Ik ben een fervent lezer van overlijdensadvertenties (zie hier waarom) en die geven naar hun aard slechts zelden aanleiding tot langdurig gegrinnik. Maar het kán wel. Zo trof ik in de NRC een annonce aan betreffende het heengaan van een zekere Frans de R., die ik best gekend had willen hebben. Bovenaan de advertentie prijkte namelijk een citaat van de overledene zelf (ipse dixit, stond er ter verduidelijking bij).
'God is groot, maar ze moeten Frans ook niet uitvlakken'.
zaterdag 10 oktober 2015
vrijdag 9 oktober 2015
Onze Taal
Zolang ik mij kan herinneren is mijn vader abonnee geweest van Onze Taal, en daarmee lid van het gelijknamige genootschap. Zelf ben ik ook al vele decennia abonnee en dus beschikken wij over een ruime hoeveelheid nummers van dit prachtblad; in het begin was het een blaadje van vier pagina's tekst, geheel in zwart-wit, tegenwoordig lijkt het meer een glossy, met foto's, strips, steunkleuren en wat niet al.
In 2012 bestond Onze Taal tachtig jaar en ter gelegenheid daarvan zijn alle jaargangen van 1932 tot en met 2011 gescand en op een cd-rom geplaatst. Die cd had ik nu eindelijk eens besteld en vandaag is hij binnengekomen. Hij is full-text doorzoekbaar en ik vermoed zo, dat in die tachtig jaar de meeste taalproblemen wel aan de orde zijn gesteld.
Natuurlijk haastte ik mij om het eerste nummer eens te bekijken. Ha! De kop zag er in 1932 precies zo uit als wat ik mij herinnerde van de Onze Taal van mijn kinderjaren.
Neerlandici onder mijn lezers zien bij de "raad van deskundigen" meteen enkele prominente namen: Van Ginneken, Kern en Overdiep.
In die beginjaren kenmerkte het blad zich vooral door een verbeten strijd tegen het gebruik van germanismen. Het allereerste probleem dat aan de orde werd gesteld was dan ook het gebruik van het woord 'arbeidskrachten' (Arbeitskräfte) waar men toch ook gewoon 'werklieden' had kunnen zeggen.
Vervolgens zocht ik het nummer van juni 1948 op, omdat dat nu eenmaal de maand is waarin ik (toch al weer ruim 67 jaar geleden) geboren ben. Ach, wat kan toeval toch wondermooie dingen teweeg brengen! Trouwe lezers van dit blog weten dat ik een permanente oorlog voer tegen de beruchte s-vrees, die mensen ertoe brengt 'obzettelijk' en 'ondzettend' te zeggen, en 'ob zondag' (Tom Egbers!) in plaats van respectievelijk 'opsettelijk' en 'ontsettend' en 'op sondag'. Een oorlog tegen het negeren van de progressieve assimilatie van stem, zal ik maar zeggen. En ziet, het juni-nummer van 1948 snijdt hetzelfde probleem aan!
(dat stuk over het 'kopje kofje' heb ik maar even meegenomen, omdat het zo mooi duidelijk maakt wat de dramatische gevolgen van hypercorrectie kunnen zijn).
Ik zal vast nog wel vaker putten uit deze prachtige oude nummers van Onze Taal! Maar eerst moet ik bedenken wat ik ga doen met alle papieren afleveringen, die zich deels in onze woonkamer en grotendeels bij ons op zolder bevinden.
In 2012 bestond Onze Taal tachtig jaar en ter gelegenheid daarvan zijn alle jaargangen van 1932 tot en met 2011 gescand en op een cd-rom geplaatst. Die cd had ik nu eindelijk eens besteld en vandaag is hij binnengekomen. Hij is full-text doorzoekbaar en ik vermoed zo, dat in die tachtig jaar de meeste taalproblemen wel aan de orde zijn gesteld.
Natuurlijk haastte ik mij om het eerste nummer eens te bekijken. Ha! De kop zag er in 1932 precies zo uit als wat ik mij herinnerde van de Onze Taal van mijn kinderjaren.
