De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in voortdurende euforie over de verplettering van Ajax door PEC Zwolle. Vrijwel alle media, digitaal en analoog, heb ik doorgespit om te genieten van alle loftuitingen over de fenomenale prestatie van mijn clubje.
Toch zat er ook een kleine schaduwzijde aan het succes. Ik heb namelijk voor het eerst mijn briljante kleinzoon verschrikkelijk aan het huilen gemaakt. Dat ging als volgt. Van der Werf knalde een vrije trap keihard op de paal naast Vermeer. De in het veld terugspringende bal werd door Ryan Thomas alsnog in het doel gewerkt. Het was 2-1 voor Zwolle! 'Jaaaaaah!!!' schreeuwde ik keihard.
Dat soort uitbarstingen is mijn briljante kleinzoon niet van zijn opa gewend. Hij schrok dus enorm en barstte in tranen uit. Ik slaagde er niet in hem te troosten, maar dat kwam misschien ook wel doordat ik daarbij een oog op de tv gericht hield. Gelukkig waren zijn ouders en zijn oma in de buurt en die wisten het leed te stelpen.
Terug naar de media. Twee hoogtepunten wil ik noemen. In de eerste plaats het stripje van Jesse van Muylwijck in het Nieuwsblad. Normaal ben ik niet zo verrukt van De Rechter, maar dit was toch wel een heel leuke.
En in de Volkskrant stond een prachtige foto van de rondvaart die het elftal door de Zwolse grachten maakte.
We kijken hier over de Thorbeckegracht in de richting van het Rode Torenplein, de plek waar Sinterklaas ook altijd in Zwolle aankomt. Het gebouw achter de hoge bomen is het 17e-eeuwse Hopmanshuis, oorspronkelijk een groot pakhuis - Zwolle was destijds een belangrijke overslaghaven. Links zien we de gerestaureerde stadsmuur. De weg die er voor langs loopt heet terecht de Buitenkant. En boven alles uit het topje van de Peperbus. Ook de toren is trots op het succes van PEC Zwolle, dat zie je duidelijk.
Overigens: nooit pek zeggen. Het is pee ee cee.
donderdag 24 april 2014
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten