De andere oudjes ruw terzijde stotend heb ik mijn plaats op het apparaat veroverd en ik heb die ook niet meer afgestaan tot de fysiotherapiezaal van De Dilgt sloot - de dienstdoende therapeuten hebben mij weliswaar voorgesteld de nacht daar door te brengen, maar dat zou wat praktische bezwaren met zich meegebracht hebben.
Op zichzelf was het niets nieuws, de stoelfietstrainer. Uren heb ik er tijdens mijn opname in De Dilgt op versleten; een eenvoudig apparaat waarmee je vanuit een gewone stoel, of in mijn geval destijds een rolstoel, met je benen een stel trappers kon ronddraaien. Gelukkig zaten er wat metertjes en tellertjes op, zodat ik geleidelijk aan mijn grenzen kon verleggen. Uitermate nuttig, maar ook behoorlijk saai, vooral als het ding tegen een blinde muur staat. Sinds ik enigszins mobiel was geworden heb ik dit apparaat dan ook geen blik meer waardig gekeurd.
Maar nu! Nu hadden ze er een zeer goed en groot beeldscherm aan gekoppeld. Je kon een stad kiezen om in rond te fietsen en men had de goede smaak gehad om ook het prachtige Zwolle in het repertoire op te nemen. Het systeem genereerde schitterende beelden, er waren momenten dat je een keuze kon maken welke kant je op wilde, en in totaal was er 18 kilometer route opgenomen. De Sassenpoort (op koningsdag zo schandelijk veronachtzaamd), het Karel V-huis, de plek waar de eerste automatiek van Zwolle was, de Melkmarkt, het Rode Torenplein, de Buitenkant, de oude stadsmuren, het gleed allemaal in HD-beelden voorbij. Dit gaf mij ook een goede gelegenheid mijn klasgenoten luidkeels te wijzen op al het fraais dat de schitterende oude Hanzestad te bieden heeft. Kijk! Hier heeft mijn vrouw op school gezeten! Daar heb ik mijn eerste tent gekocht! Daar links is het straatje waar mijn jongste zoon heeft gewoond! Daar, boven die winkel, daar woonde hij!
Helaas is deze fraaie uitbreiding slechts een paar dagen in de therapiezaal aanwezig, dus thuis heb ik onmiddellijk gegoogled wat dit voor systeem was, want zoiets wil ik in onze woonkamer ook wel. Het blijkt Fietslabyrinth te heten, kijk maar op www.fietslabyrint.nl . Daar kun je ook wel vinden welke steden er allemaal beschikbaar zijn (zelfs Sneek).
Kleine domper: het systeem kost 5200 euro (exclusief de stoelfietstrainer, dat spreekt). Het wordt vooral aanbevolen voor dementerenden.
maandag 23 mei 2016
zaterdag 14 mei 2016
woensdag 27 april 2016
Route
Met meer dan gewone belangstelling - en dat kon ook makkelijk - heb ik dit jaar de reportage van koningsdag bekeken, omdat een en ander zich afspeelde in de prachtige oude Hanzestad Zwolle, een stad waar ik al langer een zekere voorkeur voor heb.
Met de gekozen route was ik het oneens. Die leidde er namelijk toe dat de Sassenpoort, met voorsprong het mooiste gebouw van Nederland, niet door de stoet werd aangedaan. Mijn lezers zullen het met mij eens zijn dat ze net zo goed hadden kunnen beginnen op de Sassenpoortenbrug om dan door de poort te gaan en door de Sassenstraat (Bethlehem Kerkplein, Karel de V-huis, langs de voormalige eerste automatiek van Zwolle) te lopen, over het Grote Kerkplein en dan pas door de Papenstraat naar de Blijmarkt te gaan. Niet dat die Blijmarkt er van mij zo nodig in moest, maar ik neem aan dat daarvoor gekozen is ter promotie van museum De Fundatie. Voorts had de Luttekestraat dan achterweg kunnen blijven, die heeft toch heel wat minder statuur dan de Sassenstraat. De rest van het parcours (Grote Markt, Melkmarkt, Rode Torenplein, Thorbeckegracht, Broerenkerkplein) vond ik prima gekozen.
