"VVD verklaart oorlog aan de meeuw", stond vandaag op teletekst. Zo'n bericht kan ik niet lezen zonder dat zich de gedachte opdringt aan de grote staatsman Hans van Baalen. Van Baalen is de voorzitter van de VVD-fractie in het Europarlement, en als zodanig natuurlijk een coalitievriendje van Diederick Samsom.
Hans van Baalen verwierf bekendheid als de Europarlementariër die het aller-, allerminst van allemaal bij stemmingen aanwezig is. Maar hij viel ook op als ophitsend spreker op het Mainanplein in Kiev, samen met Guy Verhofstad. Nu de zaak daar volledig uit de hand gelopen is, horen we niet zoveel meer over Oekraïne van deze deskundige.
Van Baalen heeft een wat schimmig verleden. Gesuggereerd wordt dat hij extreem-rechtse sympathieën zou hebben gekoesterd. Zo zou er fanmail aan Joop Glimmerveen van zijn hand bestaan. Een en ander is nooit bewezen, en het tegendeel trouwens ook niet. Zeker is wel dat hij voorzitter is geweest van de Leidse Studentenweerbaarheid Pro Patria, een subvereniging van Minerva. Let wel: Leiden, Minerva en Studentenweerbaarheid, dat is driedubbel verdacht.
En nu verklaart de VVD dus de oorlog aan de meeuw. Onmiddellijk en onuitwisbaar nestelt zich in mijn hoofd het beeld van deze operettegeneraal, gestoken in zijn Pro Patria-uniform, gezeten op een duintop, een archaïsch aandoend vuurwapen in de aanslag, de sabel gereed voor eventualiteiten, klaar om elke meeuw die het waagt landinwaarts te vliegen vakkundig mores te leren.
woensdag 20 augustus 2014
vrijdag 8 augustus 2014
woensdag 6 augustus 2014
Te ver gevlogen
"In een nestje tussen de klimop zat een heel klein vogeltje".
Als ik deze magische woorden uitspreek, haast onze briljante kleinzoon zich om het bijbehorende boek op te zoeken. "Het vogeltje dat te ver vloog" heet het. Het is een aangrijpend verhaal over een jong musje dat voor het eerst uitvliegt. In strijd met de instructies van zijn moeder gaat hij veel verder dan "die muur daar", hij gaat de hele akker over, over de heg en uiteindelijk helemaal tot de rivier. Hij wordt daar natuurlijk hartstikke moe van en zoekt een plekje om uit te rusten - "een nest natuurlijk". Helaas wordt hem door achtereenvolgens een kraai, een houtduif, een uil en een eend de toegang ontzegd omdat hij niet het goede geluid kan produceren, hij kan namelijk alleen maar "tjiep tjiep tjiep" zeggen. Pas bij het vallen van de avond weet zijn moeder hem te vinden en neemt hem op haar rug mee naar zijn eigen nest, waar hij onmiddellijk in slaap valt.
Geen boek heb ik zo vaak voorgelezen als dit, zelfs de GVR niet. Ook onze eigen kinderen waren er namelijk dol op. Uit verveling verving ik soms wel eens wat, bijvoorbeeld "vliegjes en wormpjes" door "krentebollen en chocoladekoekjes" en "riet en biezen" door "zand en stenen". Dat leverde dan woedende reacties bij de luisteraar(s) op: "Fout! Riet en biezen moet het zijn!"
Onze familie is in het gelukkige bezit van twee exemplaren van dit prachtwerk. Het oorspronkelijke boek uit de jaren '70, dat overigens geruime tijd bij een ander gezin heeft gelogeerd, en een exemplaar dat we tussen de afgeschreven boeken van een bibliotheek hebben gevonden. Op de foto zie je de stickertjes van die bibliotheek nog. Briljante kleinzoon kan dus zowel in Drachten als hier voorgelezen worden uit zijn favoriete boek.
Wie het boek nu denkt aan te schaffen bij Bol komt van een koude kermis thuis. Weliswaar is er een boek met die titel en ongeveer dezelfde verhaallijn, maar het vogeltje is plotseling een koolmees, de schrijver heet ineens Henri Drent en de tekenaar is onbekend. In werkelijkheid is het geschreven door de eminente Ruth Ainsworth en geïllustreerd door Sei'ichi Horiuchi, en zo te zien heel wat mooier ook. Naar mijn mening hebben we hier te maken met een schandelijk geval van plagiaat van deze Henri Drent en kennelijk heeft uitgeverij Lemniscaat, die beide versies uitgaf, zitten slapen.
Briljante kleinzoon mag dan weliswaar tot dusver niet zo'n prater zijn (hoewel hij heel goed "kikker" kan zeggen op een adequaat moment), hij is wel een enorm liefhebber van boeken. Hij kan in drift ontsteken als hij met z'n ouders langs de bibliotheek in Drachten komt en die dan gesloten blijkt te zijn; zoiets is natuurlijk ook een enorme tegenslag. Ik ben er van overtuigd dat, mocht hij daar ooit de authentieke versie van het vogeltje aantreffen, dat hij dat dan zeker mee naar huis zou willen nemen. Van "Het vogeltje dat te ver vloog" kan men immers niet genoeg exemplaren hebben.
Als ik deze magische woorden uitspreek, haast onze briljante kleinzoon zich om het bijbehorende boek op te zoeken. "Het vogeltje dat te ver vloog" heet het. Het is een aangrijpend verhaal over een jong musje dat voor het eerst uitvliegt. In strijd met de instructies van zijn moeder gaat hij veel verder dan "die muur daar", hij gaat de hele akker over, over de heg en uiteindelijk helemaal tot de rivier. Hij wordt daar natuurlijk hartstikke moe van en zoekt een plekje om uit te rusten - "een nest natuurlijk". Helaas wordt hem door achtereenvolgens een kraai, een houtduif, een uil en een eend de toegang ontzegd omdat hij niet het goede geluid kan produceren, hij kan namelijk alleen maar "tjiep tjiep tjiep" zeggen. Pas bij het vallen van de avond weet zijn moeder hem te vinden en neemt hem op haar rug mee naar zijn eigen nest, waar hij onmiddellijk in slaap valt.
Geen boek heb ik zo vaak voorgelezen als dit, zelfs de GVR niet. Ook onze eigen kinderen waren er namelijk dol op. Uit verveling verving ik soms wel eens wat, bijvoorbeeld "vliegjes en wormpjes" door "krentebollen en chocoladekoekjes" en "riet en biezen" door "zand en stenen". Dat leverde dan woedende reacties bij de luisteraar(s) op: "Fout! Riet en biezen moet het zijn!"
Onze familie is in het gelukkige bezit van twee exemplaren van dit prachtwerk. Het oorspronkelijke boek uit de jaren '70, dat overigens geruime tijd bij een ander gezin heeft gelogeerd, en een exemplaar dat we tussen de afgeschreven boeken van een bibliotheek hebben gevonden. Op de foto zie je de stickertjes van die bibliotheek nog. Briljante kleinzoon kan dus zowel in Drachten als hier voorgelezen worden uit zijn favoriete boek.
Wie het boek nu denkt aan te schaffen bij Bol komt van een koude kermis thuis. Weliswaar is er een boek met die titel en ongeveer dezelfde verhaallijn, maar het vogeltje is plotseling een koolmees, de schrijver heet ineens Henri Drent en de tekenaar is onbekend. In werkelijkheid is het geschreven door de eminente Ruth Ainsworth en geïllustreerd door Sei'ichi Horiuchi, en zo te zien heel wat mooier ook. Naar mijn mening hebben we hier te maken met een schandelijk geval van plagiaat van deze Henri Drent en kennelijk heeft uitgeverij Lemniscaat, die beide versies uitgaf, zitten slapen.
