Sinds ik onlangs gewag maakte van het succesvol plaatsen van een nieuwe router word ik voortdurend lastig gevallen met vragen over mijn netwerk: hoe dat nou allemaal in elkaar zit, wat voor spullen erin zitten en ga zo maar door. Dus gisteravond zeer laat heb ik maar eens een trial-versie van zo'n diagramprogramma opgehaald en er met de Franse slag een schemaatje van gemaakt. Ziehier.
(Natuurlijk weet ik wel dat het niemand ook maar ene bal interesseert hoe mijn netwerk in elkaar zit. Maar ik vind het zelf zo leuk.....)
vrijdag 10 februari 2012
woensdag 8 februari 2012
Scharrig minkeltje
Alles bij elkaar moet ik in mijn leven vele honderden, zo niet enige duizenden uren voorgelezen hebben. Als je de uren per luisteraar telt zijn het er zelfs tienduizenden. Ga maar na: 28 jaar onderwijs, 40 schoolweken per jaar, minstens drie kwartier per week, en klassen van gemiddeld 28 leerlingen. Daar komt dan nog het voorlezen aan mijn eigen kinderen bij, en het voorlezen aan kinderen van vrienden en kennissen. Prachtig werk: de kinderen hangen aan je lippen, je kunt een speld horen vallen, ze willen ook dat je doorleest als de bel aan het eind van de schooldag is gegaan. En dan de diepe voldoening als de kinderen het voorgelezen boek ook nog een keertje zèlf willen lezen.
Lang niet elk boek is geschikt om voor te lezen, in elk geval niet voor mij. Jan Terlouw bijvoorbeeld, best aardige en zeer politiek correcte kinderboeken - maar het voorlezen ervan was een moeizame geschiedenis. Ik heb er nooit precies de vinger op kunnen leggen waar hem dat in zat, maar sommige boeken zijn voorlezend niet om door te komen; Bob Evers, brrrr, ik had wel eens een klas met veel jongens die dat graag wilden, maar ik heb er nooit eentje van afgemaakt, van die boeken, bedoel ik.
Favorieten thuis waren onder andere 'De muis zoekt een huis' ("Mojs, mojs", riep de eenjarige R. dan enthousiast), 'Albin helpt een handje' (over een jongetje dat volwassenen helpt met oversteken, in een kritieke situatie het verkeer even regelt en dat soort dingen) en natuurlijk het tragische, maar gelukkig goed aflopende 'Het vogeltje dat te ver vloog'. Van die boeken kende ik de tekst wel ongeveer uit m'n hoofd.
Op school heb ik veel boeken van Tonke Dragt voorgelezen. Natuurlijk 'De Zevensprong', dat niet alleen ruime identificatiemogelijkheden aan de leerlingen bood, maar ook de voorlezende onderwijzer de mogelijkheid gaf zich in te beelden dat hij eigenlijk Frans de Rode was, de leerkracht van de klas uit het boek. En de Tiuri-reeks van dezelfde schrijfster: 'Brief aan de Koning' en 'Geheimen van het wilde woud', avontuurlijke boeken die in de riddertijd spelen. Thea Beckman: 'Kruistocht in spijkerbroek', zelf vond ik het een beetje gekunsteld, maar de kinderen waren er dol op.
En natuurlijk ook het onvoorstelbaar griezelige 'De meester van de Zwarte Molen' (in de wandeling naar de hoofdpersoon Krabat genoemd) van O. Preussler, een boek dat zo eng was dat kinderen soms hun handen voor hun oren hielden omdat ze niet verder durfden te luisteren.
Voor korte verhalen was 'Heksen en zo' van Annie M.G. Schmidt zeer geschikt. Bijvoorbeeld het verhaal over de gewone jongen, die met behulp van een groen krijtje een bijzonder gevaarlijke draak onschadelijk maakt. Die draak hield een prinses gevangen en als ze eenmaal vrij is zegt de koning: 'Nu mag je met haar trouwen, dat begrijp je zeker wel'. Waarop het jongetje de onsterfelijke woorden spreekt: 'Eerst zien'.
Maar het allerliefst las ik Roald Dahl voor. 'Mathilda' bijvoorbeeld, over een meisje met akelige ouders (haar vader draait beroepshalve de kilometertellers van auto's terug) dat over magische krachten beschikt, waarvan ze onder andere gebruik maakt om het tyrannieke vrouwelijke schoolhoofd de Bulstronk te grazen te nemen. En 'Gruwelijke Rijmen', een ik zal maar zeggen eigentijdse benadering van bekende sprookjes.
