woensdag 30 mei 2012
Daar kom ik nooit meer van af
En ik had al zo'n moeite om Sybrand van Haersma Buma serieus te nemen. En nu wijst iemand er op, dat Buma hem zo herinnert aan Frank van Putten, de onvergetelijke creatie van Wim de Bie ("Ik wil niet met mijn moeder. Ik wil een lekkere blonde vriendin!"). Dat is een associatie, waar ik nu nooit meer van af kom.
maandag 21 mei 2012
Naamgeving
Op de schaarse ogenblikken dat ik romantisch gestemd ben, laat ik mijn gedachten wel eens gaan over een potentiële naam voor ons huis.
Gezien de levensfase waarin de hoofdbewoners verkeren zou 'Huize Avondrood' natuurlijk het meest toepasselijk zijn. Ik meld mij zo ook graag aan de telefoon: 'Huize Avondrood, conciërge spreekt u mee'. Hé, zou ik daar bij mijn afscheid van de DIA eigenlijk niet een bordje van hebben zullen krijgen?
De meest voorkomende begroeiing in de tuin zou aanleiding kunnen zijn voor de naam: 'De Zevenbladgaard'. Ook 'De Rozentuin' zou wel enigszins de realiteit weerspiegelen, hoewel de rozen ernstig hebben geleden door de strenge vorst laat in de winter.
Maar rond deze tijd van het jaar ga ik toch helemaal voor 'De Akeleihof':
Gezien de levensfase waarin de hoofdbewoners verkeren zou 'Huize Avondrood' natuurlijk het meest toepasselijk zijn. Ik meld mij zo ook graag aan de telefoon: 'Huize Avondrood, conciërge spreekt u mee'. Hé, zou ik daar bij mijn afscheid van de DIA eigenlijk niet een bordje van hebben zullen krijgen?
De meest voorkomende begroeiing in de tuin zou aanleiding kunnen zijn voor de naam: 'De Zevenbladgaard'. Ook 'De Rozentuin' zou wel enigszins de realiteit weerspiegelen, hoewel de rozen ernstig hebben geleden door de strenge vorst laat in de winter.
Maar rond deze tijd van het jaar ga ik toch helemaal voor 'De Akeleihof':
dinsdag 15 mei 2012
Geschiedenisles
Een heel enkele keer denk ik wel eens: ik zou nog wel een paar dagen voor een groep 7 of groep 8 willen staan, en dan met zo'n digiboard, een digitaal schoolbord, erbij. Vanavond bekroop mij dat gevoel weer sterk, toen ik via de website van de NRC kennis nam van een geanimeerd kaartje, waarop je de landsgrenzen in Europa door de eeuwen heen ziet verschuiven. Schitterend! Het ineenstorten van het Romeinse rijk, de intocht der Mongoolse troepen onder Dzjengis Khan, het zelfstandig worden van Portugal en Ierland, lappendekens van piepkleine staatjes in Italië en Duitsland, de Franse tijd, de Tweede Wereldoorlog, allemaal heel mooi te zien.
En wat je ook goed kunt zien, is dat Limburg heel erg lang niet bij Nederland heeft gehoord. Zo kwam Venlo later bij Nederland dan Curaçao. Venlo, waar doet me dat ook alweer aan denken?
Historisch gezien hadden we Venlo eigenlijk gewoon helemaal nooit moeten hebben. En dat was ook veel beter geweest. Geen Wilders, geen Sap (die akkoord is gegaan met de uitzetting van Tofik Dibi, schijnt het). Het land zou er beter aan toe zijn! Misschien moeten we overwegen het alsnog af te staan aan het rode Rijnland-Westfalen.
De link naar het bewegende kaartje.
En wat je ook goed kunt zien, is dat Limburg heel erg lang niet bij Nederland heeft gehoord. Zo kwam Venlo later bij Nederland dan Curaçao. Venlo, waar doet me dat ook alweer aan denken?
Historisch gezien hadden we Venlo eigenlijk gewoon helemaal nooit moeten hebben. En dat was ook veel beter geweest. Geen Wilders, geen Sap (die akkoord is gegaan met de uitzetting van Tofik Dibi, schijnt het). Het land zou er beter aan toe zijn! Misschien moeten we overwegen het alsnog af te staan aan het rode Rijnland-Westfalen.
De link naar het bewegende kaartje.
zaterdag 12 mei 2012
Rabààààààààrbermoes
De avocadoteelt is een riskante zaak, of, zoals dat tegenwoordig schijnt te heten, een risicovolle zaak. Voor je het weet leiden insectenplagen, klimatologische uitschieters, vandalisme van buurtbewoners, slakken of wat dan ook tot een misoogst, die mijn gezinnetje (jawel, momenteel is het weer een gezinnetje) licht in bittere armoede zou kunnen storten.
Om dat risico enigszins af te dekken verbouw ik als nevengewassen aardappelen en rabarber. Vandaag heb ik de eerste rabarber van dit seizoen geoogst. Ik heb nog nooit zulke mooie rooie stelen gehad! Rabarber is sowieso een prachtige plant, met schitterende donkergroene bladeren en een lichtroze bloem (maar die moet je er uit snijden, want dat gaat allemaal maar ten koste van de productie, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben).
Daar komt nog bij dat ik rabarber erg lekker vind. Nee, niet als toetje, toetjes zijn voor watjes, maar gewoon als groente. Heerlijk met aardappelen (maar die teelt is nog niet zover) en kloeke gehaktballen van origineel Limousin-vlees van de slager in Noorlaren. Liefst aan de friszure kant, die afgesprongen stukjes tandglazuur knersen zo lekker in de moes, maar in dit opzicht pas ik mij aan aan mijn omgeving en gooi er een paar extra scheppen suiker door.
Tot mijn genoegen vonden de jongens, toen ze nog klein waren, rabarber ook al erg lekker. In die tijd plachten we het bereiden van de rabarber vergezeld te doen gaan van het zingen van het zogeheten rabarberlied (waarvan ik, terugkijkend, vermoed dat we het van Sesamstraat hebben geleerd). Voor de volledigheid geef ik even de volledige en niet weinig diepzinnige tekst mee, met de aanbeveling dit lied tijdens het snijden der rabarber luidkeels door de keuken te galmen. Dat komt de kwaliteit van het gerecht ten goede.
Om dat risico enigszins af te dekken verbouw ik als nevengewassen aardappelen en rabarber. Vandaag heb ik de eerste rabarber van dit seizoen geoogst. Ik heb nog nooit zulke mooie rooie stelen gehad! Rabarber is sowieso een prachtige plant, met schitterende donkergroene bladeren en een lichtroze bloem (maar die moet je er uit snijden, want dat gaat allemaal maar ten koste van de productie, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben).
Daar komt nog bij dat ik rabarber erg lekker vind. Nee, niet als toetje, toetjes zijn voor watjes, maar gewoon als groente. Heerlijk met aardappelen (maar die teelt is nog niet zover) en kloeke gehaktballen van origineel Limousin-vlees van de slager in Noorlaren. Liefst aan de friszure kant, die afgesprongen stukjes tandglazuur knersen zo lekker in de moes, maar in dit opzicht pas ik mij aan aan mijn omgeving en gooi er een paar extra scheppen suiker door.
Tot mijn genoegen vonden de jongens, toen ze nog klein waren, rabarber ook al erg lekker. In die tijd plachten we het bereiden van de rabarber vergezeld te doen gaan van het zingen van het zogeheten rabarberlied (waarvan ik, terugkijkend, vermoed dat we het van Sesamstraat hebben geleerd). Voor de volledigheid geef ik even de volledige en niet weinig diepzinnige tekst mee, met de aanbeveling dit lied tijdens het snijden der rabarber luidkeels door de keuken te galmen. Dat komt de kwaliteit van het gerecht ten goede.
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabààààààààààààààààrbermoes!
zondag 6 mei 2012
DRIE keer verdomme!
DRIE keer heb ik nieuwslezeres Sacha de Boer, toch echt niet de minste, vandaag het woord ellips horen uitspreken als eelips! Zo iemand heeft toch wel ooit schoolgegaan?
zaterdag 5 mei 2012
Tuinieren
Omdat (terecht) niet iedereen GeenStijl bijhoudt, wijs ik er toch maar even op dat het vandaag (ook) Naakt Tuineren-dag is. Vooralsnog houd ik me in.
dinsdag 1 mei 2012
Bakkersdilemma
Mijn opa van moederszijde was bakker. Ik heb hem niet gekend want hij is jong gestorven. De familie-overlevering wil dat de dagelijkse sterke temperatuurwisselingen - zo van voor de warme oven achter de koude bakkerskar - hem uiteindelijk fataal zijn geworden. Mijn relatie met het bakkersvak heb ik dus niet uit eigen aanschouwing, maar berust meer op overerving. Niettemin ontleen ik er het recht aan om extra kritisch te zijn op het gebied van brood. Ik beschouw mijzelf als een fijnproever, een ware connaisseur op dit gebied.
