Ook het weinig enerverende bestaan van een immobiele bejaarde kent zijn - weliswaar schaarse - hoogtepunten. Ik denk hierbij speciaal aan de regelmatige uitstapjes naar het ziekenhuis. Die hebben heel wat, excusez le mot, voeten in aarde. Om te beginnen moet mijn beminde echtgenote een ingenieuze constructie van drempeltjes bouwen, want anders komen we met de rolstoel de voordeur niet uit. Vervolgens moet ik mij op de achterbank van de Roemeense tank hijsen, opdat mijn been horizontaal vervoerd kan worden. Dan moet de rolstoel achterin de auto; hiervoor hebben we inmiddels een handige techniek ontwikkeld, waarbij de grootste wielen het meeste werk doen.
In de parkeergarage van het Martini zoeken we een plek met veel ruimte aan de linkerkant van de auto, want anders kom ik er niet uit. Vervolgens komt dan de lange mars naar de gipskamer; een logistiek genie heeft deze op maximale afstand van de parkeergarage geplaatst.
In de gipskamer bleken mijn operatiewonden er mooi rustig bij te liggen. De stand van het gips is wat aangepast, het is opnieuw ingewikkeld, en volgende week kom ik terug om de hechtingen eruit te laten halen en om nieuw gips te krijgen - dat zal dan helaas weer circulair zijn, zoals wij kenners dat noemen, dus helemaal om het been heen.
En vervolgens de hele terugreis, en die is net zo moeizaam als de heenreis. Een heel gedoe, al met al, maar dan heb je ook wat, getuige onderstaande foto's, waarop duidelijk te zien is dat mijn kuitbeen thans geschraagd wordt door een soort eg. Het lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk dat deze constructie ooit nog een normaal functioneren van het enkelgewricht zal toestaan, maar we hopen er het beste van.
Natuurlijk heb ik even geaarzeld alvorens een dergelijke schokkende foto te plaatsen, maar men kent zijn journalistieke plicht, en eerder kwam ik ook al met foto's van een zieltogende avocado, tenslotte.
vrijdag 28 juni 2013
dinsdag 25 juni 2013
Troost
Het is natuurlijk verre van mij om iemand tot onbedachtzame stappen aan te moedigen, maar het is natuurlijk wel zo dat een gebroken enkeltje hier of een poosje aan de beademing daar kan leiden tot zo'n prachtige tekening van de fameuze IJsbrand Oost! Let vooral op de de ijverig dirigerende technicus centraal op de vloer van de abdijkerk in mijn vroegere woonplaats Aduard - die ik zelf tot mijn schande nota bene enige malen over het hoofd heb gezien, de technicus bedoel ik. Degene die daar de weg wordt gewezen is overigens een (andere) vroegere collega van mij, die daarnaast ook nog eens een heel overtuigende Zwarte Piet aan mijn zijde is geweest. Wat is het toch leuk om bij het CIO gewerkt te hebben!
maandag 24 juni 2013
nr. 4
Voor mijn verplaatsingen ben ik geheel van de rolstoel afhankelijk. Mijn wereldje wordt gevormd door het bed, de bank, de wc (niet alles kan in het urinaal, die wc is trouwens elke keer een angstig avontuur). Verder hebben we nog een soort trog in de bijkeuken, waar ik mijn tanden kan poetsen en mij een beetje kan poedelen. En dan is er natuurlijk nog het terras, waar ik een sigaartje kan nuttigen, een van de weinige vreugden die mij nog rest.
Weliswaar heb ik van het ziekenhuis in Rotterdam een paar krukken meegekregen, maar daar kan ik helemaal niks mee beginnen. Krukken zijn bedacht voor mensen van 60 kilo met een goeie balans, en ik voldoe aan geen van beide criteria. Dus zonder rolstoel ben ik volstrekt hulpeloos.
Inmiddels ben ik aan mijn vierde rolstoel in negen dagen toe. Een overzicht.
Nr. 1 kwam van een uitleen in Groningen. Ik was heel blij dat hij er bij mijn thuiskomst was, maar het ding liep ongelooflijk zwaar. Toen we naar de gipskamer in het Martini moesten, was ik genoodzaakt mijn uitgeputte beminde echtgenote de laatste tientallen meters te slepen, terwijl zij toch verondersteld werd mij te duwen.
Nr. 2 was niet slecht, maar had helaas een niet werkende rem. Weliswaar is die gerepareerd door een briljante oudleerlinge van me, maar zij voorspelde al dat het succes van die reparatie niet blijvend zou zijn. Een rolstoel zonder goeie remmen is levensgevaarlijk, omdat hij kan wegdraaien als je erin zakt of eruit opstaat.
Nr. 3 had een lekke band. Dat was dus gauw bekeken.
Nr. 4 is zojuist gearriveerd. Mijn beminde echtgenote is inmiddels stamgast bij de hulpmiddelenuitleen. Hij heeft prima remmen en keiharde banden. Helaas heeft hij geen goeie beensteun, dus de volgende rit naar de uitleen betreft het omwisselen van die beensteun. En hij loopt wel een beetje zwaar, maar we willen niet pietluttig zijn.
Vooral op de omwisselmomenten, als ik dus een poosje helemaal niks kan, word ik bevangen door een overweldigend gevoel van machteloze afhankelijkheid. Help! Mijn urinaal ligt ergens anders!
Weliswaar heb ik van het ziekenhuis in Rotterdam een paar krukken meegekregen, maar daar kan ik helemaal niks mee beginnen. Krukken zijn bedacht voor mensen van 60 kilo met een goeie balans, en ik voldoe aan geen van beide criteria. Dus zonder rolstoel ben ik volstrekt hulpeloos.
Inmiddels ben ik aan mijn vierde rolstoel in negen dagen toe. Een overzicht.
Nr. 1 kwam van een uitleen in Groningen. Ik was heel blij dat hij er bij mijn thuiskomst was, maar het ding liep ongelooflijk zwaar. Toen we naar de gipskamer in het Martini moesten, was ik genoodzaakt mijn uitgeputte beminde echtgenote de laatste tientallen meters te slepen, terwijl zij toch verondersteld werd mij te duwen.
Nr. 2 was niet slecht, maar had helaas een niet werkende rem. Weliswaar is die gerepareerd door een briljante oudleerlinge van me, maar zij voorspelde al dat het succes van die reparatie niet blijvend zou zijn. Een rolstoel zonder goeie remmen is levensgevaarlijk, omdat hij kan wegdraaien als je erin zakt of eruit opstaat.
Nr. 3 had een lekke band. Dat was dus gauw bekeken.
Nr. 4 is zojuist gearriveerd. Mijn beminde echtgenote is inmiddels stamgast bij de hulpmiddelenuitleen. Hij heeft prima remmen en keiharde banden. Helaas heeft hij geen goeie beensteun, dus de volgende rit naar de uitleen betreft het omwisselen van die beensteun. En hij loopt wel een beetje zwaar, maar we willen niet pietluttig zijn.
Vooral op de omwisselmomenten, als ik dus een poosje helemaal niks kan, word ik bevangen door een overweldigend gevoel van machteloze afhankelijkheid. Help! Mijn urinaal ligt ergens anders!
zondag 23 juni 2013
Bij de geboortedag van Alan Turing en Hannes Wader
Een spectaculair begin van mijn 65e verjaardag: om 5 uur vanochtend hing ik met een duffe kop en zonder bril het zaakje naast, in plaats van in het urinaal. Gelukkig bemerkte ik mijn vergissing vrij spoedig, maar geheel schadevrij is het niet verlopen, zodat ik meteen ruw werd geconfronteerd met ouderdom, verval en het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd.
Ik zou immers met ingang van vandaag AOW genieten, zo is mij meer dan een halve eeuw voorgehouden. Helaas hebben de uitvoerders van deze volksverzekering, ik zeg VERZEKERING, in al hun rechts-kapitalistische wijsheid besloten dat dit voor de generatie van 1948 niet doorgaat. 'Dus meneer, u hebt uw Dacia aan barrels gereden? Helaas, onze verzekeringsmaatschappij heeft besloten voor bezitters van dit merk niet meer uit te keren. Altijd premie betaald, zegt u? Tja, jammer dan, dat geld bent u kwijt. Net wat u zegt, meneer, de wetten van het Samsom-kapitalisme meneer.'
Tot mijn grote verrassing was mijn beminde echtgenote, die als mantelzorger zeer zwaar belast is, er toch nog in geslaagd een keur aan cadeautjes voor mij te vergaren, en zo werd het toch nog een beetje verjaardag in ons deels natte bed......
Ik zou immers met ingang van vandaag AOW genieten, zo is mij meer dan een halve eeuw voorgehouden. Helaas hebben de uitvoerders van deze volksverzekering, ik zeg VERZEKERING, in al hun rechts-kapitalistische wijsheid besloten dat dit voor de generatie van 1948 niet doorgaat. 'Dus meneer, u hebt uw Dacia aan barrels gereden? Helaas, onze verzekeringsmaatschappij heeft besloten voor bezitters van dit merk niet meer uit te keren. Altijd premie betaald, zegt u? Tja, jammer dan, dat geld bent u kwijt. Net wat u zegt, meneer, de wetten van het Samsom-kapitalisme meneer.'
Tot mijn grote verrassing was mijn beminde echtgenote, die als mantelzorger zeer zwaar belast is, er toch nog in geslaagd een keur aan cadeautjes voor mij te vergaren, en zo werd het toch nog een beetje verjaardag in ons deels natte bed......
vrijdag 21 juni 2013
Tussen Delft en Overschie - operatie
Uw blogger heeft een enige uren durende operatie achter de rug. Een volgende keer kies ik weer voor een volledige verdoving, want dit is werkelijk dodelijk saai!
Voor zover ik weet is het goed gegaan, en idioot veel pijn heb ik nog steeds niet.
Voor zover ik weet is het goed gegaan, en idioot veel pijn heb ik nog steeds niet.
maandag 17 juni 2013
Enkele overpeinzingen
* wie is er eigenlijk ooit op het idee gekomen dat tekst produceren door een schermpje aan te raken ook maar in de verste verte te vergelijken zou zijn met typen met een toetsenbord?
* het is maar de vraag in hoeverre je activisten kunt vertrouwen. Neem Samsom, tot voor kort nog GreenPeace-activist, en nu ineens een zichtbaar zelfingenomen rechtse kwal.
Maar voor Jaap Dirkmaat van Das en Boom heb ik altijd een zwak gehad. Die meldt in het blad van Natuurmonumenten dat in Nederland twee maal zo veel geld wordt uitgegeven aan kauwgom als aan natuur. Dat vind ik echt schokkend.
* het is maar de vraag in hoeverre je activisten kunt vertrouwen. Neem Samsom, tot voor kort nog GreenPeace-activist, en nu ineens een zichtbaar zelfingenomen rechtse kwal.
Maar voor Jaap Dirkmaat van Das en Boom heb ik altijd een zwak gehad. Die meldt in het blad van Natuurmonumenten dat in Nederland twee maal zo veel geld wordt uitgegeven aan kauwgom als aan natuur. Dat vind ik echt schokkend.
Tussen Delft en Overschie (7)
Met het baasje gaat het nog niet zo heel best (een vervelend wondje op de enkel, precies daar waar gesneden moet worden, verhindert vooralsnog opereren) maar ik vind veel steun bij mijn avocado.
Die was toch doodgevroren, zullen jullie nu zeggen? En daarvoor al een keer omgewaaid? Ha, dan kennen jullie mijn avocado nog niet. Het dappere plantje is op miraculeuze wijze uit de dood herrezen, zoals onderstaande afbeelding toont.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik per ongeluk een nieuwe revolutionaire teelttechniek heb ontwikkeld: spoedig zal het onder avocadoboeren gemeengoed zijn geworden de planten eerst aan een vliegende storm bloot te stellen en ze vervolgens in de diepvries te zetten. Dan immers krijg je een mooi vertakt gebladerte, dat in de toekomst ongetwijfeld rijkelijk vrucht zal dragen.
Abonneren op:
Posts (Atom)


