Al van kindsbeen af ben ik geen groot liefhebber van wandelen. Op jeugdige leeftijd al had ik door dat lopen het qua efficiency, snelheid en interessantheid niet haalt bij die andere vorm van voortbeweging op spierkracht: fietsen.
Mijn ouders plachten ons op zondagmiddag mee te nemen voor een wandeling om de Kindertjesweilanden, een weidegebied dat pal voor ons huis in Zwolle lag. Het dankte zijn naam aan het feit dat het eigendom was, of was geweest, van het Hervormd Weeshuis in Zwolle, waar overigens mijn beide ouders zijn opgegroeid en waar ze elkaar hebben leren kennen. Ik had een hekel aan die wandelingen, ook al omdat ik tien keer per week de afstand van en naar school lopend aflegde, en dat was ongeveer een kilometer enkele reis (ja ja, jeugdige lezer, je hebt het goed uitgerekend, we gingen ook op zaterdagmorgen naar school, en op de gewone dagen liepen we tussen de middag heen en weer naar huis om daar te eten). Ik vond dus ongetwijfeld dat ik al wel genoeg sjouwde.
Maar ja, nu ik opnieuw heb moeten leren lopen, wil ik vervolgens ook wel graag opnieuw leren wandelen, al blijf ik het een inferieure vorm van verplaatsing vinden. Bij mijn wandeltraining is de eerder beschreven data-tracker (eigenlijk heet het datalogger) natuurlijk een enorme stimulans. Al voortzwoegend kan ik mij verheugen op de fraaie lijntjes in een opgewekt kleurtje, die straks op de kaart van Google Earth zullen verschijnen. Zoiets houdt de moed erin.
Gisteren heb ik een nieuw post-operatief persoonlijk record gevestigd, namelijk 5,8 kilometer. De laatste kilometer daarvan wel met de wandelstok, al was het maar om praatjes in het dorp over beschonkenheid mijnerzijds te voorkomen. Ik zwalk namelijk nogal als ik moe word.
Het kaartje staat hieronder. Bij de eerste rode stip heb ik een (onbeduidende) foto gemaakt, bij de tweede stip staat een bankje, waarvan ik dankbaar gebruik heb gemaakt.
Vandaag was het zulk mooi weer, dat ik mij veroorloofd heb in plaats van de wandeloefening een stukje te fietsen. Heerlijk!
edit: vandaag (zaterdag) opgevoerd naar 6,1 km.
donderdag 15 maart 2012
woensdag 14 maart 2012
Boekenbal was helemaal niks an
Eigenlijk lag iedereen om half twee al weer lang en breed in z'n bed. De verslaggever van RTL4, die ook eens even literair wilde doen, meldt immers dat het feest doorging 'tot in de veel te kleine uurtjes'.
zondag 11 maart 2012
Rawie
's Zaterdags koop ik altijd een los exemplaar van het Dagblad van het Noorden, dat in deze contreien nog altijd het Nieuwsblad wordt genoemd. Niet zo'n hele beste krant, maar ik vind het leuk om een beetje op de hoogte te blijven van de lokale politiek in de stad Groningen, omdat ik daar beroepshalve veel mee te maken heb gehad. Bovendien heeft er jarenlang een mooi feuilleton van Frank den Hollander in gestaan, onder de titel 'Bij hoog en bij laag', waarvan de hoofdpersoon als functie had, ik citeer, 'senior beleidsmedewerker Visie en Integrale Strategie bij de provincie Groningen'. Bovendien werd mijn vroegere werkgever de Groningse Schoolvereniging er wel eens in genoemd, als verwende kindertjes van druk-druk-druk-ouders moesten worden gekarakteriseerd. Maar het Nieuwsblad heeft dat fraaie feuilleton helaas de nek omgedraaid.