Het vaakst en het liefst heb ik Dahls 'GVR' voorgelezen. De Grote Vriendelijke Reus is nogal sterk in het verhaspelen van taal. Daaraan danken wij vondsten zoals Smeergore Snoskommers, en het Scharrige Minkeltje uit de titel van dit blogje. Het is doorspekt met taalgrapjes en de vertaalster heeft een geweldige prestatie geleverd. Hier kreeg ook de voorlezer dikwijls de slappe lach. Ik kan dit boek met kracht aanbevelen aan een ieder, die het nog niet gelezen heeft, zowel aan kinderen als aan grote mensen.
De allermooiste voorgelezen zin komt echter uit Dahls Gruwelijke Rijmen, om precies te zijn uit zijn bewerking van Roodkapje:
(Toen) trok het meisje in een wipje
Een revolver uit haar slipje.
Lang niet elk boek is geschikt om voor te lezen, in elk geval niet voor mij. Jan Terlouw bijvoorbeeld, best aardige en zeer politiek correcte kinderboeken - maar het voorlezen ervan was een moeizame geschiedenis. Ik heb er nooit precies de vinger op kunnen leggen waar hem dat in zat, maar sommige boeken zijn voorlezend niet om door te komen; Bob Evers, brrrr, ik had wel eens een klas met veel jongens die dat graag wilden, maar ik heb er nooit eentje van afgemaakt, van die boeken, bedoel ik.
Favorieten thuis waren onder andere 'De muis zoekt een huis' ("Mojs, mojs", riep de eenjarige R. dan enthousiast), 'Albin helpt een handje' (over een jongetje dat volwassenen helpt met oversteken, in een kritieke situatie het verkeer even regelt en dat soort dingen) en natuurlijk het tragische, maar gelukkig goed aflopende 'Het vogeltje dat te ver vloog'. Van die boeken kende ik de tekst wel ongeveer uit m'n hoofd.
Op school heb ik veel boeken van Tonke Dragt voorgelezen. Natuurlijk 'De Zevensprong', dat niet alleen ruime identificatiemogelijkheden aan de leerlingen bood, maar ook de voorlezende onderwijzer de mogelijkheid gaf zich in te beelden dat hij eigenlijk Frans de Rode was, de leerkracht van de klas uit het boek. En de Tiuri-reeks van dezelfde schrijfster: 'Brief aan de Koning' en 'Geheimen van het wilde woud', avontuurlijke boeken die in de riddertijd spelen. Thea Beckman: 'Kruistocht in spijkerbroek', zelf vond ik het een beetje gekunsteld, maar de kinderen waren er dol op.
En natuurlijk ook het onvoorstelbaar griezelige 'De meester van de Zwarte Molen' (in de wandeling naar de hoofdpersoon Krabat genoemd) van O. Preussler, een boek dat zo eng was dat kinderen soms hun handen voor hun oren hielden omdat ze niet verder durfden te luisteren.
Voor korte verhalen was 'Heksen en zo' van Annie M.G. Schmidt zeer geschikt. Bijvoorbeeld het verhaal over de gewone jongen, die met behulp van een groen krijtje een bijzonder gevaarlijke draak onschadelijk maakt. Die draak hield een prinses gevangen en als ze eenmaal vrij is zegt de koning: 'Nu mag je met haar trouwen, dat begrijp je zeker wel'. Waarop het jongetje de onsterfelijke woorden spreekt: 'Eerst zien'.
Maar het allerliefst las ik Roald Dahl voor. 'Mathilda' bijvoorbeeld, over een meisje met akelige ouders (haar vader draait beroepshalve de kilometertellers van auto's terug) dat over magische krachten beschikt, waarvan ze onder andere gebruik maakt om het tyrannieke vrouwelijke schoolhoofd de Bulstronk te grazen te nemen. En 'Gruwelijke Rijmen', een ik zal maar zeggen eigentijdse benadering van bekende sprookjes.