Neerlandici onder mijn lezers zien bij de "raad van deskundigen" meteen enkele prominente namen: Van Ginneken, Kern en Overdiep.
In die beginjaren kenmerkte het blad zich vooral door een verbeten strijd tegen het gebruik van germanismen. Het allereerste probleem dat aan de orde werd gesteld was dan ook het gebruik van het woord 'arbeidskrachten' (Arbeitskräfte) waar men toch ook gewoon 'werklieden' had kunnen zeggen.
Vervolgens zocht ik het nummer van juni 1948 op, omdat dat nu eenmaal de maand is waarin ik (toch al weer ruim 67 jaar geleden) geboren ben. Ach, wat kan toeval toch wondermooie dingen teweeg brengen! Trouwe lezers van dit blog weten dat ik een permanente oorlog voer tegen de beruchte s-vrees, die mensen ertoe brengt 'obzettelijk' en 'ondzettend' te zeggen, en 'ob zondag' (Tom Egbers!) in plaats van respectievelijk 'opsettelijk' en 'ontsettend' en 'op sondag'. Een oorlog tegen het negeren van de progressieve assimilatie van stem, zal ik maar zeggen. En ziet, het juni-nummer van 1948 snijdt hetzelfde probleem aan!
(dat stuk over het 'kopje kofje' heb ik maar even meegenomen, omdat het zo mooi duidelijk maakt wat de dramatische gevolgen van hypercorrectie kunnen zijn).
Ik zal vast nog wel vaker putten uit deze prachtige oude nummers van Onze Taal! Maar eerst moet ik bedenken wat ik ga doen met alle papieren afleveringen, die zich deels in onze woonkamer en grotendeels bij ons op zolder bevinden.
dinsdag 6 oktober 2015
Beslag
Een van de allerleukste citaten in de rubriek 'Ruggespraak' van het blad 'Onze Taal' van deze maand is afkomstig uit het Algemeen Dagblad.
'Het Pannenkoekenhuis in Spijkenisse is ter ziele. Op het restaurant aan het Havenplein is beslag gelegd'.
'Het Pannenkoekenhuis in Spijkenisse is ter ziele. Op het restaurant aan het Havenplein is beslag gelegd'.
maandag 5 oktober 2015
Kijksport
Natuurlijk zijn voetballen en wielrennen mijn favoriete kijksporten, maar ik moet toegeven dat synchroonzwemmen ook zeer de moeite waard kan zijn.
woensdag 30 september 2015
Dag
Het lijkt nog maar gisteren dat het Internationale dag van het Naakt Tuinieren was, en nou is het morgen (donderdag) alweer de Internationale dag van de ouderen! Daar tel je al voor mee als je boven de 55 bent, dus dan is die dag al een keer of 12 volledig aan mij voorbijgegaan. Morgen geen tijd om het goed te maken? Geen probleem: overmorgen (vrijdag) is het Nationale Ouderendag, dus een dag extra voor een leuke attentie!
Zelf zijn wij, ter viering van een en ander, overgegaan tot aanschaf van de in een eerder blogje beschreven sleurhut.
Zelf zijn wij, ter viering van een en ander, overgegaan tot aanschaf van de in een eerder blogje beschreven sleurhut.
donderdag 24 september 2015
Wat nou sleurhut?
Toen ik mijn rijbewijs haalde, diep in de vorige eeuw, had vrijwel geen enkele auto een rechter buitenspiegel. Ik leerde dus van mijn instructeur om veel in de binnenspiegel te kijken, zodat ik goed wist wat er achter me allemaal gebeurde. Die gewoonte heb ik niet meer afgeleerd, ook niet toen we auto's met twee buitenspiegels kregen - een groot voordeel van de binnenspiegel is namelijk ook dat je je hoofd er nauwelijks voor hoeft te draaien.
Maar een paar weken geleden, als ik toen in mijn binnenspiegel keek, dan zag ik tot mijn schrik een enorme witte truck pal op mijn achterbumper, en zo te zien nog eens zonder chauffeur ook. Het duurde telkens een paar tellen tot ik me realiseerde dat het geen truck was, en al helemaal geen grote, maar dat het het kaboutercaravannetje betrof, waarmee we experimenteel een weekje op stap zijn geweest. Het was een gehuurde Kip Shelter, een merkwaardig ding met de deur in de achterkant, waardoor hij er aan die zijde vooral uit ziet als de rijdende kraam van een ambulante Vietnamese loempiabakker.
Vanouds zijn wij tentkampeerders: eerst jaren in een De Waard Tureluur, daarna nog een periode in een Karsten, dat is een koepeltent met ribben van brandweerslang en die kun je dus oppompen. We hebben ze trouwens allebei nog, want van een goeie tent neem je niet makkelijk afscheid. Maar we gebruiken ze niet meer, want op een bepaalde leeftijd slaap je niet meer zo lekker op de grond in een koude tent. Een camper hadden we ook al eens geprobeerd, maar dat was echt helemaal niks voor ons. Een campervakantie moet je zorgvuldig plannen: eerst ga je naar plaats A, en je plant de route naar plaats B zo dat je kasteel zus en kerk zo onderweg kunt bezoeken en boodschappen doen in die en die plaats. Zo zijn onze vakanties niet: wij denken meer kom, laten we eens naar die omgeving gaan en dan zien we vervolgens wel wat we daar al dan niet kunnen doen. Voor Beminde Echtgenote is kamperen overigens meer een doel en voor mijzelf vooral een middel.
Dus nu gingen we het eens met een caravan proberen. Een heel klein Kipje, gehuurd bij de fabrikant, Kip dus. Voor een tentkampeerder biedt zo'n caravan enorm veel comfort. Zo had het ding vloerverwarming, stromend water, elektrisch licht (we hadden in ons leven precies één keer met stroom gekampeerd), een koelkast, een kookstel, een buitenlamp en prima bedden; als klap op de vuurpijl was er Bluetooth aan boord, zodat we muziek van onze tablets via de speakertjes in het dak konden afspelen (niet dat we dat graag wilden, maar het kòn wél!).
Er zat een enorme voortent bij, maar qua hoogte en gewicht had je voor het opzetten daarvan zowel een basketballer als een gewichtheffer nodig. Verder kun je in deze caravan goed fietsen vervoeren, want door die brede achterdeur krijg je ze makkelijk naar binnen. Het vastmaken van de fietsen lukte echter niet naar tevredenheid, dus we hebben ze uiteindelijk maar thuis gelaten.
Natuurlijk trok onze Roemeense tank zo'n kleine caravan moeiteloos, al werd de besturing wel wat onrustiger. En het kostte wel benzine: hoewel we maar een paar honderd kilometer hebben gereden, schoot het brandstof verbruik omhoog van 6,6 naar 6,8 liter per honderd kilometer.
We hebben twee campings bezocht: de eerste in Boijl, dichtbij Wolvega, de tweede in Sellingen in het zuid-oosten van Groningen. Die laatste camping was werkelijk prachtig, een van de mooiste die ik ooit bezocht heb. Het lijkt me niet handig de naam ervan op dit veelgelezen blog te vermelden. Wel wil ik opmerken dat de plaatselijke bakker in Sellingen werkelijk eminente pindakoeken verkoopt. Sellingen is trouwens, merkwaardig genoeg, een dorp met de sfeer van de Waddeneilanden.
Betekent een en ander nu dat wij onmiddellijk overgaan tot de aanschaf van zo'n ding? Dat staat nog te bezien. Gisteren hebben wij bijvoorbeeld een vouwwagen bekeken die zichzelf in drie minuten kon opzetten en zichzelf bovendien ook weer kan opvouwen. En er staan nog wel wat mogelijke alternatieven op ons lijstje, maar het is nog niet eens helemaal zeker dát we iets kopen. Wordt dus vervolgd.
Maar een paar weken geleden, als ik toen in mijn binnenspiegel keek, dan zag ik tot mijn schrik een enorme witte truck pal op mijn achterbumper, en zo te zien nog eens zonder chauffeur ook. Het duurde telkens een paar tellen tot ik me realiseerde dat het geen truck was, en al helemaal geen grote, maar dat het het kaboutercaravannetje betrof, waarmee we experimenteel een weekje op stap zijn geweest. Het was een gehuurde Kip Shelter, een merkwaardig ding met de deur in de achterkant, waardoor hij er aan die zijde vooral uit ziet als de rijdende kraam van een ambulante Vietnamese loempiabakker.
