Dit jaar valt bij onze vogelvoedervoorzieningen vooral het grote aantal staartmezen op. Prachtige beestjes, bestaande uit een rond bolletje en inderdaad een buitenproportioneel lange staart. Bovendien zijn ze vrij brutaal, ze blijven rustig dooreten als ik buiten even een sigaartje nuttig. Staartmezen opereren bijna altijd in groepjes van een stuk of vijf, zes.
Daarnaast is er natuurlijk het gebruikelijke gezelschap van kool- en pimpelmezen, merels, lijsters, eksters, spreeuwen, een roodborstje, een enkele keer een zwarte mees, ook een enkele keer een grote bonte specht, en wat groenlingen.
De laatste week had ik een paar keer in mijn ooghoeken een beetje een rare groenling waargenomen. Die was bovendien steeds in z'n eentje, terwijl de groenlingen bijna altijd met twee of drie komen. Toen ik tenslotte wat nauwkeuriger keek, zag ik dat deze groenling een zwart petje en een geel oogstreepje had.
Onmiddellijk heb ik mijn Kist opgezocht (een 53 jaar oud exemplaar, de vijfde druk van 1960). Na enig vergelijken bleek mij dat het om een sijs moest gaan. Niet heel exotisch hoor, bij de tuinvogeltellingen zijn er 342 waargenomen, maar dat is toch heel wat minder dan de bijna 46000 merels.
Dit is 'm (het is inderdaad een hij).
Eerder deze week zat er ook een sperwer te rusten in de magnolia, en ik hoop dat hij en al die smerige rotkatten uit de buurt onze sijs met rust laten.
maandag 11 maart 2013
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten