Van toneelvoorstellingen ben ik over het algemeen geen groot liefhebber. Ik vind het doorgaans een nogal gekunstelde bedoening, de gedachte stoort me dat er een stapeling van interpretaties is (die van de regisseur en die van de acteur) en bovendien heeft het gedurende enkele decennia organiseren en aanschouwen van de afscheidsmusical van klas zes, respectievelijk groep acht, mij natuurlijk voor de rest van mijn leven getekend.
Maar soms valt het mee, zoals bijvoorbeeld in het geval van de voorstelling van Koloniekak. Dat stuk is gebaseerd op de gelijknamige verhalenbundel van Mariët Meester. Losjes gebaseerd, heb ik me laten vertellen; het boek heb ik niet gelezen, al ben ik inmiddels wel voornemens dat te gaan doen.
De opvoering vond plaats in Coco Maria, een etablissement met een Mediterraan klinkende naam, maar gelegen vlakbij Veenhuizen, waar het stuk zich afspeelt en waar de schrijfster een deel van haar jeugd heeft doorgebracht. Het is een voormalig koetshuis van een oude boerderij, rijkelijk voorzien van oeroud uitziend gebint. Er passen een stuk of veerig toeschouwers in en die waren er vanmiddag ook.
Een echt toneel heeft Coco Maria niet, maar dat was geen enkel probleem, want de (vijf) acteurs gebruiken de hele ruimte, ze spelen (met minimale requisieten) tussen de toeschouwers door (eenmaal ook per fiets) en betrekken die er zo nu en dan ook bij. Dat klinkt reuze modern en hoewel ik van opvatting ben dat modern toneel nog een graadje erger is dan klassiek, moet ik toegeven dat het in dit geval op een heel natuurlijke wijze was vormgegeven. Jakkes, nu klink ik als een toneelrecensent.
De bundel van Mariët Meester bevat verhalen uit het Veenhuizer dorpsleven, soms grappig, soms ook tamelijk aangrijpend. Het heet trouwens 'Koloniekak' omdat het personeel van de penitentiaire inrichting veelal niet uit de omgeving afkomstig was en dientengevolge ook geen Drents sprak, maar (in de ogen van de autochtonen) bekakt Hogghaarlemmerdijks. Overigens komt ook koloniekak in de zin van excrementen van de bewoners ook ruimschoots aan de orde.
Kortom: als je nou toch zo nodig naar een toneelstuk moet, kies dan maar voor Koloniekak. Het loopt nog wel een tijdje.
zondag 14 augustus 2016
zondag 17 juli 2016
Rompertje
Het PEC Zwolle-rompertje dat we voor Tweede Kleinzoon hadden besteld valt misschien nog een beetje ruim.
vrijdag 15 juli 2016
Pokemon
Inmiddels hebben al twee kinderen uit het dorp hier aangebeld met de mededeling dat er een Pokemon in ons huis zit. Een ervan heeft hem ook inderdaad gevangen. Apocalyptische toestanden, ik moet derhalve steeds aan Het Grote Gebeuren van Belcampo denken, maar ook aan Ghostbusters.
dinsdag 5 juli 2016
Het weer
Zoals De Speld vorig jaar en ook dit jaar aankondigde, kunnen we inmiddels spreken van een kutzomer. Maar het is wel een heel goed jaar voor de teunisbloem.
woensdag 29 juni 2016
Het Nieuwe Kamperen
mobiele telefoon 2 x
tablet 2 x
e-reader 2 x
mifi hotspot 1 x
elektrische tandenborstel 2 x
zaklantaarn 1 x
dab-radio 1 x
Het zal duidelijk zijn (of, op zijn Halve Zoolstra's: het moge duidelijk zijn) dat wij ook in de beperkte ruimte die een Kip Shelter biedt toch een stuk moesten reserveren voor het opladen van al deze apparaten. Ik kan er, vanwege de decadentie, alleen maar met een licht gevoel van gêne naar kijken.
De afgelopen dagen hebben we, avontuurlijk als we zijn, met ons sleurhutje voor het eerst in een ander taalgebied gekampeerd. Ik denk hierbij niet aan Finland of Hongarije, maar in het bijzonder aan Friesland. We verbleven daar vlakbij onze inmiddels twee briljante kleinzoons, wat natuurlijk een hoop gezelligheid opleverde.
Voor degenen die denken: 'Friesland, saai!' vermeld ik dat wij in het gebied verbleven, dat de Friese Wouden wordt genoemd - denk omgeving Beetsterzwaag. Het is Westerwolde niet, maar toch best fraai!
tablet 2 x
e-reader 2 x
mifi hotspot 1 x
elektrische tandenborstel 2 x
zaklantaarn 1 x
dab-radio 1 x
Het zal duidelijk zijn (of, op zijn Halve Zoolstra's: het moge duidelijk zijn) dat wij ook in de beperkte ruimte die een Kip Shelter biedt toch een stuk moesten reserveren voor het opladen van al deze apparaten. Ik kan er, vanwege de decadentie, alleen maar met een licht gevoel van gêne naar kijken.