Vanouds zijn wij tentkampeerders: eerst jaren in een De Waard Tureluur, daarna nog een periode in een Karsten, dat is een koepeltent met ribben van brandweerslang en die kun je dus oppompen. We hebben ze trouwens allebei nog, want van een goeie tent neem je niet makkelijk afscheid. Maar we gebruiken ze niet meer, want op een bepaalde leeftijd slaap je niet meer zo lekker op de grond in een koude tent. Een camper hadden we ook al eens geprobeerd, maar dat was echt helemaal niks voor ons. Een campervakantie moet je zorgvuldig plannen: eerst ga je naar plaats A, en je plant de route naar plaats B zo dat je kasteel zus en kerk zo onderweg kunt bezoeken en boodschappen doen in die en die plaats. Zo zijn onze vakanties niet: wij denken meer kom, laten we eens naar die omgeving gaan en dan zien we vervolgens wel wat we daar al dan niet kunnen doen. Voor Beminde Echtgenote is kamperen overigens meer een doel en voor mijzelf vooral een middel.
Dus nu gingen we het eens met een caravan proberen. Een heel klein Kipje, gehuurd bij de fabrikant, Kip dus. Voor een tentkampeerder biedt zo'n caravan enorm veel comfort. Zo had het ding vloerverwarming, stromend water, elektrisch licht (we hadden in ons leven precies één keer met stroom gekampeerd), een koelkast, een kookstel, een buitenlamp en prima bedden; als klap op de vuurpijl was er Bluetooth aan boord, zodat we muziek van onze tablets via de speakertjes in het dak konden afspelen (niet dat we dat graag wilden, maar het kòn wél!).
Er zat een enorme voortent bij, maar qua hoogte en gewicht had je voor het opzetten daarvan zowel een basketballer als een gewichtheffer nodig. Verder kun je in deze caravan goed fietsen vervoeren, want door die brede achterdeur krijg je ze makkelijk naar binnen. Het vastmaken van de fietsen lukte echter niet naar tevredenheid, dus we hebben ze uiteindelijk maar thuis gelaten.
Natuurlijk trok onze Roemeense tank zo'n kleine caravan moeiteloos, al werd de besturing wel wat onrustiger. En het kostte wel benzine: hoewel we maar een paar honderd kilometer hebben gereden, schoot het brandstof verbruik omhoog van 6,6 naar 6,8 liter per honderd kilometer.
We hebben twee campings bezocht: de eerste in Boijl, dichtbij Wolvega, de tweede in Sellingen in het zuid-oosten van Groningen. Die laatste camping was werkelijk prachtig, een van de mooiste die ik ooit bezocht heb. Het lijkt me niet handig de naam ervan op dit veelgelezen blog te vermelden. Wel wil ik opmerken dat de plaatselijke bakker in Sellingen werkelijk eminente pindakoeken verkoopt. Sellingen is trouwens, merkwaardig genoeg, een dorp met de sfeer van de Waddeneilanden.
Betekent een en ander nu dat wij onmiddellijk overgaan tot de aanschaf van zo'n ding? Dat staat nog te bezien. Gisteren hebben wij bijvoorbeeld een vouwwagen bekeken die zichzelf in drie minuten kon opzetten en zichzelf bovendien ook weer kan opvouwen. En er staan nog wel wat mogelijke alternatieven op ons lijstje, maar het is nog niet eens helemaal zeker dát we iets kopen. Wordt dus vervolgd.
zaterdag 19 september 2015
Overijssels voetbal
Ik heb er al eens eerder een blogje aan gewijd, maar de superioriteit van het Overijssels voetbal begint nu toch wel erg op te vallen. De nummers 1 en 2 spelen een kilometer of 45 van elkaar.
Heracles moet wel nog twee keer tegen PEC Zwolle.
Heracles moet wel nog twee keer tegen PEC Zwolle.
Abonneren op:
Posts (Atom)





