Dat minister Bussemaker met een blauwe UFO op haar hoofd verscheen, zegt helaas veel over de realiteitszin van dit kabinet.
woensdag 17 september 2014
maandag 15 september 2014
Favo
Ik ben opgegroeid in een stabiel gezin, in een landelijke omgeving aan de rand van een kalme provinciestad en in het rustige besef dat de klemtoon in het woord 'favoriete' op de voorlaatste lettergreep valt. Een willekeurig voorbeeldzinnetje: 'PEC Zwolle is mijn favoriéte voetbalclub'.
De laatste maanden wankelt mijn wereldbeeld, want ik hoor 'favoriete' steeds vaker uitspreken met de klemtoon op de eerste lettergreep; in reclamespotjes en ook uit de mond van de merkwaardige nieuwslezeres Dionne Stax, aan wier eigenaardigheden ik nog wel eens een afzonderlijk blogje zal wijden. Misschien komt het door het gebruik van de afko favo, die in de sociale media veel toegepast schijnt te worden. In elk geval heeft de verschuiving van de klemtoon geen betekenisonderscheidende of tegenstellende functie, want er is nu eenmaal niets wat op favoriete lijkt.
Nog even over die favoriéte (ik zet er maar even een accenttekentje op) voetbalclub: na de eclatante 3-1 overwinning van dit weekend op PSV (ik heb er ditmaal op het blog maar niet apart melding van gemaakt, het wordt al haast een sleur) merk ik op dat PEC de nationale knuffelclub dreigt te worden. De club heeft, zoals dat tegenwoordig heet, een hoge gunfactor en een dito graad van aaibaarheid. Dit verontrust mij. Het supporterschap gedijt nu eenmaal het beste in een sfeer van polarisatie. Als iedereen al fan van PEC Zwolle is, wat heb je er dan nog voor lol van?
De laatste maanden wankelt mijn wereldbeeld, want ik hoor 'favoriete' steeds vaker uitspreken met de klemtoon op de eerste lettergreep; in reclamespotjes en ook uit de mond van de merkwaardige nieuwslezeres Dionne Stax, aan wier eigenaardigheden ik nog wel eens een afzonderlijk blogje zal wijden. Misschien komt het door het gebruik van de afko favo, die in de sociale media veel toegepast schijnt te worden. In elk geval heeft de verschuiving van de klemtoon geen betekenisonderscheidende of tegenstellende functie, want er is nu eenmaal niets wat op favoriete lijkt.
Nog even over die favoriéte (ik zet er maar even een accenttekentje op) voetbalclub: na de eclatante 3-1 overwinning van dit weekend op PSV (ik heb er ditmaal op het blog maar niet apart melding van gemaakt, het wordt al haast een sleur) merk ik op dat PEC de nationale knuffelclub dreigt te worden. De club heeft, zoals dat tegenwoordig heet, een hoge gunfactor en een dito graad van aaibaarheid. Dit verontrust mij. Het supporterschap gedijt nu eenmaal het beste in een sfeer van polarisatie. Als iedereen al fan van PEC Zwolle is, wat heb je er dan nog voor lol van?
donderdag 11 september 2014
zondag 7 september 2014
Waterpieptor
Een halve eeuw geleden werkte ik met een vriend aan de hydrobiologische inventarisatie van het Ven op Koolhaar. Dat is een mooi vennetje in het noorden van de boswachterij Staphorst, vrij klein (je loopt er in twintig minuten omheen), in een schitterend gebied gelegen en toch via een zandpad makkelijk te bereiken. Het natuurgebied er om heen heet Het Schot.
In dat ven vingen we destijds onze eerste Ranatra Linearis, oftewel staafwants, wel zo ongeveer het meest spectaculaire insect dat je in Nederlands water kunt vangen. Het beest lijkt nog het meest op een wandelende tak en gebruikt ook ongeveer dezelfde techniek om voor vijanden en potentiële prooi zo weinig mogelijk op te vallen. Als je zo'n beest in je netje of appelmoeszeef hebt, strekt het zich onmiddellijk en houdt het zich dood, om maar zoveel mogelijk opeen onschuldig takje van een centimeter of 8 te lijken. In tegenstelling tot een vreedzame planteneter als de wandelende tak is de Ranatra wel een jager, zij het een passieve: hij wacht tot er iets smakelijks voorbijkomt en klemt dat dan tussen zijn voorpoten, die min of meer tot grijpers zijn vergroeid. Zoals alle wantsen heeft hij een zuigsnuit die de rest doet. Aan de achterkant steekt er een adembuis uit, waarmee hij aan het wateroppervalk kan hangen. Kortom, een prachtig beest waar we toen heel blij mee waren.
Vorige week waren we weer bij het Ven op Koolhaar, ongeveer 50 jaar na de eerste keer. Dat kwam doordat we die week in een prachtig boerderijtje van Staatsbosbeheer in het Schot verbleven, nog geen kilometer van het ven in kwestie. Gelukkig hadden we ook een netje bij ons (dat trouwens eveneens een halve eeuw oud is), het was mooi weer en al met al een perfecte gelegenheid om weer eens een paar halen te maken.
Ditmaal vingen we een Waterpieptor (hygrobia hermanni), een grappig kevertje met bolle ogen, dat een soort piepend geluidje maakt als je hem beetpakt. Nou ja, piepen, het is meer trillen, alsof je met je nagel snel langs de tanden van een kleine kam gaat - voor zover ik mij herinner dan, ik ben de laatste 25 jaar niet in het bezit geweest van een kam. Dit is de waterpieptor op mijn hand:
Oké, een Ranatra hebben we niet gevangen, maar deze Waterpieptor was ook zeer leuk!
In dat ven vingen we destijds onze eerste Ranatra Linearis, oftewel staafwants, wel zo ongeveer het meest spectaculaire insect dat je in Nederlands water kunt vangen. Het beest lijkt nog het meest op een wandelende tak en gebruikt ook ongeveer dezelfde techniek om voor vijanden en potentiële prooi zo weinig mogelijk op te vallen. Als je zo'n beest in je netje of appelmoeszeef hebt, strekt het zich onmiddellijk en houdt het zich dood, om maar zoveel mogelijk opeen onschuldig takje van een centimeter of 8 te lijken. In tegenstelling tot een vreedzame planteneter als de wandelende tak is de Ranatra wel een jager, zij het een passieve: hij wacht tot er iets smakelijks voorbijkomt en klemt dat dan tussen zijn voorpoten, die min of meer tot grijpers zijn vergroeid. Zoals alle wantsen heeft hij een zuigsnuit die de rest doet. Aan de achterkant steekt er een adembuis uit, waarmee hij aan het wateroppervalk kan hangen. Kortom, een prachtig beest waar we toen heel blij mee waren.
Vorige week waren we weer bij het Ven op Koolhaar, ongeveer 50 jaar na de eerste keer. Dat kwam doordat we die week in een prachtig boerderijtje van Staatsbosbeheer in het Schot verbleven, nog geen kilometer van het ven in kwestie. Gelukkig hadden we ook een netje bij ons (dat trouwens eveneens een halve eeuw oud is), het was mooi weer en al met al een perfecte gelegenheid om weer eens een paar halen te maken.
Ditmaal vingen we een Waterpieptor (hygrobia hermanni), een grappig kevertje met bolle ogen, dat een soort piepend geluidje maakt als je hem beetpakt. Nou ja, piepen, het is meer trillen, alsof je met je nagel snel langs de tanden van een kleine kam gaat - voor zover ik mij herinner dan, ik ben de laatste 25 jaar niet in het bezit geweest van een kam. Dit is de waterpieptor op mijn hand:
Oké, een Ranatra hebben we niet gevangen, maar deze Waterpieptor was ook zeer leuk!
maandag 25 augustus 2014
Staatsecretaris van hypocrisie
Ik zit hier toch werkelijk weer te koken van woede, als ik naar die walgelijke Martin van Rijn kijk en luister.
Samsom en Dijksma en hun coalitievriendje Van Baalen deugen natuurlijk ook niet, maar die zijn tenminste ook nog voor een flink deel belachelijk, Van Rijn is alleen maar doortrapt en gemeen.
Update: Karin Spaink heeft er een uitstekend stukje over geschreven.
Graag zou ik Van Rijn een zakkenwasser noemen, maar dat suggereert meer betrokkenheid bij de zorg dan er in werkelijkheid is.
Update 2: Daar staat tegenover dat hij als braakmiddel wel prima voldoet (daar ben ik jullie net voor)
Samsom en Dijksma en hun coalitievriendje Van Baalen deugen natuurlijk ook niet, maar die zijn tenminste ook nog voor een flink deel belachelijk, Van Rijn is alleen maar doortrapt en gemeen.
Update: Karin Spaink heeft er een uitstekend stukje over geschreven.
Graag zou ik Van Rijn een zakkenwasser noemen, maar dat suggereert meer betrokkenheid bij de zorg dan er in werkelijkheid is.
Update 2: Daar staat tegenover dat hij als braakmiddel wel prima voldoet (daar ben ik jullie net voor)
zondag 24 augustus 2014
Ach ja
Er is natuurlijk een tijd geweest dat ik deze ranglijst onmiddellijk op mijn weblog geplaatst zou hebben, maar het nieuwtje gaat er zo langzamerhand echt af.
woensdag 20 augustus 2014
Van Baalen
"VVD verklaart oorlog aan de meeuw", stond vandaag op teletekst. Zo'n bericht kan ik niet lezen zonder dat zich de gedachte opdringt aan de grote staatsman Hans van Baalen. Van Baalen is de voorzitter van de VVD-fractie in het Europarlement, en als zodanig natuurlijk een coalitievriendje van Diederick Samsom.
Hans van Baalen verwierf bekendheid als de Europarlementariër die het aller-, allerminst van allemaal bij stemmingen aanwezig is. Maar hij viel ook op als ophitsend spreker op het Mainanplein in Kiev, samen met Guy Verhofstad. Nu de zaak daar volledig uit de hand gelopen is, horen we niet zoveel meer over Oekraïne van deze deskundige.
Van Baalen heeft een wat schimmig verleden. Gesuggereerd wordt dat hij extreem-rechtse sympathieën zou hebben gekoesterd. Zo zou er fanmail aan Joop Glimmerveen van zijn hand bestaan. Een en ander is nooit bewezen, en het tegendeel trouwens ook niet. Zeker is wel dat hij voorzitter is geweest van de Leidse Studentenweerbaarheid Pro Patria, een subvereniging van Minerva. Let wel: Leiden, Minerva en Studentenweerbaarheid, dat is driedubbel verdacht.
En nu verklaart de VVD dus de oorlog aan de meeuw. Onmiddellijk en onuitwisbaar nestelt zich in mijn hoofd het beeld van deze operettegeneraal, gestoken in zijn Pro Patria-uniform, gezeten op een duintop, een archaïsch aandoend vuurwapen in de aanslag, de sabel gereed voor eventualiteiten, klaar om elke meeuw die het waagt landinwaarts te vliegen vakkundig mores te leren.
Hans van Baalen verwierf bekendheid als de Europarlementariër die het aller-, allerminst van allemaal bij stemmingen aanwezig is. Maar hij viel ook op als ophitsend spreker op het Mainanplein in Kiev, samen met Guy Verhofstad. Nu de zaak daar volledig uit de hand gelopen is, horen we niet zoveel meer over Oekraïne van deze deskundige.
Van Baalen heeft een wat schimmig verleden. Gesuggereerd wordt dat hij extreem-rechtse sympathieën zou hebben gekoesterd. Zo zou er fanmail aan Joop Glimmerveen van zijn hand bestaan. Een en ander is nooit bewezen, en het tegendeel trouwens ook niet. Zeker is wel dat hij voorzitter is geweest van de Leidse Studentenweerbaarheid Pro Patria, een subvereniging van Minerva. Let wel: Leiden, Minerva en Studentenweerbaarheid, dat is driedubbel verdacht.
En nu verklaart de VVD dus de oorlog aan de meeuw. Onmiddellijk en onuitwisbaar nestelt zich in mijn hoofd het beeld van deze operettegeneraal, gestoken in zijn Pro Patria-uniform, gezeten op een duintop, een archaïsch aandoend vuurwapen in de aanslag, de sabel gereed voor eventualiteiten, klaar om elke meeuw die het waagt landinwaarts te vliegen vakkundig mores te leren.
Abonneren op:
Posts (Atom)





