Niet dat ik nou naar die uitzending gekeken heb hoor, maar ik ben er toch van overtuigd dat het niet de verdienste is van het liedje zelf en ook niet van die man met hoed die er naast staat. Het ligt namelijk aan die aanbiddelijke kuiltjes in de wangen van Ilse de Lange.
woensdag 7 mei 2014
donderdag 1 mei 2014
Van Amsterdam naar Enschede
Er kunnen vele goede redenen bestaan om van Amsterdam naar Enschede te willen reizen. Het is bijna een oversteek dwars door het land, en ook nog ongeveer halverwege noord en zuid. Je doorkruist onderweg zo'n beetje alle landschapstypes die Nederland rijk is en je hebt gelegenheid om je reis te onderbreken in een fraaie oude Hanzestad, hetzij Zwolle, hetzij Deventer. Het eerste is natuurlijk te prefereren, maar de NS wil je via Deventer laten reizen en dat is ook leuk. Je laat de stad achter je van de club die nog onlangs met 5-1 van PEC Zwolle verloor, en je begeeft je naar Overijssel, zoals ik al eerder uitlegde de voetbalprovincie bij uitstek.
Die reis duurt volgens het spoorboekje 2 uur en 14 minuten. Hoe lang moet dat dan wel niet zo'n 65 jaar geleden, dus pakweg in 1949 geduurd hebben? Ik heb hoogstwaarschijnlijk in dat jaar wel eens in de trein gezeten en ik meen mij toch te herinneren dat van de passagiers werd verwacht dat ze het voertuig zelf aanduwden. Een voertuig met 1e, 2e en 3e klas zitplaatsen., waar je vermoedelijk overal mocht roken. De coupés waren met teakhout afgetimmerd. 1949, dan kunnen we eigenlijk nog wel spreken van de Late Middeleeuwen.
En hoe lang duurde dat in 1949? Een lezer van de NRC heeft dat tot mijn genoegen uitgezocht. Die reis duurde destijds 2 uur en 15 minuten. Jawel, NS heeft in 65 jaar op dit traject een snelheidswinst van zegge en schrijve 1 minuut gerealiseerd, dus nog geen seconde per jaar!
Mij dunkt dat de Kamer hier op zijn strepen moet gaan staan en van de staatsecretaris moet eisen dat over wederom 65 jaar, in 2079 dus, de reistijd opnieuw met een minuut bekort is, dus maximaal 2 uur en 13 minuten mag duren. Spijkerharde garanties moeten er komen!
Rotterdam-Vlissingen in 1949: 1 uur en 44 minuten.
Rotterdam-Vlissingen in 2014: 1 uur en 43 minuten.
Van die dingen, ja?
Die reis duurt volgens het spoorboekje 2 uur en 14 minuten. Hoe lang moet dat dan wel niet zo'n 65 jaar geleden, dus pakweg in 1949 geduurd hebben? Ik heb hoogstwaarschijnlijk in dat jaar wel eens in de trein gezeten en ik meen mij toch te herinneren dat van de passagiers werd verwacht dat ze het voertuig zelf aanduwden. Een voertuig met 1e, 2e en 3e klas zitplaatsen., waar je vermoedelijk overal mocht roken. De coupés waren met teakhout afgetimmerd. 1949, dan kunnen we eigenlijk nog wel spreken van de Late Middeleeuwen.
En hoe lang duurde dat in 1949? Een lezer van de NRC heeft dat tot mijn genoegen uitgezocht. Die reis duurde destijds 2 uur en 15 minuten. Jawel, NS heeft in 65 jaar op dit traject een snelheidswinst van zegge en schrijve 1 minuut gerealiseerd, dus nog geen seconde per jaar!
Mij dunkt dat de Kamer hier op zijn strepen moet gaan staan en van de staatsecretaris moet eisen dat over wederom 65 jaar, in 2079 dus, de reistijd opnieuw met een minuut bekort is, dus maximaal 2 uur en 13 minuten mag duren. Spijkerharde garanties moeten er komen!
Rotterdam-Vlissingen in 1949: 1 uur en 44 minuten.
Rotterdam-Vlissingen in 2014: 1 uur en 43 minuten.
Van die dingen, ja?
donderdag 24 april 2014
Klein minpuntje
De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in voortdurende euforie over de verplettering van Ajax door PEC Zwolle. Vrijwel alle media, digitaal en analoog, heb ik doorgespit om te genieten van alle loftuitingen over de fenomenale prestatie van mijn clubje.
Toch zat er ook een kleine schaduwzijde aan het succes. Ik heb namelijk voor het eerst mijn briljante kleinzoon verschrikkelijk aan het huilen gemaakt. Dat ging als volgt. Van der Werf knalde een vrije trap keihard op de paal naast Vermeer. De in het veld terugspringende bal werd door Ryan Thomas alsnog in het doel gewerkt. Het was 2-1 voor Zwolle! 'Jaaaaaah!!!' schreeuwde ik keihard.
Dat soort uitbarstingen is mijn briljante kleinzoon niet van zijn opa gewend. Hij schrok dus enorm en barstte in tranen uit. Ik slaagde er niet in hem te troosten, maar dat kwam misschien ook wel doordat ik daarbij een oog op de tv gericht hield. Gelukkig waren zijn ouders en zijn oma in de buurt en die wisten het leed te stelpen.
Terug naar de media. Twee hoogtepunten wil ik noemen. In de eerste plaats het stripje van Jesse van Muylwijck in het Nieuwsblad. Normaal ben ik niet zo verrukt van De Rechter, maar dit was toch wel een heel leuke.
En in de Volkskrant stond een prachtige foto van de rondvaart die het elftal door de Zwolse grachten maakte.
We kijken hier over de Thorbeckegracht in de richting van het Rode Torenplein, de plek waar Sinterklaas ook altijd in Zwolle aankomt. Het gebouw achter de hoge bomen is het 17e-eeuwse Hopmanshuis, oorspronkelijk een groot pakhuis - Zwolle was destijds een belangrijke overslaghaven. Links zien we de gerestaureerde stadsmuur. De weg die er voor langs loopt heet terecht de Buitenkant. En boven alles uit het topje van de Peperbus. Ook de toren is trots op het succes van PEC Zwolle, dat zie je duidelijk.
Overigens: nooit pek zeggen. Het is pee ee cee.
Toch zat er ook een kleine schaduwzijde aan het succes. Ik heb namelijk voor het eerst mijn briljante kleinzoon verschrikkelijk aan het huilen gemaakt. Dat ging als volgt. Van der Werf knalde een vrije trap keihard op de paal naast Vermeer. De in het veld terugspringende bal werd door Ryan Thomas alsnog in het doel gewerkt. Het was 2-1 voor Zwolle! 'Jaaaaaah!!!' schreeuwde ik keihard.
Dat soort uitbarstingen is mijn briljante kleinzoon niet van zijn opa gewend. Hij schrok dus enorm en barstte in tranen uit. Ik slaagde er niet in hem te troosten, maar dat kwam misschien ook wel doordat ik daarbij een oog op de tv gericht hield. Gelukkig waren zijn ouders en zijn oma in de buurt en die wisten het leed te stelpen.
Terug naar de media. Twee hoogtepunten wil ik noemen. In de eerste plaats het stripje van Jesse van Muylwijck in het Nieuwsblad. Normaal ben ik niet zo verrukt van De Rechter, maar dit was toch wel een heel leuke.
En in de Volkskrant stond een prachtige foto van de rondvaart die het elftal door de Zwolse grachten maakte.
We kijken hier over de Thorbeckegracht in de richting van het Rode Torenplein, de plek waar Sinterklaas ook altijd in Zwolle aankomt. Het gebouw achter de hoge bomen is het 17e-eeuwse Hopmanshuis, oorspronkelijk een groot pakhuis - Zwolle was destijds een belangrijke overslaghaven. Links zien we de gerestaureerde stadsmuur. De weg die er voor langs loopt heet terecht de Buitenkant. En boven alles uit het topje van de Peperbus. Ook de toren is trots op het succes van PEC Zwolle, dat zie je duidelijk.
Overigens: nooit pek zeggen. Het is pee ee cee.
zondag 20 april 2014
Ach ja.....
Enkele persstemmen:
Telegraaf: PEC Zwolle slacht Ajax
NOS: PEC vernedert Ajax
AD: PEC schrijft geschiedenis
VI: PEC Zwolle zet Ajax te kijk
Guardian: Rank outsiders Zwolle earned their first major trophy with a stunning 5-1 victory.
Nu.nl: PEC walst over Ajax heen
ARD teletekst: Ajax im Pokalfinale gedemütigt
Voor de goede orde: PEC Zwolle heeft de bekerfinale tegen Ajax met 5-1 gewonnen. Wel jammer van dat tegendoelpunt, maar vooruit, hebben zij ook wat.
Telegraaf: PEC Zwolle slacht Ajax
NOS: PEC vernedert Ajax
AD: PEC schrijft geschiedenis
VI: PEC Zwolle zet Ajax te kijk
Guardian: Rank outsiders Zwolle earned their first major trophy with a stunning 5-1 victory.
Nu.nl: PEC walst over Ajax heen
ARD teletekst: Ajax im Pokalfinale gedemütigt
Voor de goede orde: PEC Zwolle heeft de bekerfinale tegen Ajax met 5-1 gewonnen. Wel jammer van dat tegendoelpunt, maar vooruit, hebben zij ook wat.
zaterdag 19 april 2014
Zwemmen
Toen ik nog op de lagere school zat waren de schooltijden heel overzichtelijk. 's Ochtends van 9 tot 12, 's middags van 2 tot 4. Op woensdag en zaterdag alleen de ochtend. Hallo, jeugdige lezers, let u even op? We gingen op zaterdagochtend naar school! Die ochtend werd vooral trouwens gebruikt voor marginale activiteiten als voorlezen, tekenen en dat soort dingen.
De middagpauzes duurden dus twee uur. Je ging op je gemak naar huis, at iets en je kon dan nog een behoorlijk tijdje spelen alvorens je je wederom op je gemak naar school begaf.
Maar soms, op warme dagen, liep het anders. Dan pikte mijn moeder ons om 12 uur op bij school en ze ging met ons naar het enkele honderden meters verderop gelegen Openluchtbad. Ze had dan boterhammen met gebakken ei voor ons klaargemaakt en we konden lekker anderhalf uur in het zwembad liggen. Om twee uur werden we weer bij school afgeleverd (en vaak gingen we dan om vier uur nog een keer zwemmen). Misschien is het maar een keer of tien zo gegaan, maar in mijn herinnering was het toen altijd mooi weer en duurden die zomers eindeloos.
Dat Openluchtbad in Zwolle, in 1933 in gebruik genomen, is er nog steeds en het heeft zelfs de status van Rijksmonument. In de jaren 90 wilde de gemeente het sluiten en na veel protestacties (waar mijn moeder van harte aan meedeed) is het overgenomen door een grote groep vrijwilligers, die het nog steeds exploiteert.
In het Openluchtbad kon je een baantje zwemmen van 100 meter! Daarvoor moest je wel even onder een soort drijvende afscheiding door duiken, maar echt, als je tien baantjes zwom, dan had je een kilometer achter de kiezen. Er waren ook twee ondiepe baden, er waren twee kleuterbadjes, er waren zandstrandjes, het was echt een geweldig zwembad. Over dat enorme diepe bad liepen ook nog eens twee houten loopbruggen, waar je aan kon hangen en waar je van af kon springen. Er waren twee badmeesters, van wie ik de namen zelfs nog weet: Lukien en Schemmekes (voor laatstgenoemde waren we doodsbang).
In datzelfde Openluchtbad heb ik ook zwemles gehad en heb ik afgezwommen voor mijn enige zwemdiploma. Mijn leerlingen vonden het verbijsterend dat ik maar één diploma heb, en hoonden mij daarom krachtig, maar ik kon ze makkelijk tot zwijgen brengen met de mededeling dat de zwemles soms in water van 14 graden plaatsvond; van verwarmd water was natuurlijk nog geen sprake. Overigens konden jeugdige Zwollenaren ook zwemles krijgen in het overdekte en verwarmde Stilobad, maar dat was natuurlijk voor watjes - mijn beminde echtgenote is een van hen.
De middagpauzes duurden dus twee uur. Je ging op je gemak naar huis, at iets en je kon dan nog een behoorlijk tijdje spelen alvorens je je wederom op je gemak naar school begaf.
Maar soms, op warme dagen, liep het anders. Dan pikte mijn moeder ons om 12 uur op bij school en ze ging met ons naar het enkele honderden meters verderop gelegen Openluchtbad. Ze had dan boterhammen met gebakken ei voor ons klaargemaakt en we konden lekker anderhalf uur in het zwembad liggen. Om twee uur werden we weer bij school afgeleverd (en vaak gingen we dan om vier uur nog een keer zwemmen). Misschien is het maar een keer of tien zo gegaan, maar in mijn herinnering was het toen altijd mooi weer en duurden die zomers eindeloos.
Dat Openluchtbad in Zwolle, in 1933 in gebruik genomen, is er nog steeds en het heeft zelfs de status van Rijksmonument. In de jaren 90 wilde de gemeente het sluiten en na veel protestacties (waar mijn moeder van harte aan meedeed) is het overgenomen door een grote groep vrijwilligers, die het nog steeds exploiteert.
In het Openluchtbad kon je een baantje zwemmen van 100 meter! Daarvoor moest je wel even onder een soort drijvende afscheiding door duiken, maar echt, als je tien baantjes zwom, dan had je een kilometer achter de kiezen. Er waren ook twee ondiepe baden, er waren twee kleuterbadjes, er waren zandstrandjes, het was echt een geweldig zwembad. Over dat enorme diepe bad liepen ook nog eens twee houten loopbruggen, waar je aan kon hangen en waar je van af kon springen. Er waren twee badmeesters, van wie ik de namen zelfs nog weet: Lukien en Schemmekes (voor laatstgenoemde waren we doodsbang).