Meestal is dit soort reportages stierlijk vervelend door een overmaat aan oninteressante historische informatie, maar in dit geval had de NOS best wat meer kunnen vertellen. Misschien was er iemand een aantekeningenboekje vergeten of zoiets.
Zeer tegen mijn gewoonte heb ik de uitzending van het begin tot het einde bekeken. In elk geval leek de sfeer een stuk meer ontspannen dan vorig jaar in Dordrecht, waar men zich voornamelijk beperkte tot het weinig dynamische doen voorbijvaren van schepen.
Positief was ook dat die prinsessen nu eens niet uniform gekleed waren (eentje had er zelfs een spijkerjackje aan, geloof ik). Maar die schoenen! Op zulke schoenen laat je die kinderen toch niet lopen!
Met de gekozen route was ik het oneens. Die leidde er namelijk toe dat de Sassenpoort, met voorsprong het mooiste gebouw van Nederland, niet door de stoet werd aangedaan. Mijn lezers zullen het met mij eens zijn dat ze net zo goed hadden kunnen beginnen op de Sassenpoortenbrug om dan door de poort te gaan en door de Sassenstraat (Bethlehem Kerkplein, Karel de V-huis, langs de voormalige eerste automatiek van Zwolle) te lopen, over het Grote Kerkplein en dan pas door de Papenstraat naar de Blijmarkt te gaan. Niet dat die Blijmarkt er van mij zo nodig in moest, maar ik neem aan dat daarvoor gekozen is ter promotie van museum De Fundatie. Voorts had de Luttekestraat dan achterweg kunnen blijven, die heeft toch heel wat minder statuur dan de Sassenstraat. De rest van het parcours (Grote Markt, Melkmarkt, Rode Torenplein, Thorbeckegracht, Broerenkerkplein) vond ik prima gekozen.
Meestal is dit soort reportages stierlijk vervelend door een overmaat aan oninteressante historische informatie, maar in dit geval had de NOS best wat meer kunnen vertellen. Misschien was er iemand een aantekeningenboekje vergeten of zoiets.
Zeer tegen mijn gewoonte heb ik de uitzending van het begin tot het einde bekeken. In elk geval leek de sfeer een stuk meer ontspannen dan vorig jaar in Dordrecht, waar men zich voornamelijk beperkte tot het weinig dynamische doen voorbijvaren van schepen.
Positief was ook dat die prinsessen nu eens niet uniform gekleed waren (eentje had er zelfs een spijkerjackje aan, geloof ik). Maar die schoenen! Op zulke schoenen laat je die kinderen toch niet lopen!
vrijdag 22 april 2016
Hoogbejaard echtpaar vriest bijna dood op Drentse camping
Nou ja, in elk geval hebben we het 's nachts wel verschrikkelijk koud gehad op dat prachtige kampeerterreintje bij Mantinge, min of meer gelegen tussen Emmen en Hoogeveen. Sokken aan in bed, t-shirt, trui en fleece-ding over elkaar aan, kop onder de dekens, niets hielp echt. De tweede avond hebben we zware middelen ingezet: gelukkig hadden we ons primitive camping-gaz kacheltje uit onze tijd als tentkampeerders meegenomen, en dat hielp vrij goed (Hoogbejaard echtpaar sterft aan koolmonoxydevergiftiging op Drentse camping).
Het was niet ons eerste uitstapje met deze caravan, maar wel het eerste sinds het ding ons eigendom is. Eigenlijk is alles prima gelopen: de werking van de mover overtrof onze stoutste verwachtingen, zelfs op tamelijk hobbelig terrein met nogal hoog gras kon ik de caravan met één hand in de zak op de juiste plek manoeuvreren. Bovendien bleek annex aan de camping een klein en rustig eethuisje te zijn, waar we echt geweldig lekker hebben gegeten - voor het eerst van mijn leven zeebaars, en die kennismaking beviel erg goed. De eigenaren van het kampeerterrein en het eethuisje zijn bovendien bijzonder hartelijke mensen,
Maar de grootste attractie van deze camping is het er tegenover gelegen Mantingerzand. Ik zeg het met pijn in het hart, maar het is eigenlijk nog mooier dan mijn geliefde Gasterse Duinen. Veel heuveltjes, veel heel mul zand (45 jaar geleden ontdekte ik tot mijn verbazing dat Groningse kinderen dat "zuur zand" noemen), enorme jeneverbessen, rustieke eeuwenoude eiken, mooie stukken heide, hier en daar een plasje en ondanks het mooie weer geen mens tegengekomen. Het is echt een gebied dat ik van harte wil aanbevelen en het is (zonder caravan) maar een goed half uur rijden hier vandaan.