De laatste jaren geniet ik vooral van de column van de door mij bewonderde dichter Jean Pierre Rawie. Hij schreef bijvoorbeeld de onvergetelijke woorden:
Compacter kun je de herfstblues al niet weergeven. Een tweevoetige jambe, nota bene! Maar alleen al het dakje op de e is genoeg om mij licht te ontroeren.
Enfin, in die column komt vrijwel wekelijks Rawies partner ter sprake, en zij wordt steevast aangeduid als 'de Jonge Vrouw die de Beste Jaren van haar Leven aan mij vergooit'. En elke keer moet ik daar weer even om grijnzen.
Maar gisteren heette zij ineens: 'mijn levensgezellin, die het toch al zo zwaar heeft'. Ik maak mij zorgen over de toestand ten huize Rawie.
De laatste jaren geniet ik vooral van de column van de door mij bewonderde dichter Jean Pierre Rawie. Hij schreef bijvoorbeeld de onvergetelijke woorden:
De dag wordt kort.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Compacter kun je de herfstblues al niet weergeven. Een tweevoetige jambe, nota bene! Maar alleen al het dakje op de e is genoeg om mij licht te ontroeren.
Enfin, in die column komt vrijwel wekelijks Rawies partner ter sprake, en zij wordt steevast aangeduid als 'de Jonge Vrouw die de Beste Jaren van haar Leven aan mij vergooit'. En elke keer moet ik daar weer even om grijnzen.
Maar gisteren heette zij ineens: 'mijn levensgezellin, die het toch al zo zwaar heeft'. Ik maak mij zorgen over de toestand ten huize Rawie.
donderdag 8 maart 2012
Graanteelt in alexandrijnen
Van de versvoeten behandelen wij vandaag de alexandrijn.
Een alexandrijn is een zesvoetige jambe. Een voorbeeld van een jambe is het woord trochee. Een alexandrijn is dus een versregel met het ritme pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom. Bent u daar nog? Er mag eventueel nog een onbeklemtoonde pom achteraan komen, dan heet het nog steeds een alexandrijn.
Van Reve is de ijzersterke uitspraak, dat tegenwoordig geen enkel schoolkind nog weet wie Eerste van der Helst was (door sommigen wordt de opmerking trouwens toegeschreven aan W.F. Hermans). Ook de grote dichter Derde Helmers is in het vergeetboek geraakt, hoewel er nog altijd een straat in Amsterdam naar hem is genoemd:
Van deze Helmers citeer ik ter illustratie een gedicht, gewijd aan de graanteelt. Het is grotendeels opgezet in, ik zeg het zonder enige aarzeling, gebeeldhouwde alexandrijnen. Eerst moet hij nog een beetje op gang komen, maar lees de laatste vier regels eens zachtjes op, met enige overdrijving van de klemtonen. Derde Helmers rules!
De eerste korrel
Een alexandrijn is een zesvoetige jambe. Een voorbeeld van een jambe is het woord trochee. Een alexandrijn is dus een versregel met het ritme pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom pom. Bent u daar nog? Er mag eventueel nog een onbeklemtoonde pom achteraan komen, dan heet het nog steeds een alexandrijn.
Van Reve is de ijzersterke uitspraak, dat tegenwoordig geen enkel schoolkind nog weet wie Eerste van der Helst was (door sommigen wordt de opmerking trouwens toegeschreven aan W.F. Hermans). Ook de grote dichter Derde Helmers is in het vergeetboek geraakt, hoewel er nog altijd een straat in Amsterdam naar hem is genoemd:
Van deze Helmers citeer ik ter illustratie een gedicht, gewijd aan de graanteelt. Het is grotendeels opgezet in, ik zeg het zonder enige aarzeling, gebeeldhouwde alexandrijnen. Eerst moet hij nog een beetje op gang komen, maar lees de laatste vier regels eens zachtjes op, met enige overdrijving van de klemtonen. Derde Helmers rules!