Briljante kleinzoon mag dan weliswaar tot dusver niet zo'n prater zijn (hoewel hij heel goed "kikker" kan zeggen op een adequaat moment), hij is wel een enorm liefhebber van boeken. Hij kan in drift ontsteken als hij met z'n ouders langs de bibliotheek in Drachten komt en die dan gesloten blijkt te zijn; zoiets is natuurlijk ook een enorme tegenslag. Ik ben er van overtuigd dat, mocht hij daar ooit de authentieke versie van het vogeltje aantreffen, dat hij dat dan zeker mee naar huis zou willen nemen. Van "Het vogeltje dat te ver vloog" kan men immers niet genoeg exemplaren hebben.
zondag 3 augustus 2014
Briljant commentaar op een voetbalforum
"Jammer, als neutrale kijker hoop je toch dat Ajax kan stunten."
zaterdag 2 augustus 2014
Geraffineerd kleurgebruik
Nu de flox, de hybiscus, het koninginnekruid en de anemoon bloeien kunnen we rustig stellen dat onze tuin de lila-roze fase in is gegaan. Een mooi voorbeeld van hoe je met zorgvuldige planning en geraffineerd kleurgebruik een fraai effect kunt bereiken.
Allemaal stom toeval natuurlijk. De flox was er al, het koninginnekruid is komen aanwaaien, de hybiscus was een keer bij de Aldi, alleen de anemoon is een keer min of meer bewust neergezet.
De droogmolen en die gele plant kon ik niet goed buiten beeld houden.
Allemaal stom toeval natuurlijk. De flox was er al, het koninginnekruid is komen aanwaaien, de hybiscus was een keer bij de Aldi, alleen de anemoon is een keer min of meer bewust neergezet.
De droogmolen en die gele plant kon ik niet goed buiten beeld houden.
maandag 28 juli 2014
Jeugdige zondaars
Op de school waar ik lang gewerkt heb, bleven heel veel kinderen tussen de middag over. Dat kwam doordat ze soms ver weg woonden, doordat toen al vaak beide ouders werkten, en ook wel doordat sommige moeders hele dagen op de tennisbaan doorbrachten (ze hadden dan hun tenniskleding al aan als ze hun kroost 's ochtends op school afleverden). Bovendien had ik de indruk dat er nogal wat kinderen waren die het op school gezelliger vonden dan thuis en daarom de noodzaak van overblijven bepleitten.
Toen ik begon met lesgeven was de middagpauze van 12 tot 2, en dat was natuurlijk een hele ruk. Daarom is dat geleidelijk aan ingekort tot uiteindelijk van 12 tot 1, maar het gevolg daarvan was uiteraard dat nog meer kinderen om logistieke redenen moesten overblijven.
Van 12 tot kwart over 12 aten ze samen met mij hun boterhammetje gewoon in de klas op. Dat was best gezellig, zo'n groep rustig keuvelende kinderen die hun lunchtrommeltje leegden. Natuurlijk moest ik zo nu en dan een muurvast zittende beker drinken openmaken, maar verder had ik er niet veel mee te doen, hoewel er natuurlijk figuren bij waren die hardnekkig vergaten de verplichte placemat mee te nemen; we wilden geen tafeltjes vol jam of pindakaas. Een keer was ik het zo zat dat ik een leerling naar het fietsenhok heb gestuurd om daar te eten. Vanuit mijn lokaal hadden we een riant uitzicht op dat fietsenhok en we konden heel goed zien dat ze verschrikkelijk boos was. Vreemd genoeg hoorde ik twintig jaar later dat ze zich deze traumatiserende gebeurtenis helemaal niet herinnerde.
Maar goed, als het brood op was restte nog drie kwartier tot de school weer begon en bij droog weer werden de kinderen geacht die tijd op het schoolplein door te brengen. Op dat plein stonden wat bielzenconstructies waar je op kon klimmen en waar je ook weer af kon klimmen, maar daar zijn de uitdagingen wel ongeveer mee opgesomd. Op het plein werd toezicht gehouden door een stuk of vijf ouders, maar die overblijfmoeders waren natuurlijk geen partij voor doorgewinterde bovenbouwers. Het kwam dus nogal eens voor dat leerlingen "hem naar Dreize peerden", dat wil zeggen dat ze ongezien het plein verlieten en de supermarkt een blok verderop bezochten - om daar snoep te kopen, niet om het te pikken, hoop ik dan maar.
Op een kwade dag was een flinke groep leerlingen uit mijn klas, het waren er minstens een stuk of tien, door een collega betrapt bij Dreize en ik kreeg een lijstje met namen aangereikt. Er waren nogal wat brave broeders en zusters bij, die kennelijk door avontuurlijker klasgenoten waren meegetroond. Dat was op zichzelf wel prettig, want het is goed voor het prestige van braveriken om ook eens gedonder te hebben. Enfin, ik riep ze bij elkaar en hield een bevlogen toespraak, eigenlijk een donderspeech, waarin duidelijk werd dat ik zowel boos als verdrietig was, en dat ik geen zin had om naar hun ouders toe te gaan om te vertellen dat ze onder een auto waren gekomen. Natuurlijk was ik niet echt boos, na een jaar of vijf onderwijs is dat bijna allemaal toneel, maar ze knikten volgens mij vol begrip en berouw en ik wist dat de boodschap was over gekomen.
Maar er moest vanzelfsprekend ook een Stevige Strafmaatregel volgen. Of de dames en heren de volgende woensdagmiddag maar met z'n allen wilden terugkomen en of ze tegen hun ouders wilden zeggen dat het wel tot vijf uur kon duren. Hockeytraining? Jammer dan. Ballet? Jammer dan. Verjaardagspartijtje? Jammer dan. Had je hem maar niet naar Dreize moeten peren.
Ik bereidde mij dus voor op een woensdagmiddag lekker bullebakken en vormsommen opgeven. Vormsommen waren van het model a-kwadraat - b-kwadraat gedeeld door a-b. Voorbeeldje (ik heb hier geen lettertype superscript ter beschikking, vandaar): ((2897 x 2897) - (2468 x 2468))/429. Ik verwerkte graag veel negens en zevens in de opgaven.
Algebraïsch onderlegde lezers weten natuurlijk dat het antwoord a+b is, in het voorbeeld 5365, en sommige kinderen wisten dat ook wel, maar daar hadden ze niks aan omdat ik vrij snel kon zien of ze zich niet door de staartdeling heen gesmokkeld hadden.
Uiteraard namen ze de gelegenheid te baat om ook eens op woensdag over te blijven, maar op zeker moment brak toch de officiële strafsessie aan. Ik had de eerste vormsom al op het bord staan, toen er een paar schoorvoetend naar voren kwamen met een forse doos. Die moest ik openmaken. En dat deed ik.
In de doos zat een kloeke slagroomtaart.
En met fraaie letters was erop gespoten: SORRY FUTS!
En ik smolt. Ik smolt volledig weg.
We hebben schoteltjes opgehaald, de taart in stukken gesneden en hem samen opgegeten. Vervolgens hebben ze pro forma nog die ene vormsom van het bord moeten maken en vervolgens heb ik ze heengezonden. Daarna heb ik nog lang zitten grijnzen, van binnen en van buiten.
Die klas is de enige geweest die ik twee jaar heb gehad, in de vijfde en zesde klas (groep 7 en 8). Zoiets was op onze school hoogst ongebruikelijk, maar ik wilde na de vijfde klas graag met ze mee en zij wilden desgevraagd graag met mij mee. We hebben al een paar keer een reünie gehad.
Toen ik begon met lesgeven was de middagpauze van 12 tot 2, en dat was natuurlijk een hele ruk. Daarom is dat geleidelijk aan ingekort tot uiteindelijk van 12 tot 1, maar het gevolg daarvan was uiteraard dat nog meer kinderen om logistieke redenen moesten overblijven.
Van 12 tot kwart over 12 aten ze samen met mij hun boterhammetje gewoon in de klas op. Dat was best gezellig, zo'n groep rustig keuvelende kinderen die hun lunchtrommeltje leegden. Natuurlijk moest ik zo nu en dan een muurvast zittende beker drinken openmaken, maar verder had ik er niet veel mee te doen, hoewel er natuurlijk figuren bij waren die hardnekkig vergaten de verplichte placemat mee te nemen; we wilden geen tafeltjes vol jam of pindakaas. Een keer was ik het zo zat dat ik een leerling naar het fietsenhok heb gestuurd om daar te eten. Vanuit mijn lokaal hadden we een riant uitzicht op dat fietsenhok en we konden heel goed zien dat ze verschrikkelijk boos was. Vreemd genoeg hoorde ik twintig jaar later dat ze zich deze traumatiserende gebeurtenis helemaal niet herinnerde.
Maar goed, als het brood op was restte nog drie kwartier tot de school weer begon en bij droog weer werden de kinderen geacht die tijd op het schoolplein door te brengen. Op dat plein stonden wat bielzenconstructies waar je op kon klimmen en waar je ook weer af kon klimmen, maar daar zijn de uitdagingen wel ongeveer mee opgesomd. Op het plein werd toezicht gehouden door een stuk of vijf ouders, maar die overblijfmoeders waren natuurlijk geen partij voor doorgewinterde bovenbouwers. Het kwam dus nogal eens voor dat leerlingen "hem naar Dreize peerden", dat wil zeggen dat ze ongezien het plein verlieten en de supermarkt een blok verderop bezochten - om daar snoep te kopen, niet om het te pikken, hoop ik dan maar.
Op een kwade dag was een flinke groep leerlingen uit mijn klas, het waren er minstens een stuk of tien, door een collega betrapt bij Dreize en ik kreeg een lijstje met namen aangereikt. Er waren nogal wat brave broeders en zusters bij, die kennelijk door avontuurlijker klasgenoten waren meegetroond. Dat was op zichzelf wel prettig, want het is goed voor het prestige van braveriken om ook eens gedonder te hebben. Enfin, ik riep ze bij elkaar en hield een bevlogen toespraak, eigenlijk een donderspeech, waarin duidelijk werd dat ik zowel boos als verdrietig was, en dat ik geen zin had om naar hun ouders toe te gaan om te vertellen dat ze onder een auto waren gekomen. Natuurlijk was ik niet echt boos, na een jaar of vijf onderwijs is dat bijna allemaal toneel, maar ze knikten volgens mij vol begrip en berouw en ik wist dat de boodschap was over gekomen.
Maar er moest vanzelfsprekend ook een Stevige Strafmaatregel volgen. Of de dames en heren de volgende woensdagmiddag maar met z'n allen wilden terugkomen en of ze tegen hun ouders wilden zeggen dat het wel tot vijf uur kon duren. Hockeytraining? Jammer dan. Ballet? Jammer dan. Verjaardagspartijtje? Jammer dan. Had je hem maar niet naar Dreize moeten peren.
Ik bereidde mij dus voor op een woensdagmiddag lekker bullebakken en vormsommen opgeven. Vormsommen waren van het model a-kwadraat - b-kwadraat gedeeld door a-b. Voorbeeldje (ik heb hier geen lettertype superscript ter beschikking, vandaar): ((2897 x 2897) - (2468 x 2468))/429. Ik verwerkte graag veel negens en zevens in de opgaven.
Algebraïsch onderlegde lezers weten natuurlijk dat het antwoord a+b is, in het voorbeeld 5365, en sommige kinderen wisten dat ook wel, maar daar hadden ze niks aan omdat ik vrij snel kon zien of ze zich niet door de staartdeling heen gesmokkeld hadden.
Uiteraard namen ze de gelegenheid te baat om ook eens op woensdag over te blijven, maar op zeker moment brak toch de officiële strafsessie aan. Ik had de eerste vormsom al op het bord staan, toen er een paar schoorvoetend naar voren kwamen met een forse doos. Die moest ik openmaken. En dat deed ik.
In de doos zat een kloeke slagroomtaart.
En met fraaie letters was erop gespoten: SORRY FUTS!
En ik smolt. Ik smolt volledig weg.
We hebben schoteltjes opgehaald, de taart in stukken gesneden en hem samen opgegeten. Vervolgens hebben ze pro forma nog die ene vormsom van het bord moeten maken en vervolgens heb ik ze heengezonden. Daarna heb ik nog lang zitten grijnzen, van binnen en van buiten.
Die klas is de enige geweest die ik twee jaar heb gehad, in de vijfde en zesde klas (groep 7 en 8). Zoiets was op onze school hoogst ongebruikelijk, maar ik wilde na de vijfde klas graag met ze mee en zij wilden desgevraagd graag met mij mee. We hebben al een paar keer een reünie gehad.
Abonneren op:
Posts (Atom)