Ooit moet het nietige Yde maar liefst vier bakkerijen hebben geteld. Zelfs nu heeft het dorp slechts negenhonderd inwoners, ten tijde van die grote bakkerijdichtheid zijn dat er vast veel minder geweest, dus ik kan me niet voorstellen dat ze meer dan een stuk of veertig broden per dag bakten. Het zal duidelijk zijn dat hier thans geen levensvatbare bakkerij meer mogelijk is.
Sinds jaar en dag neemt mijn beminde echtgenote derhalve iedere week een voorraadje brood mee van de bakker in Lewenborg (waarvan de eigenaar trouwens in Yde woont), dichtbij de school waar ze werkt. Dit functioneert uitstekend, het is goed brood en we komen samen precies uit met drie broden per week. Wegens tijdelijke inwoning moeten we momenteel opschakelen naar vijf, maar dat doet nu even niet terzake.
Het ziet er echter naar uit dat wij na de zomervakantie een Gepensioneerd Ouder Echtpaar zijn. Deze status zou aanleiding kunnen zijn om in uniform gekleurde joggingpakken fietstochtjes te ondernemen op eveneens uniforme rijwielen, bij voorkeur langs door Groei en Bloei goedgekeurde tuinen. Een recreatief Walhalla, als het ware. Maar er ontstaat natuurlijk ook een broodlogistiek probleem nu de wekelijkse aanvoer vanuit Lewenborg gaat stokken.
In het nabije Eelde zijn twee bakkerijen. Daarvan heeft de een volgens zegslieden uit ons dorp een iets betere reputatie dan de ander. En inderdaad, het brood van die ander is net niet van de kwaliteit van dat uit Lewenborg. En waarom dan niet het brood van de ene genomen?
Psychologische drempel. Ik vind het nog niet eens zo'n probleem die winkel te betreden of er iets te bestellen, maar ik krijg de produkten van die bakker niet door m'n keel. Ze ogen heel smakelijk, maar veroorzaken bij mij door een onaangename associatie kokhalzen en fysieke weerzin.
Het zit hem in de naam van die bakker.
Dunnewind.
Bakker Dunnewind.
Ooit moet het nietige Yde maar liefst vier bakkerijen hebben geteld. Zelfs nu heeft het dorp slechts negenhonderd inwoners, ten tijde van die grote bakkerijdichtheid zijn dat er vast veel minder geweest, dus ik kan me niet voorstellen dat ze meer dan een stuk of veertig broden per dag bakten. Het zal duidelijk zijn dat hier thans geen levensvatbare bakkerij meer mogelijk is.
Sinds jaar en dag neemt mijn beminde echtgenote derhalve iedere week een voorraadje brood mee van de bakker in Lewenborg (waarvan de eigenaar trouwens in Yde woont), dichtbij de school waar ze werkt. Dit functioneert uitstekend, het is goed brood en we komen samen precies uit met drie broden per week. Wegens tijdelijke inwoning moeten we momenteel opschakelen naar vijf, maar dat doet nu even niet terzake.
Het ziet er echter naar uit dat wij na de zomervakantie een Gepensioneerd Ouder Echtpaar zijn. Deze status zou aanleiding kunnen zijn om in uniform gekleurde joggingpakken fietstochtjes te ondernemen op eveneens uniforme rijwielen, bij voorkeur langs door Groei en Bloei goedgekeurde tuinen. Een recreatief Walhalla, als het ware. Maar er ontstaat natuurlijk ook een broodlogistiek probleem nu de wekelijkse aanvoer vanuit Lewenborg gaat stokken.
In het nabije Eelde zijn twee bakkerijen. Daarvan heeft de een volgens zegslieden uit ons dorp een iets betere reputatie dan de ander. En inderdaad, het brood van die ander is net niet van de kwaliteit van dat uit Lewenborg. En waarom dan niet het brood van de ene genomen?
Psychologische drempel. Ik vind het nog niet eens zo'n probleem die winkel te betreden of er iets te bestellen, maar ik krijg de produkten van die bakker niet door m'n keel. Ze ogen heel smakelijk, maar veroorzaken bij mij door een onaangename associatie kokhalzen en fysieke weerzin.
Het zit hem in de naam van die bakker.
Dunnewind.
Bakker Dunnewind.
Abonneren op:
Posts (Atom)