De eerste korrel
Eén graankorl, achteloos in een vruchtbre grond bedolven,
Zien we, als een zwangre halm, ras op de luchtstroom golven,
Hij schudt zijn vruchten af, rijpende in de grond,
In halmen opslaan, waar eerst ruigte en heester stond:
Dan duizendvoud herteeld en duizendvoud herboren,
Doorgolft een gans gewest een gouden zee van koren:
En 't land, eerst naakt en woest, nu rijk en mild gevoed!
Dankt blij aan 't eerste korl zijn vrucht en overvloed.
J.F. Helmers (1767-1813)
woensdag 7 maart 2012
TopGear
Als tevreden eigenaar van een Roemeense tank heb ik natuurlijk weinig te zoeken bij het televisieprogramma TopGear. Die ene presentator lijkt mij bovendien een eersteklas klootzak.
Maar het label van hun t-shirt is wel oké.
Maar het label van hun t-shirt is wel oké.
dinsdag 6 maart 2012
Grus grus
Ik ben niet zo'n fanatieke vogelaar dat mijn blik permanent op het zwerk gericht is, maar toen ik net even in de tuin was hoorde ik een vertrouwd getrompetter boven me. Kraanvogels! Een groepje van 13 stuks vloog in oost-noord-oostelijke richting over. Waarschijnlijk zijn ze onderweg naar Rügen in Duitsland, om vandaar de oversteek naar Scandinavië te maken.
We worden hier doorgaans niet mee verwend, want de trekroutes van deze prachtige dieren liggen gewoonlijk wat meer naar het oosten. Zie ook Tubantia van vandaag.
We worden hier doorgaans niet mee verwend, want de trekroutes van deze prachtige dieren liggen gewoonlijk wat meer naar het oosten. Zie ook Tubantia van vandaag.
Nomofobie
Velerlei zijn mijn kwalen, en velerlei zijn de kwalen die ik heb gehad. Dat varieert van een ingegroeide teennagel tot bijna dood, via een gebroken pols, slokdarmkramp en diabetes. Natuurlijk kan ik niet in de schaduw staan van wijlen een tante van mij, die echt alles bleek te hebben gehad wat je maar kon opnoemen, maar ik kom toch een heel eind in die richting. Enfin, dat heb je als je ouder wordt.
Ook toen de fobieën werden uitgedeeld heb ik bepaald niet achteraan gestaan. Hoogtevrees heb ik natuurlijk ("mij zijn niet van de bange, mij zijn van de voorzichtige", zoals Klukkluk placht te roepen), mijn sociale fobie is bij mijn lezers algemeen bekend en ik vind grote menigtes erg bedreigend (dus bij het concert van de Stones in het Stadspark stond ik helemaal aan het randje). Vliegangst heb ik dan toevallig niet, maar daar schiet ik weinig mee op, want ik heb wel een forse fobie voor luchthavens. Heathrow beschouw ik als een aards filiaal van de hel, maar ook van Schiphol kan ik behoorlijk panisch worden. Gelukkig heb ik meestal iemand bij me die in ijzige kalmte al die rare borden in zich opneemt en mij vastberaden naar de juiste gate, de toepasselijke incheckbalie of de adequate bagageband leidt.
Eigenlijk heb ik ook een reisfobie, net zoals de stadsdichter van Utrecht. Die waagt zich niet buiten de grenzen van zijn provincie, wat in het geval van Utrecht natuurlijk een forse beperking inhoudt. Ik voel mee met die man, want ik zou ook het liefst permanent binnen de driehoek Groningen-Norg-Assen verblijven. Dat ik ooit exotische bestemmingen als Radium Hot Springs, Ishigaki (met een acceptabel vliegveld trouwens) en Kutno heb bereikt is eigenlijk alleen te danken aan compensatie van mijn angsten door toegewijd vaderschap en trouwe echtgenootheid. En strakke begeleiding natuurlijk.
Terzake: nomofobie. Dat is in elk geval iets waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit last van zal krijgen. Dat heb je ook, als je ouder wordt. Nomofobie (no-mobile-phobia) is namelijk de angst dat je niet mobiel bereikbaar zou kunnen zijn. En zoiets kan zich natuurlijk makkelijk voordoen: telefoon gewoon vergeten, accu leeg, geen bereik, beltegoed op. Het is in Engeland onderzocht en daar bleek dat meer dan de helft van de bevolking gebukt gaat onder deze fobie! Of het leeftijdscohort helemaal aselect was (om maar eens even lekker statistisch te doen) waag ik te betwijfelen, maar dan nog. Ook zeer verbazend: veel meer mannen dan vrouwen hebben het. Dat zou dan ook verklaren waarom zoveel mannen meer dan één mobiele telefoon hebben. Als de een het dan begeeft, heb je altijd de andere nog.
Mij kan het niks schelen of ik al dan niet mobiel bereikbaar ben. Verreweg het grootste deel van mijn leven ben ik behouden doorgekomen zonder mobiele telefoon. Maar een interessante kwaal is nomofobie wel. Lees hier meer.
Ook toen de fobieën werden uitgedeeld heb ik bepaald niet achteraan gestaan. Hoogtevrees heb ik natuurlijk ("mij zijn niet van de bange, mij zijn van de voorzichtige", zoals Klukkluk placht te roepen), mijn sociale fobie is bij mijn lezers algemeen bekend en ik vind grote menigtes erg bedreigend (dus bij het concert van de Stones in het Stadspark stond ik helemaal aan het randje). Vliegangst heb ik dan toevallig niet, maar daar schiet ik weinig mee op, want ik heb wel een forse fobie voor luchthavens. Heathrow beschouw ik als een aards filiaal van de hel, maar ook van Schiphol kan ik behoorlijk panisch worden. Gelukkig heb ik meestal iemand bij me die in ijzige kalmte al die rare borden in zich opneemt en mij vastberaden naar de juiste gate, de toepasselijke incheckbalie of de adequate bagageband leidt.
Eigenlijk heb ik ook een reisfobie, net zoals de stadsdichter van Utrecht. Die waagt zich niet buiten de grenzen van zijn provincie, wat in het geval van Utrecht natuurlijk een forse beperking inhoudt. Ik voel mee met die man, want ik zou ook het liefst permanent binnen de driehoek Groningen-Norg-Assen verblijven. Dat ik ooit exotische bestemmingen als Radium Hot Springs, Ishigaki (met een acceptabel vliegveld trouwens) en Kutno heb bereikt is eigenlijk alleen te danken aan compensatie van mijn angsten door toegewijd vaderschap en trouwe echtgenootheid. En strakke begeleiding natuurlijk.
Terzake: nomofobie. Dat is in elk geval iets waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit last van zal krijgen. Dat heb je ook, als je ouder wordt. Nomofobie (no-mobile-phobia) is namelijk de angst dat je niet mobiel bereikbaar zou kunnen zijn. En zoiets kan zich natuurlijk makkelijk voordoen: telefoon gewoon vergeten, accu leeg, geen bereik, beltegoed op. Het is in Engeland onderzocht en daar bleek dat meer dan de helft van de bevolking gebukt gaat onder deze fobie! Of het leeftijdscohort helemaal aselect was (om maar eens even lekker statistisch te doen) waag ik te betwijfelen, maar dan nog. Ook zeer verbazend: veel meer mannen dan vrouwen hebben het. Dat zou dan ook verklaren waarom zoveel mannen meer dan één mobiele telefoon hebben. Als de een het dan begeeft, heb je altijd de andere nog.
Mij kan het niks schelen of ik al dan niet mobiel bereikbaar ben. Verreweg het grootste deel van mijn leven ben ik behouden doorgekomen zonder mobiele telefoon. Maar een interessante kwaal is nomofobie wel. Lees hier meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)




