Er werden hier en daar nogal wat wenkbrauwen gefronst dan wel opgetrokken, toen ik meldde dat onze Sunny was vervangen door een Dacia Logan MCV, hierna te noemen (en hiervoor ook al genoemd) Roemeense tank. 'Daar word ik niet vrolijk van', mompelde een autominnende collega. Ook anderen reageerden erg gereserveerd, alsof we ons te buiten waren gegaan aan de Fyra onder de automobielen.
Nou was het natuurlijk ook wel enigszins een impulsaankoop. De Sunny kwam - na meer dan een decennium trouwe dienst en met bijna 300000 kilometer op de teller - niet meer door de APK, dus er moest snel iets anders komen. Nu had ik, fietsend door Haren, aan de Kerklaan al eens een paar keer zo'n ding zien staan, een rooie, en toen al gedacht: och, misschien is dat nog wel eens wat voor ons. Dus toen ons het overlijden van de Sunny was aangezegd ben ik op zoek gegaan en we vonden er een bij een Renault-dealer in Veendam. We hebben daar een proefrit gemaakt en dat beviel goed. In onderhandelen ben ik slecht, dus de koop was snel gesloten en we waren na 35 jaar Japans rijden (daar gingen nog een Trabant, een kever en twee eenden aan vooraf) tamelijk plotseling eigenaar van een Roemeense tank.
We rijden er nu ruim twee jaar in en het is tijd voor een evaluatie.
Rijden? Hoe ver dan wel?
Hij had 33.000 op de teller toen we hem kochten en hij staat nu op 71.000. Dat is dus wat harder gegaan dan je eigenlijk van een hoogbejaard echtpaar mag verwachten, maar dat komt vooral doordat onze oudste zoon en zijn echtgenote naar Rotterdam zijn verhuisd, en doordat daar nu ook een briljante kleinzoon woont. We gaan vaak met de trein (op het very moment dat ik dit schrijf is mijn beminde echtgenote gestrand op het station in Utrecht) maar er zijn natuurlijk ook heel wat autoritjes naar Rotterdam geweest. Heen en terug is dat 500 kilometer, dus dat tikt aardig aan.
Problemen mee gehad?
Eén keer deed-ie het niet, en dat was mijn eigen schuld. In het eerste weekend dat we hem hadden had ik eens lekker alle knopjes zitten uitproberen en de auto vervolgens op het contact laten staan, zodat de accu de volgende ochtend leeg was. Verder heeft hij altijd probleemloos gefunctioneerd.
Zeker erg Spartaans?
Hm, het is maar wat je gewend bent. De oude Sunny was een stuk primitiever. Huurauto's op de Canarische en Griekse eilanden daargelaten hadden we voor het eerst een auto met airco (en die hebben we vrijwel nooit gebruikt), voor het eerst een boordcomputer en voor het eerst een centrale vergrendeling met afstandsbediening. Vooral dat laatste blijkt erg handig als je beladen met boodschappen je voertuig verlaat en ook als je hem niet kunt vinden op een parkeerterrein. Natuurlijk bestaat het interieur bijna volledig uit plastic, maar hé, wij stammen uit de jaren 40 van de vorige eeuw, dus voor ons blijft plastic een leuk modern snufje.
De geluidsinstallatie is werkelijk abominabel. Vervelend voor mijn beminde echtgenote, maar zelf heb ik vrijwel nooit de radio aan.
En hoe rijdt dat?
Aangenaam, hoewel ik de besturing een beetje vaag vind. Hij maakt veel minder herrie dan de Sunny (dat was een diesel), hij is aanmerkelijk vlotter en hij gaat door de lange wielbasis erg soepel over verkeersdrempels heen.
Ruimte zat?
Plenty. Ruimte boven je hoofd, ruimte om je heen, je zit redelijk hoog en er is ruimte genoeg voor de passagiers op de achterbank (het ding was trouwens ook in een 7-persoons uitvoering verkrijgbaar en wordt hier en daar ook als taxi ingezet). En dan natuurlijk de bagageruimte. Die is immens; ik overweeg de aanschaf van een kleine pony, niet alleen omdat de paardenmarkt volledig is ingestort, maar vooral omdat het me zo leuk lijkt je eigen pony door de openslaande achterdeuren in je eigen auto te laten stappen. Het spreekt vanzelf dat de verhuizing van een inboedel naar Rotterdam geen probleem is voor wie een Roemeense tank bezit.
De verbruikskosten?
's Zomers rijdt hij zo'n beetje 7 liter per honderd kilometer, 's winters ruim zeveneneenhalf. De Toyota is zuiniger en de Sunny was dat ook, maar dit kan er nog wel mee door. De eerste beurt, een jaar geleden, kostte maar liefst 120 euro. De beurt van vorige week was een stuk duurder, doordat de beruchte distributieriem vervangen moet worden, die was bijna 600 euro.
Verder nog wat te melden?
We hebben wel de banden vervangen. De oude banden, die hij waarschijnlijk van fabriekswege had meegekregen, waren vrij beroerd. Die hadden last van cupvorming; daardoor maakten ze bij bepaalde snelheden een flappend geluid en maakten ze het stuur onrustig. Nu zitten er dure Conti's onder en dat bevalt uitstekend en rijdt ook stiller en zuiniger.