Het vaakst en het liefst heb ik Dahls 'GVR' voorgelezen. De Grote Vriendelijke Reus is nogal sterk in het verhaspelen van taal. Daaraan danken wij vondsten zoals Smeergore Snoskommers, en het Scharrige Minkeltje uit de titel van dit blogje. Het is doorspekt met taalgrapjes en de vertaalster heeft een geweldige prestatie geleverd. Hier kreeg ook de voorlezer dikwijls de slappe lach. Ik kan dit boek met kracht aanbevelen aan een ieder, die het nog niet gelezen heeft, zowel aan kinderen als aan grote mensen.
De allermooiste voorgelezen zin komt echter uit Dahls Gruwelijke Rijmen, om precies te zijn uit zijn bewerking van Roodkapje:
(Toen) trok het meisje in een wipje
Een revolver uit haar slipje.
maandag 30 januari 2012
Bekend
Enkele jaren geleden heb ik tweemaal een groot aantal uren moeten doorbrengen op een afdeling van een Gronings ziekenhuis die, om mij volstrekt onduidelijke redenen, "Spoedopname" wordt genoemd. Als dat spoed is, moet een normale opname wel weken duren.
Ik kan het niemand aanraden, het verblijf is er verre van aangenaam, wat in mijn geval nog versterkt werd doordat ik letterlijk over de grond kroop van de buikpijn. Maar ook onder die gruwelijke omstandigheden hield ik mijn oren open en bleef alert om taalverschijnselen te registreren, waarmee ik in betere tijden de lezers van mijn weblog zou kunnen leren en vermaken. Niets is mij immers teveel.
In de eerste plaats ("op de eerste plaats" is een Roomse sjibbolet, wisten jullie dat?) merkte ik op, dat ik mijn verhaal bij iedere arts en iedere verpleegkundige opnieuw helemaal moest vertellen. Je zou toch verwachten dat de eerste gesprekspartner er wel een verslagje van gemaakt zou hebben, of op z'n minst een formuliertje zou hebben ingevuld, enfin, dat er een begin van dossiervorming zou zijn ontstaan, maar dat bleek op geen enkele wijze. Het gaf mij het gevoel dat ik werd onderworpen aan een geraffineerde verhoortechniek, en dat ik bij ook maar de geringste tegenspraak tussen ook maar de onbeduidendste elementen van mijn respectievelijke verklaringen hardhandig uit het ziekenhuis verwijderd zou worden. Dat leek me in de gegeven situatie zeer onwenselijk, maar ik heb mij er gelukkig doorheen geslagen.
Wat me ook opviel, was dat zoveel artsen (en je ziet er wat gedurende zo'n nacht) de uitermate toepasselijke voornaam Dokter hebben. Ik ben altijd al een liefhebber geweest van speaking names en in dat opzicht bevond ik mij in een waar luilekkerland. Tenzij Dokter Jansen en Dokter Pietersen niet de voornaam Dokter droegen, maar met dat Dokter verwezen naar hun functie. Ongeveer zoals ik mij in die tijd gewoonlijk voorstelde als Applicatiebeheerder F., terwijl ik eerder de voornamen Onderwijzer, Sportjournalist en Oudpapiersorteerder voerde. Helaas had ik onder die omstandigheden niet de tegenwoordigheid van geest om mij op die manier voor te stellen - de beste teksten verzint men nu eenmaal achteraf.
Waarom zouden ze dat nou eigenlijk doen? Zijn ze bang de de patiënt ze voor een ordinaire verpleegkundige aanziet? Is het omdat veel patiënten op hun beurt de stompzinnige gewoonte hebben om ze als Dokter aan te spreken, terwijl het toch gewone (en feilbare!) mevrouwen en meneren zijn? Zelf heb ik mij daaraan in elk geval nooit schuldig gemaakt: arts, loodgieter, burgemeester, het is òf de voornaam, òf mevrouw of meneer. Juf Heleen, dat kan nog net.
En het derde punt: de verbijsterende vraag "Bent u bekend met hoge bloeddruk?" Natuurlijk was ik dat. Iedereen kent toch wel iemand met hoge bloeddruk en zeker iedereen van mijn leeftijd. Goed, na enige verwarring begreep ik dat bedoeld werd: "Hèbt u een hoge bloeddruk?" En vervolgens bleek me dat deze manier van vragen zeer gebruikelijk is in de medische wereld. Je vraagt niet of iemand iets heeft, je vraagt of hij er bekend mee is. Of zouden ze bedoelen: "Bent u met hoge bloeddruk bekend onder medici?" Als in "Hebt u daarover een arts geraadpleegd?" En dat gaat dan maar door: Bent u bekend met diabetes? Bent u bekend met hartproblemen? Ik vind het werkelijk een bizarre manier van vragen.
Alle drie hierboven staande verschijnselen zijn makkelijk te herkennen als je eens een paar dagen zo'n ziekenhuisprogramma volgt, zoals die doordeweeks van half acht tot acht uur op Nederland 1 zijn.
Nadat ik een bijzonder lange en bijzonder pijnlijke nacht op de afdeling spoedopname had doorgebracht, achtte men het toch opportuun mij te voorzien van forse pijnstilling en mij daadwerkelijk op te nemen. Ik kwam terecht in een eenpersoonskamer, ik lag op een heerlijk bed, ik had geen pijn meer en de kamer had van die vrolijke Martiniziekenhuiskleurtjes. Ik dacht dus, dat ik geheel tegen de verwachting (om tweeërlei reden tegen de verwachting zelfs) in de hemel was beland. Ik was, als het ware, bekend met dood, dacht ik.
Ik kan het niemand aanraden, het verblijf is er verre van aangenaam, wat in mijn geval nog versterkt werd doordat ik letterlijk over de grond kroop van de buikpijn. Maar ook onder die gruwelijke omstandigheden hield ik mijn oren open en bleef alert om taalverschijnselen te registreren, waarmee ik in betere tijden de lezers van mijn weblog zou kunnen leren en vermaken. Niets is mij immers teveel.
In de eerste plaats ("op de eerste plaats" is een Roomse sjibbolet, wisten jullie dat?) merkte ik op, dat ik mijn verhaal bij iedere arts en iedere verpleegkundige opnieuw helemaal moest vertellen. Je zou toch verwachten dat de eerste gesprekspartner er wel een verslagje van gemaakt zou hebben, of op z'n minst een formuliertje zou hebben ingevuld, enfin, dat er een begin van dossiervorming zou zijn ontstaan, maar dat bleek op geen enkele wijze. Het gaf mij het gevoel dat ik werd onderworpen aan een geraffineerde verhoortechniek, en dat ik bij ook maar de geringste tegenspraak tussen ook maar de onbeduidendste elementen van mijn respectievelijke verklaringen hardhandig uit het ziekenhuis verwijderd zou worden. Dat leek me in de gegeven situatie zeer onwenselijk, maar ik heb mij er gelukkig doorheen geslagen.
Wat me ook opviel, was dat zoveel artsen (en je ziet er wat gedurende zo'n nacht) de uitermate toepasselijke voornaam Dokter hebben. Ik ben altijd al een liefhebber geweest van speaking names en in dat opzicht bevond ik mij in een waar luilekkerland. Tenzij Dokter Jansen en Dokter Pietersen niet de voornaam Dokter droegen, maar met dat Dokter verwezen naar hun functie. Ongeveer zoals ik mij in die tijd gewoonlijk voorstelde als Applicatiebeheerder F., terwijl ik eerder de voornamen Onderwijzer, Sportjournalist en Oudpapiersorteerder voerde. Helaas had ik onder die omstandigheden niet de tegenwoordigheid van geest om mij op die manier voor te stellen - de beste teksten verzint men nu eenmaal achteraf.
Waarom zouden ze dat nou eigenlijk doen? Zijn ze bang de de patiënt ze voor een ordinaire verpleegkundige aanziet? Is het omdat veel patiënten op hun beurt de stompzinnige gewoonte hebben om ze als Dokter aan te spreken, terwijl het toch gewone (en feilbare!) mevrouwen en meneren zijn? Zelf heb ik mij daaraan in elk geval nooit schuldig gemaakt: arts, loodgieter, burgemeester, het is òf de voornaam, òf mevrouw of meneer. Juf Heleen, dat kan nog net.
En het derde punt: de verbijsterende vraag "Bent u bekend met hoge bloeddruk?" Natuurlijk was ik dat. Iedereen kent toch wel iemand met hoge bloeddruk en zeker iedereen van mijn leeftijd. Goed, na enige verwarring begreep ik dat bedoeld werd: "Hèbt u een hoge bloeddruk?" En vervolgens bleek me dat deze manier van vragen zeer gebruikelijk is in de medische wereld. Je vraagt niet of iemand iets heeft, je vraagt of hij er bekend mee is. Of zouden ze bedoelen: "Bent u met hoge bloeddruk bekend onder medici?" Als in "Hebt u daarover een arts geraadpleegd?" En dat gaat dan maar door: Bent u bekend met diabetes? Bent u bekend met hartproblemen? Ik vind het werkelijk een bizarre manier van vragen.
Alle drie hierboven staande verschijnselen zijn makkelijk te herkennen als je eens een paar dagen zo'n ziekenhuisprogramma volgt, zoals die doordeweeks van half acht tot acht uur op Nederland 1 zijn.
Nadat ik een bijzonder lange en bijzonder pijnlijke nacht op de afdeling spoedopname had doorgebracht, achtte men het toch opportuun mij te voorzien van forse pijnstilling en mij daadwerkelijk op te nemen. Ik kwam terecht in een eenpersoonskamer, ik lag op een heerlijk bed, ik had geen pijn meer en de kamer had van die vrolijke Martiniziekenhuiskleurtjes. Ik dacht dus, dat ik geheel tegen de verwachting (om tweeërlei reden tegen de verwachting zelfs) in de hemel was beland. Ik was, als het ware, bekend met dood, dacht ik.
donderdag 26 januari 2012
Landschap bij Yde
Onderstaande aquarel is gemaakt door Egbert van Drielst, die leefde van 1745-1818. Het schilderij heet "Landschap bij Yde" . Als die titel klopt, moet het watertje rechts wel haast de Runsloot zijn, die door het natuurgebied de Hondstong loopt. Van Drielst was overigens in de eerste plaats behangselschilder (!).
Door deze afbeelding wordt duidelijk dat wij in een lange plaatselijke traditie van minutieus tuinonderhoud staan.
Door deze afbeelding wordt duidelijk dat wij in een lange plaatselijke traditie van minutieus tuinonderhoud staan.
woensdag 25 januari 2012
1978 culinair
Ik ga weer eens even wat vertellen over vroeger. Dat lijkt me leuk en leerzaam voor mijn overwegend (relatief) jeugdig lezerspubliek.
In 1978 waren wij met vakantie in Calgary, Canada, met toen nog één kind, dat daar twee jaar werd. Het was voor die tijd een behoorlijk avontuur, waarover ik nog wel eens wat meer zal vertellen. Maar waar het nu om gaat, is dat ik tijdens die vakantie drie dingen voor het eerst heb gezien en gegeten. Uitheemse spijzen!
1. Broccoli.
Dat werd door zoon R. consequent "bomen" genoemd. Thuiskomst van de heer des huizes: "Dicky, we eten bomen!!". Broccoli is in 1979 voor het eerst in Nederland op de veiling gekomen. Tegenwoordig kun je geen Aldi of Lidl binnenstappen of je struikelt er bijkans over. Erg smakelijk vind ik het niet, maar het schijnt reuze gezond te zijn.
2. Nectarines.
Natuurlijk kenden we wel perziken, maar die hebben zo'n onaangenaam harige schil. Van nectarines hadden we nog nooit gehoord. God, wat vond ik die dingen lekker.
3. Pizza.
Een blok verder was zo'n 24-uurswinkel waar je reusachtige en moddervette pizza's kon krijgen. Daar kwam de eerste pizza in mijn leven dus vandaan.
Maar van pizza had ik al wèl eens gehoord, al had ik geen idee wat het was en hoe zo'n ding er uit zag. Ik dacht eigenlijk dat het om een soort gebak of een koekje ging. Ik kende het woord uit een Peanuts-stripje. Daarin wordt Snoopy bedreigd door een enorme ijspegel, die boven hem hangt. Hij durft zich niet te bewegen uit angst dat het ding neerstort en hem doorboort. Charlie Brown weet maar een mogelijkheid om hem er onder uit te lokken: pizza! Snoopy stuift op de lekkernij af en onmiddellijk daarna komt de ijspegel met een daverende klap naar beneden. Na consumptie van mijn eerste pizza begreep ik het stripje en Snoopy veel beter.
Wat leren wij hier nu van? Dat broccoli, nectarines en pizza in 1978 in Nederland nog niet of nauwelijk bekend waren. En dat ik in voorkomende gevallen altijd onder een levensbedreigende ijspegel vandaan te lokken zal zijn.
