De laatste jaren geniet ik vooral van de column van de door mij bewonderde dichter Jean Pierre Rawie. Hij schreef bijvoorbeeld de onvergetelijke woorden:
De dag wordt kort.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Het loof verdort.
Ik drink weêr port.
Compacter kun je de herfstblues al niet weergeven. Een tweevoetige jambe, nota bene! Maar alleen al het dakje op de e is genoeg om mij licht te ontroeren.
Enfin, in die column komt vrijwel wekelijks Rawies partner ter sprake, en zij wordt steevast aangeduid als 'de Jonge Vrouw die de Beste Jaren van haar Leven aan mij vergooit'. En elke keer moet ik daar weer even om grijnzen.
Maar gisteren heette zij ineens: 'mijn levensgezellin, die het toch al zo zwaar heeft'. Ik maak mij zorgen over de toestand ten huize Rawie.