Het was niet ons eerste uitstapje met deze caravan, maar wel het eerste sinds het ding ons eigendom is. Eigenlijk is alles prima gelopen: de werking van de mover overtrof onze stoutste verwachtingen, zelfs op tamelijk hobbelig terrein met nogal hoog gras kon ik de caravan met één hand in de zak op de juiste plek manoeuvreren. Bovendien bleek annex aan de camping een klein en rustig eethuisje te zijn, waar we echt geweldig lekker hebben gegeten - voor het eerst van mijn leven zeebaars, en die kennismaking beviel erg goed. De eigenaren van het kampeerterrein en het eethuisje zijn bovendien bijzonder hartelijke mensen,
Maar de grootste attractie van deze camping is het er tegenover gelegen Mantingerzand. Ik zeg het met pijn in het hart, maar het is eigenlijk nog mooier dan mijn geliefde Gasterse Duinen. Veel heuveltjes, veel heel mul zand (45 jaar geleden ontdekte ik tot mijn verbazing dat Groningse kinderen dat "zuur zand" noemen), enorme jeneverbessen, rustieke eeuwenoude eiken, mooie stukken heide, hier en daar een plasje en ondanks het mooie weer geen mens tegengekomen. Het is echt een gebied dat ik van harte wil aanbevelen en het is (zonder caravan) maar een goed half uur rijden hier vandaan.
vrijdag 15 april 2016
Koken op tv
Omdat volgens mij alle andere programma's al zoiets hebben, verwacht ik dat ook het NOS-journaal binnen afzienbare tijd een kok inhuurt die tijdens de uitzending een eenvoudig doch smakelijk gerecht bereidt, waarvan het precieze recept dan vervolgens op de website kan worden opgezocht.
dinsdag 12 april 2016
Achttiende eeuw
Hoewel enkele conservatieve trekjes mij niet geheel vreemd zijn - zo vind ik WordPerfect 4.2 nog steeds de beste tekstverwerker aller tijden - beschouw ik mijzelf als mijn tijd ver vooruit, over het algemeen, of dan toch in elk geval als kattenhater.
Mij zijn de schellen van de ogen gevallen. Ook in de achttiende eeuw bestond er al oprechte kattenhaat! Ik ben daar achter gekomen door een column van Georgina Verbaan. Niet dat ik nu precies weet wie Georgina Verbaan is, op het gebied van BN-ers mis ik wel eens wat, maar ik lees haar column in de NRC wel geregeld. Volgens mij heeft ze in het verleden wel eens iets te maken gehad met dat programma van die schreeuwlelijk Thijs Nieuwkerk, en dat pleit dan bepaald niet voor haar, maar in dit stukje nam ze een gedicht op van een zekere Roelof Arends den Jongen, dat mij bijzonder aansprak.
Om te beginnen is het een sonnet, een dichtvorm waarmee je bij mij altijd een streepje voor hebt. Het metrum is een zesvoetige jambe en dat is ook niet verkeerd, maar helemaal consequent is die niet volgehouden. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de passie die uit de verzen spreekt, de onverholen moordlust die de ware kattenhater kenmerkt.’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen', zegt hij, en 'En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt'. Kijk, now we're talking kattenhaat.
Hier is het hele gedicht:
BEDREIGING
Moorddadig Vloekgedrocht! in welk een plondernest
Zyt gy gebaard, dat gy, vervoerd van haat en toren,
Myn zangziek vogeltje den dood hebt toegezworen,
En uwe darmen met zyn vleesch en bloed gemest?
Zyt gy een Razerny, uit Plutos zwart gewest
Gedaagd in katgestalte? och! waar myn wraak te voren
Bewust geweest dat my dit onheil was beschoren,
Myn vinkje leefde nog, o wreede vogelpest!
’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen,
En u doen stikken in uwe afgepynde longen,
Of nek en ribben met myn voeten ingetrapt
Ontwyk myn woede vry! kruip vliegende agter stoelen!
Eer ik u dadelyk mijn gramschap doe gevoelen;
En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt.
Trouwens, nu we het er toch over hebben, dat gerucht dat er een volledig kattenvrij Facebook in de maak zou zijn, is daar nog iets van gekomen?
Mij zijn de schellen van de ogen gevallen. Ook in de achttiende eeuw bestond er al oprechte kattenhaat! Ik ben daar achter gekomen door een column van Georgina Verbaan. Niet dat ik nu precies weet wie Georgina Verbaan is, op het gebied van BN-ers mis ik wel eens wat, maar ik lees haar column in de NRC wel geregeld. Volgens mij heeft ze in het verleden wel eens iets te maken gehad met dat programma van die schreeuwlelijk Thijs Nieuwkerk, en dat pleit dan bepaald niet voor haar, maar in dit stukje nam ze een gedicht op van een zekere Roelof Arends den Jongen, dat mij bijzonder aansprak.
Om te beginnen is het een sonnet, een dichtvorm waarmee je bij mij altijd een streepje voor hebt. Het metrum is een zesvoetige jambe en dat is ook niet verkeerd, maar helemaal consequent is die niet volgehouden. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de passie die uit de verzen spreekt, de onverholen moordlust die de ware kattenhater kenmerkt.’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen', zegt hij, en 'En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt'. Kijk, now we're talking kattenhaat.
Hier is het hele gedicht:
BEDREIGING
Moorddadig Vloekgedrocht! in welk een plondernest
Zyt gy gebaard, dat gy, vervoerd van haat en toren,
Myn zangziek vogeltje den dood hebt toegezworen,
En uwe darmen met zyn vleesch en bloed gemest?
Zyt gy een Razerny, uit Plutos zwart gewest
Gedaagd in katgestalte? och! waar myn wraak te voren
Bewust geweest dat my dit onheil was beschoren,
Myn vinkje leefde nog, o wreede vogelpest!
’k Had uwen gorgel met een koorde toegewrongen,
En u doen stikken in uwe afgepynde longen,
Of nek en ribben met myn voeten ingetrapt
Ontwyk myn woede vry! kruip vliegende agter stoelen!
Eer ik u dadelyk mijn gramschap doe gevoelen;
En gy met deze byl tot hutspot werdt gekapt.
Trouwens, nu we het er toch over hebben, dat gerucht dat er een volledig kattenvrij Facebook in de maak zou zijn, is daar nog iets van gekomen?
maandag 4 april 2016
Drie voor de prijs van één (+3 euro)
In het Paasweekend had het journaal een item over het grote succes van de musea in de regio. In het rijtje opgesomde voorbeelden (Groningen, Den Bosch) ontbrak helaas het Drents Museum in Assen, hoewel daar de laatste jaren ook menig bezienswaardige en derhalve veelvuldig beziene tentoonstelling is geweest. De dinsdag na Pasen besloten wij daarom deze sympathieke instelling onmiddellijk een boost te geven met een bezoek. Op weg erheen bleek ons dat het ook in Assen behoorlijk hard kan regenen.
De belangrijkste expositie ter plaatse was die over de Maya's. Al sinds mijn adolescentie ben ik gefascineerd door die cultuur. Enerzijds door de geheimzinnigheid rondom het einde van de Maya-beschaving, anderzijds waarschijnlijk ook doordat deze bewoners van Midden-Amerika zo enorm goed waren in het hanteren van de kalender. Vermoedelijk compenseer ik zo mijn eigen tekortkomen op dit gebied: zelfs nadat mijn toenmalige leerlingen mij een trucje leerden om met behulp van je knokkels de lange en de korte maanden van elkaar te onderscheiden bleef dit voor mij een ondoorzichtig systeem.
Het was nu niet direct zo dat je urenlang door een eindeloze reeks zalen dwaalde, de hele tentoonstelling besloeg eigenlijk maar een ruimte, maar ik moet toegeven dat ze wel heel mooie dingen hadden opgesteld. Grote beelden, kleinere kunstvoorwerpen en een massa informatie vroegen en kregen de aandacht van de bezoeker.
In het Drents Museum liep bovendien ook nog de tentoonstelling over de door mij zeer bewonderde Harry Muskee, de Drentse blueslegende. Werkelijk prachtig: er was een podium nagebouwd, waarop zich onder andere gitaren van de vroegere Blizzards bevonden, er hingen schitterende foto's en platenhoezen en er klonk aangename muziek - van Cuby and the Blizzards natuurlijk. Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat Cuby een keer iets tegen mij heeft gezegd? Ik stond met oudste zoon naar een optreden in de Oosterpoort te kijken, van wie weet ik niet meer, toen iemand rechts achter mij opmerkte: "Mooi hè!" Dat was Cuby en sindsdien heb ik mijn rechteroor ook niet meer gereinigd.
Toen Beminde Echtgenote mij met enige moeite uit het Cuby-zaaltje had gesleept zijn we volgens traditie ook nog even doorgelopen naar de archeologische afdeling om een groet te brengen aan onze voormalige dorpsgenote, het meisje van Yde. Dat was tentoonstelling nummer drie. In de museumwinkel heb ik nog gevraagd of er een mooie ansichtkaart van het meisje was, want het leek me zo leuk om met Nieuwjaar nu eens een gezellige afbeelding van een veenlijk rond te sturen, maar helaas hadden ze er alleen een van de gereconstrueerde versie (die een beetje op Linde Nijland lijkt, maar dat terzijde).
Weliswaar moesten we met onze Museumjaarkaart drie euro bijbetalen, maar daar hadden we dan ook drie tentoonstellingen voor!
De belangrijkste expositie ter plaatse was die over de Maya's. Al sinds mijn adolescentie ben ik gefascineerd door die cultuur. Enerzijds door de geheimzinnigheid rondom het einde van de Maya-beschaving, anderzijds waarschijnlijk ook doordat deze bewoners van Midden-Amerika zo enorm goed waren in het hanteren van de kalender. Vermoedelijk compenseer ik zo mijn eigen tekortkomen op dit gebied: zelfs nadat mijn toenmalige leerlingen mij een trucje leerden om met behulp van je knokkels de lange en de korte maanden van elkaar te onderscheiden bleef dit voor mij een ondoorzichtig systeem.
Het was nu niet direct zo dat je urenlang door een eindeloze reeks zalen dwaalde, de hele tentoonstelling besloeg eigenlijk maar een ruimte, maar ik moet toegeven dat ze wel heel mooie dingen hadden opgesteld. Grote beelden, kleinere kunstvoorwerpen en een massa informatie vroegen en kregen de aandacht van de bezoeker.
In het Drents Museum liep bovendien ook nog de tentoonstelling over de door mij zeer bewonderde Harry Muskee, de Drentse blueslegende. Werkelijk prachtig: er was een podium nagebouwd, waarop zich onder andere gitaren van de vroegere Blizzards bevonden, er hingen schitterende foto's en platenhoezen en er klonk aangename muziek - van Cuby and the Blizzards natuurlijk. Heb ik eigenlijk wel eens verteld dat Cuby een keer iets tegen mij heeft gezegd? Ik stond met oudste zoon naar een optreden in de Oosterpoort te kijken, van wie weet ik niet meer, toen iemand rechts achter mij opmerkte: "Mooi hè!" Dat was Cuby en sindsdien heb ik mijn rechteroor ook niet meer gereinigd.
Toen Beminde Echtgenote mij met enige moeite uit het Cuby-zaaltje had gesleept zijn we volgens traditie ook nog even doorgelopen naar de archeologische afdeling om een groet te brengen aan onze voormalige dorpsgenote, het meisje van Yde. Dat was tentoonstelling nummer drie. In de museumwinkel heb ik nog gevraagd of er een mooie ansichtkaart van het meisje was, want het leek me zo leuk om met Nieuwjaar nu eens een gezellige afbeelding van een veenlijk rond te sturen, maar helaas hadden ze er alleen een van de gereconstrueerde versie (die een beetje op Linde Nijland lijkt, maar dat terzijde).
Weliswaar moesten we met onze Museumjaarkaart drie euro bijbetalen, maar daar hadden we dan ook drie tentoonstellingen voor!
Abonneren op:
Posts (Atom)






