Dit jaar valt bij onze vogelvoedervoorzieningen vooral het grote aantal staartmezen op. Prachtige beestjes, bestaande uit een rond bolletje en inderdaad een buitenproportioneel lange staart. Bovendien zijn ze vrij brutaal, ze blijven rustig dooreten als ik buiten even een sigaartje nuttig. Staartmezen opereren bijna altijd in groepjes van een stuk of vijf, zes.
Daarnaast is er natuurlijk het gebruikelijke gezelschap van kool- en pimpelmezen, merels, lijsters, eksters, spreeuwen, een roodborstje, een enkele keer een zwarte mees, ook een enkele keer een grote bonte specht, en wat groenlingen.
De laatste week had ik een paar keer in mijn ooghoeken een beetje een rare groenling waargenomen. Die was bovendien steeds in z'n eentje, terwijl de groenlingen bijna altijd met twee of drie komen. Toen ik tenslotte wat nauwkeuriger keek, zag ik dat deze groenling een zwart petje en een geel oogstreepje had.
Onmiddellijk heb ik mijn Kist opgezocht (een 53 jaar oud exemplaar, de vijfde druk van 1960). Na enig vergelijken bleek mij dat het om een sijs moest gaan. Niet heel exotisch hoor, bij de tuinvogeltellingen zijn er 342 waargenomen, maar dat is toch heel wat minder dan de bijna 46000 merels.
Dit is 'm (het is inderdaad een hij).
Eerder deze week zat er ook een sperwer te rusten in de magnolia, en ik hoop dat hij en al die smerige rotkatten uit de buurt onze sijs met rust laten.
maandag 11 maart 2013
zaterdag 9 maart 2013
Nachtvorst verwoest avocadoteelt
Een enkel moment van onoplettendheid, afgelopen zondagavond. Ik had over het hoofd gezien dat het in de nacht van zondag op maandag stevig zou gaan vriezen en ik had de avocado dus buiten laten staan. Toen ik de volgende ochtend het berijpte gras zag sloeg de schrik mij om het hart en inderdaad, hij zag er niet goed uit. De meeste bladen hadden een paarsige verkleuring gekregen en sommige krulden op.
Ik heb het deze week nog even aangezien, maar hij lijkt alleen maar achteruit te zijn gegaan. Mijn hoop dat er nog ergens een ondernemende knop schuilging die voor enig herstel zou kunnen zorgen vervliegt langzamerhand. Ik vrees dus dat ik afscheid moet nemen van deze fase van de avocadoteelt. Als we weer een keer een recept met avocado gebruiken en een goeie rijpe op de kop kunnen tikken, begin ik misschien wel opnieuw.
Update: mijn beminde echtgenote ontdekte zojuist toch nog wat relatief vitaal uitziende knoppen. Misschien is er toch nog hoop!
donderdag 7 maart 2013
Dagje Dèmpter
Bijna een halve eeuw geleden had ik dikke verkering met een lief meisje uit Lochem - het feit dat zij dit ook leest is niet van invloed geweest op de formulering van deze zin. Als ik haar opzocht ging ik gewoonlijk met de trein naar Deventer en dan met de GTW-bus verder (en zij wachtte me dan op bij de bushalte in Lochem). Tot dusver was het daarom zo dat ik van Deventer alleen het minieme stukje van de trein naar de bus kende en datgene wat ik vanuit de bus zag. Dat laatste, weet ik nu, was niet het fraaiste stuk van de stad die ik, hoewel afkomstig uit een naburige Hanzestad, nooit echt had bezocht.
Nu wil het geval dat mijn beminde echtgenote tekenen van nervositeit gaat vertonen als een van de mogelijkheden tot gratis reizen, die met onze dalurenkaarten gepaard gaan, dreigt te verlopen. Dan moeten we er beslist op uit, want anders is het "zonde". Onzin natuurlijk, er geen gebruik van maken is ook gratis, en tijdens een uitstapje geef je natuurlijk extra geld uit, maar vooruit: we werden het eens over een dagje Deventer.
De tunnel van het station in Deventer heeft volgens mij nog steeds dezelfde aanrecht-achtige vloer als in 1965, maar in het gebied rondom het station is duidelijk heel veel veranderd: enorme kantoorkolossen bijna zover het oog reikt. Het is echter maar een klein wandelingetje naar de oude binnenstad en die bleek zeer de moeite waard. Ik ken Zwolle natuurlijk goed, een Sassenpoort hebben ze in Deventer niet, maar als je lang in en nabij een pseudo-Hanzestad als Groningen hebt gewoond is zoiets als Deventer een lust voor het oog. Er is bijvoorbeeld een bijzonder fraaie en weidse brink. De plaatselijke VVV heeft een aantal stadswandelingen uitgezet, en wij hebben die door het Bergkwartier gedaan. Dit gebied heeft zeer fraaie gevels en mooie kromme steegjes. Bovendien staat er de Bergkerk, en tot onze vreugde was daar een prachtige tentoonstelling van foto's van Overijsselse landschappen (deze provincie telt zeer veel verschillende landschapstypen).
We hoefden maar een klein eindje van de route af te wijken om ook even aan de kade van de IJssel te kunnen vertoeven, een gebied overigens dat kennelijk een grote aantrekkingskracht heeft op zwervers en daklozen.