In datzelfde Openluchtbad heb ik ook zwemles gehad en heb ik afgezwommen voor mijn enige zwemdiploma. Mijn leerlingen vonden het verbijsterend dat ik maar één diploma heb, en hoonden mij daarom krachtig, maar ik kon ze makkelijk tot zwijgen brengen met de mededeling dat de zwemles soms in water van 14 graden plaatsvond; van verwarmd water was natuurlijk nog geen sprake. Overigens konden jeugdige Zwollenaren ook zwemles krijgen in het overdekte en verwarmde Stilobad, maar dat was natuurlijk voor watjes - mijn beminde echtgenote is een van hen.
Deze foto zal wel uit de jaren dertig zijn, want in de achterliggende Brederostraat is nog geen boom te zien. In een van die huizen woonde trouwens mijn klasgenootje Dirk; dat huis had een reusachtige zolder, waar we machtig mooi met de Dinky Toys konden spelen. En nou ik toch bezig ben: tegenover de ingang van het zwembad, wat verder naar rechts dan de foto reikt, lag het gemeentelijk sportpark, waar nu PEC Zwolle triomfen viert en binnenkort ook Europees speelt. En een steenworp verder dan de rechterbovenhoek van de foto woonde Herman Brood, aan de Ceintuurbaan. Op de achtergrond is voorts de prachtige oliemolen De Passiebloem zichtbaar, en die staat er ook nog steeds.
Overigens is het zwembad in 1933 iets vroeger geopend dan eigenlijk de bedoeling was, en dat was omdat in de Zwolse stadsgrachten de ziekte van Weil heerste...
Hoe kom ik hier nu op? Dat is het gevolg van een tweetal foto's in de bijlage van de Volkskrant van vandaag, beide tonend een ligweide van een zwembad. Op de eerste zie je de ligweide in zijn natuurlijke staat, dus tamelijk random bespikkeld met zonnebaders en voorwerpen. De fotograaf wilde het graag wat geordender en het resultaat daarvan is te zien op de andere foto. Rijtje parasols, rijtje handdoeken, rijtje heren, rijtje dames, rijtje kinderen, een geheel gekleed persoon en nog rijtjes met allerlei spulletjes. Foto's waar ik lang naar kan kijken. Ze zijn afkomstig uit het boek 'Opruimen, dat is (de) kunst' van Ursus Wehrli, dat ik onmiddellijk heb besteld. Zodra ik het binnen heb zal ik hier een betere afbeelding plaatsen. En misschien ook wel die van een geherordend bakje frites.
woensdag 9 april 2014
Nieuwe tegenslag dreigt in avocadoteelt
Ik was voornemens vanavond een tevreden blik op mijn avocado te werpen, maar tot mijn schrik zag ik dat de nieuwe bladen helemaal naar zwart verkleuren en slap gaan hangen. Dit terwijl ik nog maar kort geleden zo opgewekt over de voortgang der teelt kon berichten.
Is dit een ziekte van de plant? Slaat de avocadoprocessierups, waarvoor lezer J. mij reeds lang geleden waarschuwde, nu toch nog toe? Moet ik de aangetaste bladen eraf knippen? De hele plant verpotten? Afwachten of het zich herstelt? Nu merk je toch, dat je als pionier in de Nederlandse avocadoteelt een bijzonder eenzame positie inneemt.
Ik houd jullie op de hoogte.
Is dit een ziekte van de plant? Slaat de avocadoprocessierups, waarvoor lezer J. mij reeds lang geleden waarschuwde, nu toch nog toe? Moet ik de aangetaste bladen eraf knippen? De hele plant verpotten? Afwachten of het zich herstelt? Nu merk je toch, dat je als pionier in de Nederlandse avocadoteelt een bijzonder eenzame positie inneemt.
Ik houd jullie op de hoogte.
zondag 6 april 2014
Heerjansdam
Ach ja:
Natuurlijk zijn er muggenzifters die zo nodig moeten opmerken dat Zwolle vrij gelukkig heeft geloot in het bekertoernooi doordat het een paar keer tegen amateurclubs moest uitkomen. Dezulken wil ik graag wijzen op het feit dat Groningen zich ooit heeft laten uitschakelen door IJsselmeervogels (of Spakenburg, daar wil ik af zijn) en ook een keer door Heerjansdam.
Heerjansdam! Vooral die smadelijke nederlaag herinner ik mij goed. Ik had toen een klas vol Groningen-supportertjes en ik heb een week lang de schooldag geopend door ze toe te bulderen:
Heer!! Jans!! Dam!!
en dan krompen ze ineen. Heerlijk. Niks zo mooi als een andere voetbalclub aanhangen dan je leerlingen doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)





