen ze dit niet leuk vinden. Op de barricaden, Van der Staaij!
Staatssecretaris Martin van Rijn vindt dat kinderen bij hun bejaarde ouders wel de ramen kunnen gaan lappen, dat spaart weer thuiszorg. Om de een of andere reden zie ik deze Van Rijn dat zelf niet doen. Hij verdiende tot voor kort bijna een half miljoen per jaar, geheel in strijd met de gedragscode van zijn eigen partij, een code die nota bene tot stand is gekomen onder leiding van zijn collega in het kabinet, Lilianne Ploumen, van wie ik mij voortdurend afvraag waar die nu ineens weer vandaan is gekomen. Zie bijvoorbeeld dit interessante stukje. Van Rijn was trouwens best een beetje trots dat hij een stap terug deed naar het armzalige salaris van een staatssecretaris. Alles in het belang van de publieke zaak, zullen we maar zeggen. Zo'n gedragscode is er kennelijk alleen maar voor de Bühne.
Maar de kaalslag beperkt zich niet tot het lot van personen: ook oude gebouwen zijn de klos. Dit ligt geheel in de sfeer van het beleid van kameraad Halve Zoolstra, de grote cultuurbezuiniger van het vorige kabinet, van wie overigens wordt beweerd dat hij best wel eens een echt boek -en nog wel van Ludlum- heeft gelezen.
Nu is een lijst verschenen van 34 gebouwen, die niet meer in aanmerking komen voor de status van Rijksmonument. Het lijkt erop dat gemeenten (daar heb je het weer) de mogelijkheid krijgen de verantwoordelijkheid over te nemen, maar aangezien gemeenten geen cent meer te makken hebben, is de vestiging van fastfoodrestaurants of kapsalons in die panden niet ver weg.
Niet alle gebouwen in de lijst zijn even prominent. Het monument voor Graaf Adolf in Heiligerlee, ach, ik lig er niet permanent wakker van. Maar de vesting Naarden, de Abdijkerk in Aduard (die een rol zal spelen in het volgende stripverhaal over Max Miller, dat mag ik hopelijk wel verklappen), dat is andere koek.
Het meest geschokt ben ik door de dreigende teloorgang van de Sassenpoort. Zwols chauvinisme is mij zoals bekend wezensvreemd, maar ik wil er toch wel even op wijzen dat we hier te maken hebben met een van de mooiste gebouwen van Nederland, zo niet het allermooiste - en eveneens heel geschikt om in een stripverhaal voor te komen. In pseudo-Hanzesteden als Groningen hebben ze zoiets niet. Ik moet er toch werkelijk niet aan denken in die prachtige Sassenpoort binnenkort een shoarmazaak aan te treffen, of dat iemand roept dat die ouwe meuk platgegooid moet worden.
Wellicht is er nog enige hoop dat de gedoogpartner van het kabinet, de SGP, dit heilloze plan zal weten te verhinderen. Op de lijst staat immers ook de voormalige lichttoren te Goedereede, en dat is een plaats waar de SGP veruit de grootste partij is. In Goedereede zullen ze dit niet leuk vinden. Op de barricaden, Van der Staaij!
dinsdag 19 februari 2013
Drents Museum (2)
Natuurlijk brengen wij geen bezoek aan het Drents Museum zonder even onze dorpsgenote het Meisje van Yde gedag te zeggen, de puber die lang geleden op zo akelige wijze om het leven is gebracht. Een dag geen veenlijk gezien is een dag niet geleefd, zeggen wij altijd maar. Tot onze verrassing was inmiddels aan het Meisje een heftig audiovisueel spektakel gewijd, compleet met Drents accent van de spreker. Had voor ons niet per se gehoeven.
Nog hogerop in het museum vonden we de tentoonstelling Gezichten van dementie. De schilder Herman van Hoogdalem (filmpje even afspelen) heeft een aantal demente patiënten uit de mij niet geheel onbekende Dilgt te Haren geschilderd. Zeer indrukwekkende, enorm grote portretten in waterverf. In een hoekje wordt een soort making of-film vertoond.
Ik was er al enigszins op voorbereid, in een bijlage van Trouw heeft er een artikel over gestaan en dat had ik gelezen, maar de portretten en de film waren zeer confronterend omdat een van de geportretteerden een vroegere collega uit de Kreupelstraat is, van wie ik tot voor kort helemaal niet wist dat hij zo terecht was gekomen. Ook deze tentoonstelling is zeer de moeite waard, het zijn geweldige schilderijen. Tot 19 mei te bezoeken.
Bij het verlaten van het museum hebben we in de winkel nog even voor een gepensioneerdenprijsje (elk vijf euro) twee boeken gekocht: eentje met de wulpse billen die Wout Muller graag schilderde en eentje met de verstilde en nevelige Drentse watertjes van Berend Groen.
Nog hogerop in het museum vonden we de tentoonstelling Gezichten van dementie. De schilder Herman van Hoogdalem (filmpje even afspelen) heeft een aantal demente patiënten uit de mij niet geheel onbekende Dilgt te Haren geschilderd. Zeer indrukwekkende, enorm grote portretten in waterverf. In een hoekje wordt een soort making of-film vertoond.
Ik was er al enigszins op voorbereid, in een bijlage van Trouw heeft er een artikel over gestaan en dat had ik gelezen, maar de portretten en de film waren zeer confronterend omdat een van de geportretteerden een vroegere collega uit de Kreupelstraat is, van wie ik tot voor kort helemaal niet wist dat hij zo terecht was gekomen. Ook deze tentoonstelling is zeer de moeite waard, het zijn geweldige schilderijen. Tot 19 mei te bezoeken.
Bij het verlaten van het museum hebben we in de winkel nog even voor een gepensioneerdenprijsje (elk vijf euro) twee boeken gekocht: eentje met de wulpse billen die Wout Muller graag schilderde en eentje met de verstilde en nevelige Drentse watertjes van Berend Groen.
maandag 18 februari 2013
Drents Museum
Kunstkenners onder mijn lezers, de meerderheid dus waarschijnlijk, hadden natuurlijk al geconcludeerd dat wij de tentoonstelling over het Socialistisch Realisme in het Drents Museum in Assen bezocht hebben. De term Socialistisch Realisme doelt niet op het afschudden van ideologische veren of op het aanvaarden van de SGP als gedoogpartner, daar is ook weinig socialistisch aan, maar op de dominante kunststroming in de voormalige Sovjet-Unie.
In eerdere blogjes liet ik, onder valse vlag, al een paar schilderijen (of stukjes daarvan) zien: hier en hier.
In werkelijkheid waren het deze schilderijen:
Het was al weer een paar jaar geleden dat we in het Drents Museum waren. In die tijd is het ingrijpend verbouwd en uitgebreid. We hebben enige tijd vergeefs aan de ons bekende oude toegangsdeur staan morrelen, maar ons werd duidelijk dat we een hoek om moesten en dat we ons naar de nieuwe ingang in de nieuwe vleugel moesten begeven.
Het museum is prachtig geworden en de tentoonstelling was ook prachtig. Over het Socialistisch Realisme wordt vaak nogal laatdunkend gedaan, maar je kunt je als toeschouwer moeilijk onttrekken aan het optimisme dat van deze schilderijen afspat. Het lijkt ook wel of het in de Sovjet-Unie eigenlijk altijd mooi weer was. Het allermooiste schilderij, dat eigenlijk niet zo heel goed paste tussen al die kolchozen en machinefabrieken, vond ik het onderstaande, dat ik voor mezelf heb onthouden als "Landerige meiden", maar dat in werkelijkheid Kinderen heet. Het is door twee broers geschilderd (er werd vaak door twee mensen aan een schilderij gewerkt) tijdens een reis langs de Wolga.
Natuurlijk dropen de bijschriften van de schilderijen van de revisionistische en imperialistische propaganda, maar dat kon niet verhinderen dat wij de expositie bezield van een hernieuwd revolutionair elan verlieten. De tentoonstelling loopt tot 9 juni en wij gaan zeker nog een keer.
Maar er was meer (wordt vervolgd).
In eerdere blogjes liet ik, onder valse vlag, al een paar schilderijen (of stukjes daarvan) zien: hier en hier.
In werkelijkheid waren het deze schilderijen:
Het was al weer een paar jaar geleden dat we in het Drents Museum waren. In die tijd is het ingrijpend verbouwd en uitgebreid. We hebben enige tijd vergeefs aan de ons bekende oude toegangsdeur staan morrelen, maar ons werd duidelijk dat we een hoek om moesten en dat we ons naar de nieuwe ingang in de nieuwe vleugel moesten begeven.
Het museum is prachtig geworden en de tentoonstelling was ook prachtig. Over het Socialistisch Realisme wordt vaak nogal laatdunkend gedaan, maar je kunt je als toeschouwer moeilijk onttrekken aan het optimisme dat van deze schilderijen afspat. Het lijkt ook wel of het in de Sovjet-Unie eigenlijk altijd mooi weer was. Het allermooiste schilderij, dat eigenlijk niet zo heel goed paste tussen al die kolchozen en machinefabrieken, vond ik het onderstaande, dat ik voor mezelf heb onthouden als "Landerige meiden", maar dat in werkelijkheid Kinderen heet. Het is door twee broers geschilderd (er werd vaak door twee mensen aan een schilderij gewerkt) tijdens een reis langs de Wolga.
Natuurlijk dropen de bijschriften van de schilderijen van de revisionistische en imperialistische propaganda, maar dat kon niet verhinderen dat wij de expositie bezield van een hernieuwd revolutionair elan verlieten. De tentoonstelling loopt tot 9 juni en wij gaan zeker nog een keer.
Maar er was meer (wordt vervolgd).
vrijdag 15 februari 2013
Boter bij de vis (2)
Soms lijkt de boter zelfs voor de vis uit te gaan.
De PVV, koddige luitjes als het op hun schaarse niet-kwaadaardige momenten zijn, heeft een motie ingediend met als strekking dat Nederland geen "belastingparadijs" mag worden genoemd. Dat heb je natuurlijk met die fijngevoelige types in de kamer.
Niet zo erg. We weten uit welke hoek het komt, tenslotte.
Maar deze motie is aangenomen! En wel met steun van de PvdA, de partij van Ruttes kleffe vriendje Samsom. Toen Kok die ideologische veren afwierp, zijn ze duidelijk vervolgens ook ritueel verbrand.
Te voorspellen is dat binnenkort de PVV zal fungeren als gedoogpartner voor het duo Samsom&Rutte.
UPDATE: het ziet er naar uit, dat de PVV in de Eerste Kamer als gedoger zal optreden voor bezuinigingen op de publieke omroep.
De PVV, koddige luitjes als het op hun schaarse niet-kwaadaardige momenten zijn, heeft een motie ingediend met als strekking dat Nederland geen "belastingparadijs" mag worden genoemd. Dat heb je natuurlijk met die fijngevoelige types in de kamer.
Niet zo erg. We weten uit welke hoek het komt, tenslotte.
Maar deze motie is aangenomen! En wel met steun van de PvdA, de partij van Ruttes kleffe vriendje Samsom. Toen Kok die ideologische veren afwierp, zijn ze duidelijk vervolgens ook ritueel verbrand.
Te voorspellen is dat binnenkort de PVV zal fungeren als gedoogpartner voor het duo Samsom&Rutte.
UPDATE: het ziet er naar uit, dat de PVV in de Eerste Kamer als gedoger zal optreden voor bezuinigingen op de publieke omroep.
woensdag 13 februari 2013
Boter bij de vis
Dat Kees van der Staaij achterin de auto van de minister-president werd betrapt beschouw ik nog altijd als een hoogtepunt uit de parlementaire geschiedenis, althans uit de verslaggeving daarvan. Het vorige kabinet had de SGP als extra gedoogpartner ingehuurd en dat had natuurlijk geduchte invloed op de zogenaamde immateriële beleidsterreinen.
Ook het kabinet van de kleffe vriendjes Rutte en Samsom geneert zich kennelijk niet om steun te zoeken bij de zwartekousenkerk. De warrige woonplannen van Blok zijn er uiteindelijk dus min of meer doorgekomen dankzij steun van de SGP.
Als je de dominee ziet, kan de koopman niet ver zijn. En verdomd, het kabinet levert boter bij de vis. Vanochtend al verklaart Plasterk, dat er geen heksenjacht op de weigerambtenaren zal plaatsvinden. In het Nederlands Dagblad nog wel, zodat de aanhang van de gedoogpartner rechtstreeks stroop om de mond gesmeerd wordt.
Voor euthanasiewetgeving, koopzondag en dergelijke vrees ik het ergste.
Ook het kabinet van de kleffe vriendjes Rutte en Samsom geneert zich kennelijk niet om steun te zoeken bij de zwartekousenkerk. De warrige woonplannen van Blok zijn er uiteindelijk dus min of meer doorgekomen dankzij steun van de SGP.
Als je de dominee ziet, kan de koopman niet ver zijn. En verdomd, het kabinet levert boter bij de vis. Vanochtend al verklaart Plasterk, dat er geen heksenjacht op de weigerambtenaren zal plaatsvinden. In het Nederlands Dagblad nog wel, zodat de aanhang van de gedoogpartner rechtstreeks stroop om de mond gesmeerd wordt.
Voor euthanasiewetgeving, koopzondag en dergelijke vrees ik het ergste.
Abonneren op:
Posts (Atom)