De afgelopen dagen hebben we, avontuurlijk als we zijn, met ons sleurhutje voor het eerst in een ander taalgebied gekampeerd. Ik denk hierbij niet aan Finland of Hongarije, maar in het bijzonder aan Friesland. We verbleven daar vlakbij onze inmiddels twee briljante kleinzoons, wat natuurlijk een hoop gezelligheid opleverde.
Voor degenen die denken: 'Friesland, saai!' vermeld ik dat wij in het gebied verbleven, dat de Friese Wouden wordt genoemd - denk omgeving Beetsterzwaag. Het is Westerwolde niet, maar toch best fraai!
donderdag 23 juni 2016
Wim en Taco
Van Wim Pijbes was ik al niet zo'n enorme liefhebber. De veenkoloniaal past bescheidenheid, zo al niet nederigheid, vind ik, en niet de zelfingenomenheid die hij ten toon placht te spreiden. Maar die Taco Dibbits, die hem opvolgt als directeur van het Rijksmuseum (tegenwoordig helaas ook bekend als Rijks museum), dat is helemaal een ramp. Twee keer heb ik het spotje gezien waarin hij zich zo opzichtig encanailleert met de beruchte schreeuwlelijk Martin Nieuwerkerk, en nu al ben ik zo ver dat ik bij zijn verschijnen op het scherm onmiddellijk op de mute-knop druk. Wat een pedant ventje, en van de nobele regels van de progressieve assimilatie van stem heeft hij ook al geen kaas gegeten.
donderdag 9 juni 2016
22 uur
Het leek Tweede Kleinzoon best wel een geinig ideetje om nu eens precies op de dag ter wereld te komen, dat zijn Japanse oma in haar eentje op Schiphol zou arriveren en dus afgehaald moest worden. Het daarvoor bestaande logistieke plan blonk toch al niet uit door grote verfijning, dus om dat te verstoren wilde hij graag twee weken te vroeg geboren worden; dat is nog altijd een week later dan zijn grote broer. Een eventueel vierde kind dient zich waarschijnlijk precies op de uitgerekende datum aan.
Gisterochtend om vier uur werden wij gebeld, dat de vliezen waren gebroken. We lieten ons uit bed vallen (de coördinatie laat op zo'n tijdstip te wensen over), verrichtten een minimum aan hygiënische en voedingstechnische handelingen en ijlden richting Drachten, alwaar we om kwart over vijf arriveerden. Daar namen we Briljante Kleinzoon, die al tamelijk monter rondliep, van zijn ouders over. Die vertrokken vervolgens naar het bijkans aanpalende ziekenhuis en wij gingen naar Yde.
In de loop van de ochtend ontdekten we dat het vliegtuig uit Osaka een half uur vervroegd zou landen en dus moesten we nog tamelijk hals over kop richting Schiphol vertrekken. Gelukkig viel Briljante Kleinzoon achterin onmiddellijk in slaap, maar het was toch een lastig ritje door verkeersintensief en parkeergelegenheidsarm gebied. Uiteindelijk was het vliegtuig al ruimschoots geland toen we arriveerden, maar gelukkig had de Japanse oma de koffers nog niet van de bagegeband gehaald. We hoefden niet langer dan een kwartier te wachten.
Op de terugweg kwetterde briljante kleinzoon vrolijk met zijn Japanse oma, maar zijn kwaliteiten als vertaler, waar we toch een hoge pet van ophadden, zijn ons danig tegengevallen. Niet alleen bleek hij bijzonder slecht thuis in dat specifieke baringsjargon van weeën en ontsluiting enzo, maar bovendien raakte hij daardoor zo gespannen, dat hij eenvoudige vertaalopdrachten, zoals 'vraag eens aan oma of ze moe is' uitvoerde door nadrukkelijk, doch in het Nederlands, te vragen 'Oma! Ben! Je! Moe!' en dat schoot dus niet erg op.
Enfin, na geruime tijd zijn we toch weer in Drachten gekomen, alwaar we ons linea recta naar het ziekenhuis begaven. Inmiddels hadden we via de telefoon al wel begrepen dat het daar nog geen spectaculaire vorderingen waren gemaakt. De beide oma's mochten even naar de barende, terwijl ik op de parkeerplaats aan Briljante kleinzoon de werking van alle knopjes in de auto heb uitgelegd. Vooral de ruitensproeier vond hij machtig interessant.
Vervolgens (het was inmiddels een uur of zeven) hebben we ten huize van de ouders enig voedsel geïmproviseerd, gelukkig hebben ze een Airfryer, we hebben Briljante Kleinzoon in bad, bed en slaap gekregen (vooral de verdienste van Beminde Echtgenote) en daarna begon het Grote Verdere Wachten. Dat werd om een uur of negen doorbroken door het nieuws dat Tweede Kleinzoon geboren was en dat alles goed was.
Pas om 1 uur 's nachts keerden ouders en kind huiswaarts, zodat de drie grootouders konden constateren dat het wederom een bijzonder fraaie en intelligent ogende zuigeling betrof. Hij heet trouwens Minne, primair naar de eerste winnaar van de Elfstedentocht (je woont in Friesland of je woont er niet), maar die naam bestaat ook in het Japans, en hij weegt bijna zeven pond. Lengtemetingen doen ze niet meer, omdat ze het niet gezond vinden zo'n baby zo uit te rekken.
Om twee uur 's nachts stapten we weer in ons eigen bed, 22 uur nadat we het verlaten hadden. We concludeerden daar dat we iets te oud worden voor dit soort strapatsen, maar dat het voor de kraamvrouw waarschijnlijk nog veel zwaarder was geweest.
Gisterochtend om vier uur werden wij gebeld, dat de vliezen waren gebroken. We lieten ons uit bed vallen (de coördinatie laat op zo'n tijdstip te wensen over), verrichtten een minimum aan hygiënische en voedingstechnische handelingen en ijlden richting Drachten, alwaar we om kwart over vijf arriveerden. Daar namen we Briljante Kleinzoon, die al tamelijk monter rondliep, van zijn ouders over. Die vertrokken vervolgens naar het bijkans aanpalende ziekenhuis en wij gingen naar Yde.
In de loop van de ochtend ontdekten we dat het vliegtuig uit Osaka een half uur vervroegd zou landen en dus moesten we nog tamelijk hals over kop richting Schiphol vertrekken. Gelukkig viel Briljante Kleinzoon achterin onmiddellijk in slaap, maar het was toch een lastig ritje door verkeersintensief en parkeergelegenheidsarm gebied. Uiteindelijk was het vliegtuig al ruimschoots geland toen we arriveerden, maar gelukkig had de Japanse oma de koffers nog niet van de bagegeband gehaald. We hoefden niet langer dan een kwartier te wachten.
Op de terugweg kwetterde briljante kleinzoon vrolijk met zijn Japanse oma, maar zijn kwaliteiten als vertaler, waar we toch een hoge pet van ophadden, zijn ons danig tegengevallen. Niet alleen bleek hij bijzonder slecht thuis in dat specifieke baringsjargon van weeën en ontsluiting enzo, maar bovendien raakte hij daardoor zo gespannen, dat hij eenvoudige vertaalopdrachten, zoals 'vraag eens aan oma of ze moe is' uitvoerde door nadrukkelijk, doch in het Nederlands, te vragen 'Oma! Ben! Je! Moe!' en dat schoot dus niet erg op.
Enfin, na geruime tijd zijn we toch weer in Drachten gekomen, alwaar we ons linea recta naar het ziekenhuis begaven. Inmiddels hadden we via de telefoon al wel begrepen dat het daar nog geen spectaculaire vorderingen waren gemaakt. De beide oma's mochten even naar de barende, terwijl ik op de parkeerplaats aan Briljante kleinzoon de werking van alle knopjes in de auto heb uitgelegd. Vooral de ruitensproeier vond hij machtig interessant.
Vervolgens (het was inmiddels een uur of zeven) hebben we ten huize van de ouders enig voedsel geïmproviseerd, gelukkig hebben ze een Airfryer, we hebben Briljante Kleinzoon in bad, bed en slaap gekregen (vooral de verdienste van Beminde Echtgenote) en daarna begon het Grote Verdere Wachten. Dat werd om een uur of negen doorbroken door het nieuws dat Tweede Kleinzoon geboren was en dat alles goed was.
Pas om 1 uur 's nachts keerden ouders en kind huiswaarts, zodat de drie grootouders konden constateren dat het wederom een bijzonder fraaie en intelligent ogende zuigeling betrof. Hij heet trouwens Minne, primair naar de eerste winnaar van de Elfstedentocht (je woont in Friesland of je woont er niet), maar die naam bestaat ook in het Japans, en hij weegt bijna zeven pond. Lengtemetingen doen ze niet meer, omdat ze het niet gezond vinden zo'n baby zo uit te rekken.
Om twee uur 's nachts stapten we weer in ons eigen bed, 22 uur nadat we het verlaten hadden. We concludeerden daar dat we iets te oud worden voor dit soort strapatsen, maar dat het voor de kraamvrouw waarschijnlijk nog veel zwaarder was geweest.
Abonneren op:
Posts (Atom)