Het mooie van de Deventer IJsselkade is, dat de stad er ook echt ophoudt. Aan de overkant zie je amper bebouwing, alleen maar natte uiterwaarden. Natuurlijk heeft Kampen ook een prachtig rivierfront, maar daar ligt aan de overkant het ontsierende IJsselmuiden.
We hebben ons dagje Deventer afgesloten met een hapje eten in het gezelschap van een docent van de lokale vestiging van de Saxion-hogeschool.
Nu wil het geval dat mijn beminde echtgenote tekenen van nervositeit gaat vertonen als een van de mogelijkheden tot gratis reizen, die met onze dalurenkaarten gepaard gaan, dreigt te verlopen. Dan moeten we er beslist op uit, want anders is het "zonde". Onzin natuurlijk, er geen gebruik van maken is ook gratis, en tijdens een uitstapje geef je natuurlijk extra geld uit, maar vooruit: we werden het eens over een dagje Deventer.
De tunnel van het station in Deventer heeft volgens mij nog steeds dezelfde aanrecht-achtige vloer als in 1965, maar in het gebied rondom het station is duidelijk heel veel veranderd: enorme kantoorkolossen bijna zover het oog reikt. Het is echter maar een klein wandelingetje naar de oude binnenstad en die bleek zeer de moeite waard. Ik ken Zwolle natuurlijk goed, een Sassenpoort hebben ze in Deventer niet, maar als je lang in en nabij een pseudo-Hanzestad als Groningen hebt gewoond is zoiets als Deventer een lust voor het oog. Er is bijvoorbeeld een bijzonder fraaie en weidse brink. De plaatselijke VVV heeft een aantal stadswandelingen uitgezet, en wij hebben die door het Bergkwartier gedaan. Dit gebied heeft zeer fraaie gevels en mooie kromme steegjes. Bovendien staat er de Bergkerk, en tot onze vreugde was daar een prachtige tentoonstelling van foto's van Overijsselse landschappen (deze provincie telt zeer veel verschillende landschapstypen).
We hoefden maar een klein eindje van de route af te wijken om ook even aan de kade van de IJssel te kunnen vertoeven, een gebied overigens dat kennelijk een grote aantrekkingskracht heeft op zwervers en daklozen.
Het mooie van de Deventer IJsselkade is, dat de stad er ook echt ophoudt. Aan de overkant zie je amper bebouwing, alleen maar natte uiterwaarden. Natuurlijk heeft Kampen ook een prachtig rivierfront, maar daar ligt aan de overkant het ontsierende IJsselmuiden.
We hebben ons dagje Deventer afgesloten met een hapje eten in het gezelschap van een docent van de lokale vestiging van de Saxion-hogeschool.
dinsdag 5 maart 2013
maandag 4 maart 2013
Opa's pannekoeken
Voor daadwerkelijk eten is het nog wat te vroeg, maar met de visuele inprenting is een begin gemaakt.
woensdag 27 februari 2013
Mongolië
Van de PvdA en de PVV en nog wat partijen mogen we niet meer zeggen dat Nederland een "belastingparadijs" is. Logisch, dat zijn maar malle linkse praatjes en van links moeten ze in de kringen van Geert en van Diederik niks respectievelijk niks meer hebben.
In Mongolië zien ze dat heel anders (we hadden die reis naar Ulan Bator toch moeten doorzetten). In de NRC van vandaag wordt goed uitgelegd waarom dit land het belastingverdrag met Nederland heeft opgezegd, hetgeen een vrijwel unieke diplomatieke stap is. De winsten uit de Mongoolse mijnbouw worden via een Nederlands brievenbusbedrijf (een van de naar schatting 23000) weggesluisd. Dit bedrijf (Oyu Tolgoi Nederland geheten) heeft een balanstotaal van meer dan een miljard euro en er werkt niemand. Niemand. Niemand.
Hoezo eigenlijk geen belastingparadijs?
In Mongolië zien ze dat heel anders (we hadden die reis naar Ulan Bator toch moeten doorzetten). In de NRC van vandaag wordt goed uitgelegd waarom dit land het belastingverdrag met Nederland heeft opgezegd, hetgeen een vrijwel unieke diplomatieke stap is. De winsten uit de Mongoolse mijnbouw worden via een Nederlands brievenbusbedrijf (een van de naar schatting 23000) weggesluisd. Dit bedrijf (Oyu Tolgoi Nederland geheten) heeft een balanstotaal van meer dan een miljard euro en er werkt niemand. Niemand. Niemand.
Hoezo eigenlijk geen belastingparadijs?
De Bom (3)
Duizenden gestrande passagiers in de immense vertrek- en aankomsthallen op de luchthaven Eelde. Verstopte toiletten met eindeloze rijen wachtenden ervoor. Gefrustreerde reizigers die slaags raken met de uitgeputte medewerkers achter de tientallen balies. Jengelende kinderen, snikkende afhalers, uitgedroogde bejaarden. Hoog opgetaste bagage.
Dat ongeveer moet het apocalyptische beeld zijn dat een redacteur van de NRC voor ogen stond toen hij de volgende briljante kop bedacht:
Dat ongeveer moet het apocalyptische beeld zijn dat een redacteur van de NRC voor ogen stond toen hij de volgende briljante kop bedacht:
WO II-bom verlamt vliegverkeer Eelde
Moehaha. Nul vliegtuigen in het schema. Nul!
Abonneren op:
Posts (Atom)






