dinsdag 26 februari 2013

De Bom; berichten uit het rampgebied

Vanzelfsprekend hebben wij een groot deel van de dag sidderend onder de keukentafel doorgebracht. Bij werkzaamheden op het aanpalende vliegveld Eelde was immers een grote vliegtuigbom opgedolven. In de loop van de dag bleek dat het ging om een Duitse 500-ponder in zeer slechte staat; ik ga er van uit dat dat laatste betekent dat je er maar naar hoeft te kijken om hem te laten ontploffen.

Er was sprake van evacuatie in een ruime straal rondom de plek van het potentiƫle onheil. Ons heeft echter niemand benaderd, wat ik eigenlijk wel een beetje jammer vond, want ik zag er een leuk blogje in. Graag had ik beschreven hoe wij kleumend waren samengedreven in een sfeerloze sporthal elders in de gemeente, gehuld in dekens van het Rode Kruis en druk bezig met het invullen van formuliertjes om in aanmerking te komen voor Slachtofferhulp. Dat is dus niet doorgegaan.

Een mooi pathetisch aspect van het geheel was wel dat er helemaal geen enkele landing en helemaal geen enkel vertrek van een passagiersvlucht afgelast behoefde te worden. Nul dus! Op de regionale televisie zag ik de directeur van het vliegveld worstelen met dit genante gegeven - hij mompelde iets over lesvluchten en zakenvluchten, dat wel. Voor de goede orde: jaar in jaar uit ontvangt dit vliegveld een miljoen euro aan subsidie.

Op zeker moment, de keukentafel beu, besloten wij het bedreigde gebied te verlaten en ons naar Haren te begeven. In de huidige politieke constellatie zit je toch beter tussen de rijken dan tussen de armen, dachten wij zo - denk alleen maar even aan de wijzigingen in de belastingschijven. Wij trokken dus, zo goed en zo kwaad als het ging, een sprintje naar de auto en snelden de gemeente Tynaarlo uit.

In Haren bezochten wij een opticien, alwaar ik mijn gezichtssterkte heb laten meten. Dat leverde een aangename verrassing op: mijn rechteroog was meer dan een hele dioptrie minder slecht geworden! Nou weet ik natuurlijk wel dat dat in feite komt doordat je ooglens wat vlakker wordt als je heel, heel erg oud wordt, en dat het me materieel helemaal niks oplevert, en ik herinner me heus wel dat dit mij al op m'n twaalfde voorspeld was, maar toch is het een leuke opsteker voor het moreel, juist in een tijd dat het rechtse kabinet de rekening van de crisis doorschuift naar de vorige generatie.

Tot onze verrassing bleek zich tegenover de opticien ineens een Jumbo te bevinden, en in tegenstelling tot mijn beminde echtgenote was ik nog nooit in een Jumbo geweest, hoewel ik wel vrijwel alle boodschappen doe. We vonden dat we er net zo goed een avontuurlijke middag van konden maken en zijn de Jumbo ingegaan, en ik moet zeggen: niet slecht, zo'n Jumbo!

Volgens de recentste berichten wordt de bom morgen ter plaatse tot ontploffing gebracht; ik blijf er voor thuis.

Geen opmerkingen: