Natuurlijk brengen wij geen bezoek aan het Drents Museum zonder even onze dorpsgenote het Meisje van Yde gedag te zeggen, de puber die lang geleden op zo akelige wijze om het leven is gebracht. Een dag geen veenlijk gezien is een dag niet geleefd, zeggen wij altijd maar. Tot onze verrassing was inmiddels aan het Meisje een heftig audiovisueel spektakel gewijd, compleet met Drents accent van de spreker. Had voor ons niet per se gehoeven.
Nog hogerop in het museum vonden we de tentoonstelling Gezichten van dementie. De schilder Herman van Hoogdalem (filmpje even afspelen) heeft een aantal demente patiënten uit de mij niet geheel onbekende Dilgt te Haren geschilderd. Zeer indrukwekkende, enorm grote portretten in waterverf. In een hoekje wordt een soort making of-film vertoond.
Ik was er al enigszins op voorbereid, in een bijlage van Trouw heeft er een artikel over gestaan en dat had ik gelezen, maar de portretten en de film waren zeer confronterend omdat een van de geportretteerden een vroegere collega uit de Kreupelstraat is, van wie ik tot voor kort helemaal niet wist dat hij zo terecht was gekomen. Ook deze tentoonstelling is zeer de moeite waard, het zijn geweldige schilderijen. Tot 19 mei te bezoeken.
Bij het verlaten van het museum hebben we in de winkel nog even voor een gepensioneerdenprijsje (elk vijf euro) twee boeken gekocht: eentje met de wulpse billen die Wout Muller graag schilderde en eentje met de verstilde en nevelige Drentse watertjes van Berend Groen.
dinsdag 19 februari 2013
maandag 18 februari 2013
Drents Museum
Kunstkenners onder mijn lezers, de meerderheid dus waarschijnlijk, hadden natuurlijk al geconcludeerd dat wij de tentoonstelling over het Socialistisch Realisme in het Drents Museum in Assen bezocht hebben. De term Socialistisch Realisme doelt niet op het afschudden van ideologische veren of op het aanvaarden van de SGP als gedoogpartner, daar is ook weinig socialistisch aan, maar op de dominante kunststroming in de voormalige Sovjet-Unie.
In eerdere blogjes liet ik, onder valse vlag, al een paar schilderijen (of stukjes daarvan) zien: hier en hier.
In werkelijkheid waren het deze schilderijen:
Het was al weer een paar jaar geleden dat we in het Drents Museum waren. In die tijd is het ingrijpend verbouwd en uitgebreid. We hebben enige tijd vergeefs aan de ons bekende oude toegangsdeur staan morrelen, maar ons werd duidelijk dat we een hoek om moesten en dat we ons naar de nieuwe ingang in de nieuwe vleugel moesten begeven.
Het museum is prachtig geworden en de tentoonstelling was ook prachtig. Over het Socialistisch Realisme wordt vaak nogal laatdunkend gedaan, maar je kunt je als toeschouwer moeilijk onttrekken aan het optimisme dat van deze schilderijen afspat. Het lijkt ook wel of het in de Sovjet-Unie eigenlijk altijd mooi weer was. Het allermooiste schilderij, dat eigenlijk niet zo heel goed paste tussen al die kolchozen en machinefabrieken, vond ik het onderstaande, dat ik voor mezelf heb onthouden als "Landerige meiden", maar dat in werkelijkheid Kinderen heet. Het is door twee broers geschilderd (er werd vaak door twee mensen aan een schilderij gewerkt) tijdens een reis langs de Wolga.
Natuurlijk dropen de bijschriften van de schilderijen van de revisionistische en imperialistische propaganda, maar dat kon niet verhinderen dat wij de expositie bezield van een hernieuwd revolutionair elan verlieten. De tentoonstelling loopt tot 9 juni en wij gaan zeker nog een keer.
Maar er was meer (wordt vervolgd).
In eerdere blogjes liet ik, onder valse vlag, al een paar schilderijen (of stukjes daarvan) zien: hier en hier.
In werkelijkheid waren het deze schilderijen:
Het was al weer een paar jaar geleden dat we in het Drents Museum waren. In die tijd is het ingrijpend verbouwd en uitgebreid. We hebben enige tijd vergeefs aan de ons bekende oude toegangsdeur staan morrelen, maar ons werd duidelijk dat we een hoek om moesten en dat we ons naar de nieuwe ingang in de nieuwe vleugel moesten begeven.
Het museum is prachtig geworden en de tentoonstelling was ook prachtig. Over het Socialistisch Realisme wordt vaak nogal laatdunkend gedaan, maar je kunt je als toeschouwer moeilijk onttrekken aan het optimisme dat van deze schilderijen afspat. Het lijkt ook wel of het in de Sovjet-Unie eigenlijk altijd mooi weer was. Het allermooiste schilderij, dat eigenlijk niet zo heel goed paste tussen al die kolchozen en machinefabrieken, vond ik het onderstaande, dat ik voor mezelf heb onthouden als "Landerige meiden", maar dat in werkelijkheid Kinderen heet. Het is door twee broers geschilderd (er werd vaak door twee mensen aan een schilderij gewerkt) tijdens een reis langs de Wolga.
Natuurlijk dropen de bijschriften van de schilderijen van de revisionistische en imperialistische propaganda, maar dat kon niet verhinderen dat wij de expositie bezield van een hernieuwd revolutionair elan verlieten. De tentoonstelling loopt tot 9 juni en wij gaan zeker nog een keer.
Maar er was meer (wordt vervolgd).
vrijdag 15 februari 2013
Boter bij de vis (2)
Soms lijkt de boter zelfs voor de vis uit te gaan.
De PVV, koddige luitjes als het op hun schaarse niet-kwaadaardige momenten zijn, heeft een motie ingediend met als strekking dat Nederland geen "belastingparadijs" mag worden genoemd. Dat heb je natuurlijk met die fijngevoelige types in de kamer.
Niet zo erg. We weten uit welke hoek het komt, tenslotte.
Maar deze motie is aangenomen! En wel met steun van de PvdA, de partij van Ruttes kleffe vriendje Samsom. Toen Kok die ideologische veren afwierp, zijn ze duidelijk vervolgens ook ritueel verbrand.
Te voorspellen is dat binnenkort de PVV zal fungeren als gedoogpartner voor het duo Samsom&Rutte.
UPDATE: het ziet er naar uit, dat de PVV in de Eerste Kamer als gedoger zal optreden voor bezuinigingen op de publieke omroep.
De PVV, koddige luitjes als het op hun schaarse niet-kwaadaardige momenten zijn, heeft een motie ingediend met als strekking dat Nederland geen "belastingparadijs" mag worden genoemd. Dat heb je natuurlijk met die fijngevoelige types in de kamer.
Niet zo erg. We weten uit welke hoek het komt, tenslotte.
Maar deze motie is aangenomen! En wel met steun van de PvdA, de partij van Ruttes kleffe vriendje Samsom. Toen Kok die ideologische veren afwierp, zijn ze duidelijk vervolgens ook ritueel verbrand.
Te voorspellen is dat binnenkort de PVV zal fungeren als gedoogpartner voor het duo Samsom&Rutte.
UPDATE: het ziet er naar uit, dat de PVV in de Eerste Kamer als gedoger zal optreden voor bezuinigingen op de publieke omroep.
woensdag 13 februari 2013
Boter bij de vis
Dat Kees van der Staaij achterin de auto van de minister-president werd betrapt beschouw ik nog altijd als een hoogtepunt uit de parlementaire geschiedenis, althans uit de verslaggeving daarvan. Het vorige kabinet had de SGP als extra gedoogpartner ingehuurd en dat had natuurlijk geduchte invloed op de zogenaamde immateriële beleidsterreinen.
Ook het kabinet van de kleffe vriendjes Rutte en Samsom geneert zich kennelijk niet om steun te zoeken bij de zwartekousenkerk. De warrige woonplannen van Blok zijn er uiteindelijk dus min of meer doorgekomen dankzij steun van de SGP.
Als je de dominee ziet, kan de koopman niet ver zijn. En verdomd, het kabinet levert boter bij de vis. Vanochtend al verklaart Plasterk, dat er geen heksenjacht op de weigerambtenaren zal plaatsvinden. In het Nederlands Dagblad nog wel, zodat de aanhang van de gedoogpartner rechtstreeks stroop om de mond gesmeerd wordt.
Voor euthanasiewetgeving, koopzondag en dergelijke vrees ik het ergste.
Ook het kabinet van de kleffe vriendjes Rutte en Samsom geneert zich kennelijk niet om steun te zoeken bij de zwartekousenkerk. De warrige woonplannen van Blok zijn er uiteindelijk dus min of meer doorgekomen dankzij steun van de SGP.
Als je de dominee ziet, kan de koopman niet ver zijn. En verdomd, het kabinet levert boter bij de vis. Vanochtend al verklaart Plasterk, dat er geen heksenjacht op de weigerambtenaren zal plaatsvinden. In het Nederlands Dagblad nog wel, zodat de aanhang van de gedoogpartner rechtstreeks stroop om de mond gesmeerd wordt.
Voor euthanasiewetgeving, koopzondag en dergelijke vrees ik het ergste.
maandag 11 februari 2013
zaterdag 9 februari 2013
Butterful
Vanochtend hoorde ik het lied Oh! Carol! van Neil Sedaka op de radio. Nou ja, eigenlijk was het de televisie, want ik heb onlangs de 100% leutervrije digitale radiozenders daarop ontdekt. Een ervan heet Rock 'n Roll, een kanaal waarop aan de lopende band, en zonder verbindende tekst dus, nummers uit de jaren 60 der vorige eeuw worden gedraaid. Voor Ziggo-klanten: kanaal 1875.
Oh! Carol! is een lied vol zelfbeklag over een ongelijkwaardige relatie. Neil Sedaka is bij uitstek geschikt om dit prachtwerk te vertolken, omdat hij een soort ingebouwde snik in zijn stem heeft. Geen enkele latere versie haalt het bij die van Sedaka.
Al luisterend herinnerde ik mij, hoe ik in mijn prille puberteit het slachtoffer ben geweest van een rasechte mondegreen. Als 12-jarige was ik dol op dit nummer en ik kon het dan ook heel aardig meezingen. Ik had natuurlijk nog maar net Engels, maar dank zij de duidelijke dictie van Sedaka kwam ik toch een heel eind met de interpretatie. Alleen dat curieuze tweede zinnetje kon ik niet goed duiden: I am butterful. Geen idee wat dat kon betekenen, maar dat het iets bijzonder hitsigs was leed geen twijfel.
Het heeft minstens maanden en misschien wel een jaar geduurd voordat ik begreep wat Sedaka echt zong. En dat ik dat lang verkeerd had geïnterpreteerd heb ik uit gêne altijd verzwegen. Maar eens moet je uit de kast komen.
De juiste tekst is: I am but a fool.
Oh! Carol! is een lied vol zelfbeklag over een ongelijkwaardige relatie. Neil Sedaka is bij uitstek geschikt om dit prachtwerk te vertolken, omdat hij een soort ingebouwde snik in zijn stem heeft. Geen enkele latere versie haalt het bij die van Sedaka.
Al luisterend herinnerde ik mij, hoe ik in mijn prille puberteit het slachtoffer ben geweest van een rasechte mondegreen. Als 12-jarige was ik dol op dit nummer en ik kon het dan ook heel aardig meezingen. Ik had natuurlijk nog maar net Engels, maar dank zij de duidelijke dictie van Sedaka kwam ik toch een heel eind met de interpretatie. Alleen dat curieuze tweede zinnetje kon ik niet goed duiden: I am butterful. Geen idee wat dat kon betekenen, maar dat het iets bijzonder hitsigs was leed geen twijfel.
Het heeft minstens maanden en misschien wel een jaar geduurd voordat ik begreep wat Sedaka echt zong. En dat ik dat lang verkeerd had geïnterpreteerd heb ik uit gêne altijd verzwegen. Maar eens moet je uit de kast komen.
De juiste tekst is: I am but a fool.
vrijdag 8 februari 2013
Beving
Het is niet bepaald iets om de spot mee te drijven, je zult maar allemaal scheuren in je huis krijgen, maar twee dingen wil ik jullie toch niet onthouden:
* op het forum van FC Groningen-supporters wordt betreurd, dat het afstoten van Friesland weer niet gelukt is;
* RTVNoord heeft schokkende beelden van twee omgevallen bekers in de prijzenkast van de voetbalvereniging in Kantens.
* op het forum van FC Groningen-supporters wordt betreurd, dat het afstoten van Friesland weer niet gelukt is;
* RTVNoord heeft schokkende beelden van twee omgevallen bekers in de prijzenkast van de voetbalvereniging in Kantens.
Abonneren op:
Posts (Atom)