In 1978 waren wij met vakantie in Calgary, Canada, met toen nog één kind, dat daar twee jaar werd. Het was voor die tijd een behoorlijk avontuur, waarover ik nog wel eens wat meer zal vertellen. Maar waar het nu om gaat, is dat ik tijdens die vakantie drie dingen voor het eerst heb gezien en gegeten. Uitheemse spijzen!
1. Broccoli.
Dat werd door zoon R. consequent "bomen" genoemd. Thuiskomst van de heer des huizes: "Dicky, we eten bomen!!". Broccoli is in 1979 voor het eerst in Nederland op de veiling gekomen. Tegenwoordig kun je geen Aldi of Lidl binnenstappen of je struikelt er bijkans over. Erg smakelijk vind ik het niet, maar het schijnt reuze gezond te zijn.
2. Nectarines.
Natuurlijk kenden we wel perziken, maar die hebben zo'n onaangenaam harige schil. Van nectarines hadden we nog nooit gehoord. God, wat vond ik die dingen lekker.
3. Pizza.
Een blok verder was zo'n 24-uurswinkel waar je reusachtige en moddervette pizza's kon krijgen. Daar kwam de eerste pizza in mijn leven dus vandaan.
Maar van pizza had ik al wèl eens gehoord, al had ik geen idee wat het was en hoe zo'n ding er uit zag. Ik dacht eigenlijk dat het om een soort gebak of een koekje ging. Ik kende het woord uit een Peanuts-stripje. Daarin wordt Snoopy bedreigd door een enorme ijspegel, die boven hem hangt. Hij durft zich niet te bewegen uit angst dat het ding neerstort en hem doorboort. Charlie Brown weet maar een mogelijkheid om hem er onder uit te lokken: pizza! Snoopy stuift op de lekkernij af en onmiddellijk daarna komt de ijspegel met een daverende klap naar beneden. Na consumptie van mijn eerste pizza begreep ik het stripje en Snoopy veel beter.
Wat leren wij hier nu van? Dat broccoli, nectarines en pizza in 1978 in Nederland nog niet of nauwelijk bekend waren. En dat ik in voorkomende gevallen altijd onder een levensbedreigende ijspegel vandaan te lokken zal zijn.
dinsdag 24 januari 2012
Mat in 12 zetten
Mijn vader - die vorige week 101 zou zijn geworden - was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw een meer dan verdienstelijk schaker. Hij is kampioen van Zwolle geweest, en dat in de tijd dat het Zwols Schaakgenootschap in de hoogste klasse van de Nederlandse competitie speelde. Hij was dus zoiets als een eredivisievoetballer. In onze boekenkast stonden geheimzinnige werken over de openingen van Capablanca enzo, boeken die mij als klein kind mateloos intrigeerden. In de slaapkamer van mijn ouders hing een schilderijtje, en als je dat omdraaide, zag je achterop allerlei zetten in schaaknotatie staan. Dan had hij 's nachts liggen piekeren over een stelling, plotseling een briljant idee gekregen, wel een potlood maar geen papier gevonden, en de winnende zet snel achterop het schilderijtje gezet. Ik betreur het nog altijd dat dat ding in de maalstroom der tijden verloren is gegaan.
Zelf ben ik als kind ook lid geweest van het ZSG. Mijn vader had mij al heel jong vertrouwd gemaakt met de bewegingen van de stukken en de elementaire regels, dus ik kon een partijtje schaken. We speelden in het Bastion, een wit gebouw in Zwolle, gelegen op een fraaie plek op een van de oude Zwolse verdedigingswerken. Een wijze oudere heer, ik meen me te herinneren dat hij Hueting heette, leidde daar de interne competitie, die werd uitgevochten tussen uitsluitend jongetjes. Toen ik eenmaal op de middelbare school zat, verlegde ik mijn belangstelling naar andere activiteiten.
Een jaar of tien later heb ik nog een poosje correspondentie-schaak gespeeld met een vriend. Om postzegels uit te sparen deden we dat door steeds 5 cent naar elkaar gireren; bij de omschrijving van de betalingsopdracht kon je dan mooi de volgende zet noteren. Jarenlang heb ik over dit oneigenlijk gebruik nog een zeker gevoel van schaamte ten opzichte van de toenmalige Postbank gekoesterd, maar dat verdween snel toen het ING werd.
Ook mijn jongste zoon heeft een tijdje enthousiast geschaakt, net als ik in de basisschool-jaren. Ooit trof ik hem in een bloedwarm bovenzaaltje in Huize Maas, waar een of andere scholencompetitie verspeeld werd. Onvergetelijk is het beeld van de jeugdige F., die daar in die hitte zat te schaken, temidden van allemaal kinderen in t-shirt, met zijn jas aan en met een rugzakje op zijn rug.
In de periode dat ik mij geestelijk - naar inmiddels is gebleken suboptimaal - op mijn pensioen voorbereidde, had ik uit voorzorg al eens een schaakprogramma voor op de computer gedownload. Het heet Arena Chess en het is, zo blijkt nu ik ermee begonnen ben, vooralsnog veel en veel te sterk voor mij. Mat in twaalf zetten, dat werk. Niet erg, ik moet de routine nog een beetje terugkrijgen, en misschien is er ook wel een optie om het programma op een wat dommere stand te zetten. Maar ik moet er vooral aan denken hoe prachtig mijn vader dat gevonden zou hebben, ook al kon hij alles met een rekenliniaal, zo'n computer - en dan ook nog eens met een schaakprogramma erop. Al die openingen van Capablanca zijn ongetwijfeld op internet te vinden.
Zelf ben ik als kind ook lid geweest van het ZSG. Mijn vader had mij al heel jong vertrouwd gemaakt met de bewegingen van de stukken en de elementaire regels, dus ik kon een partijtje schaken. We speelden in het Bastion, een wit gebouw in Zwolle, gelegen op een fraaie plek op een van de oude Zwolse verdedigingswerken. Een wijze oudere heer, ik meen me te herinneren dat hij Hueting heette, leidde daar de interne competitie, die werd uitgevochten tussen uitsluitend jongetjes. Toen ik eenmaal op de middelbare school zat, verlegde ik mijn belangstelling naar andere activiteiten.
Een jaar of tien later heb ik nog een poosje correspondentie-schaak gespeeld met een vriend. Om postzegels uit te sparen deden we dat door steeds 5 cent naar elkaar gireren; bij de omschrijving van de betalingsopdracht kon je dan mooi de volgende zet noteren. Jarenlang heb ik over dit oneigenlijk gebruik nog een zeker gevoel van schaamte ten opzichte van de toenmalige Postbank gekoesterd, maar dat verdween snel toen het ING werd.
Ook mijn jongste zoon heeft een tijdje enthousiast geschaakt, net als ik in de basisschool-jaren. Ooit trof ik hem in een bloedwarm bovenzaaltje in Huize Maas, waar een of andere scholencompetitie verspeeld werd. Onvergetelijk is het beeld van de jeugdige F., die daar in die hitte zat te schaken, temidden van allemaal kinderen in t-shirt, met zijn jas aan en met een rugzakje op zijn rug.
In de periode dat ik mij geestelijk - naar inmiddels is gebleken suboptimaal - op mijn pensioen voorbereidde, had ik uit voorzorg al eens een schaakprogramma voor op de computer gedownload. Het heet Arena Chess en het is, zo blijkt nu ik ermee begonnen ben, vooralsnog veel en veel te sterk voor mij. Mat in twaalf zetten, dat werk. Niet erg, ik moet de routine nog een beetje terugkrijgen, en misschien is er ook wel een optie om het programma op een wat dommere stand te zetten. Maar ik moet er vooral aan denken hoe prachtig mijn vader dat gevonden zou hebben, ook al kon hij alles met een rekenliniaal, zo'n computer - en dan ook nog eens met een schaakprogramma erop. Al die openingen van Capablanca zijn ongetwijfeld op internet te vinden.
vrijdag 20 januari 2012
Azteekse meid
Eerder al vermeldde ik de webcam op een strandtent in Wijk aan Zee als mijn favoriet. Die zwaaide langzaam van links naar rechts en terug, zodat je een mooi overzicht kreeg. Maar nu daar het schip Aztec Maiden op het strand gelopen is, zijn ze zo attent geweest om de camera vast te zetten, zodat het schip permanent in beeld is.
(het plaatje is niet aanklikbaar. Gebruik de link onder het woord beeld. En als het even heiig is, is het schip helemaal niet te zien)
Abonneren op:
Posts (Atom)