Vind je hem zelf ook niet erg lelijk?
Niet lelijker dan een R4. En wacht tot je het hem opvolgende model hebt gezien, de Dacia Lodgy, die is pas echt lelijk! Maar dit is dus onze Roemeense tank, en die is best om aan te zien
zaterdag 19 januari 2013
vrijdag 18 januari 2013
woensdag 16 januari 2013
Gebiedende wijs enkelvoud
Gisteren hoorde ik het nog een goedwillende decaan zeggen, in een item over verkeerde studiekeuzes: "Ben eerlijk tegen jezelf!" Een verschijnsel dat me de laatste tijd al vaker is opgevallen: de teloorgang van de gebiedende wijs enkelvoud van het werkwoord zijn, en dat is toch echt wees.
Hoe komt dit nu weer? Naar ik vermoed doordat 'wezen' als meer ordinair wordt beschouwd dan 'zijn'. We hebben dus weer eens een gevalletje hypercorrectie te pakken.
De consequenties van deze tendens kunnen dramatisch zijn, of wezen (lekker ordi). We hebben immers ook nog het voltooid deelwoord geweest. Wordt dat dan op termijn gezijnd?
off-topic: Annechien Steenhuizen is terug! Vandaag presenteerde ze het journaal van 12 uur. Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde, ook al moest ik constateren dat ze het consequent dragen van symmetrische kleding heeft losgelaten.
Binnenkort op dit blog een evaluatie van twee jaar Roemeense tank!
Hoe komt dit nu weer? Naar ik vermoed doordat 'wezen' als meer ordinair wordt beschouwd dan 'zijn'. We hebben dus weer eens een gevalletje hypercorrectie te pakken.
De consequenties van deze tendens kunnen dramatisch zijn, of wezen (lekker ordi). We hebben immers ook nog het voltooid deelwoord geweest. Wordt dat dan op termijn gezijnd?
off-topic: Annechien Steenhuizen is terug! Vandaag presenteerde ze het journaal van 12 uur. Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde, ook al moest ik constateren dat ze het consequent dragen van symmetrische kleding heeft losgelaten.
Binnenkort op dit blog een evaluatie van twee jaar Roemeense tank!
zaterdag 12 januari 2013
Merkwaardig patroon (+ update)
Op de motorkap van onze ouwe Toyota, die al weken niet van z'n plaats is geweest, bevond zich vanochtend dit merkwaardige ruitpatroon van sneeuw.
Ik kan er geen verklaring voor verzinnen. Op die plek komt praktisch geen zon. Er staat geen ruitvormig hekje in de buurt. De schutting die je ziet staat op het noorden. Er heeft niets op de motorkap gelegen. De stipjes aan de voorkant zouden op kattenpootjes kunnen wijzen, maar katten zijn te dom om zo'n regelmatig patroon te maken, en bovendien hebben ze het te druk met het onderschijten van onze tuin. Menselijk ingrijpen is ook al onwaarschijnlijk, het is meer dan 10 meter van de openbare weg en waarom zou iemand die moeite nemen?
Vooralsnog en totdat mijn lezers met een betere uitleg komen, houd ik het maar op een gecodeerde boodschap van vertegenwoordigers van een buitenaardse beschaving.
UPDATE: lezers Han en Ralf (niet toevallig beiden onderzoeker) zoeken onafhankelijk van elkaar de verklaring in iets aan de binnenkant van de motorkap. Ralf levert er zelfs een fotootje bij van de buitenkant en de binnenkant van een Corolla-motorkap:
Het ziet er naar uit dat dit het verschijnsel van de ruitvorming inderdaad verklaart. Maar die auto staat daar al vele jaren en ik had dit nog nooit gezien. Er moeten dus ook in het temperatuurverloop en de hoeveelheid en de aard van de sneeuw factoren zijn die eraan hebben bijgedragen.
Ik ga nu de motorkap niet open maken; het patroon zit er nog steeds op en ik vind het zonde om dat te bederven. Maar zodra we van de sneeuw af zijn kom ik hierop terug.
Ik kan er geen verklaring voor verzinnen. Op die plek komt praktisch geen zon. Er staat geen ruitvormig hekje in de buurt. De schutting die je ziet staat op het noorden. Er heeft niets op de motorkap gelegen. De stipjes aan de voorkant zouden op kattenpootjes kunnen wijzen, maar katten zijn te dom om zo'n regelmatig patroon te maken, en bovendien hebben ze het te druk met het onderschijten van onze tuin. Menselijk ingrijpen is ook al onwaarschijnlijk, het is meer dan 10 meter van de openbare weg en waarom zou iemand die moeite nemen?
Vooralsnog en totdat mijn lezers met een betere uitleg komen, houd ik het maar op een gecodeerde boodschap van vertegenwoordigers van een buitenaardse beschaving.
UPDATE: lezers Han en Ralf (niet toevallig beiden onderzoeker) zoeken onafhankelijk van elkaar de verklaring in iets aan de binnenkant van de motorkap. Ralf levert er zelfs een fotootje bij van de buitenkant en de binnenkant van een Corolla-motorkap:
Het ziet er naar uit dat dit het verschijnsel van de ruitvorming inderdaad verklaart. Maar die auto staat daar al vele jaren en ik had dit nog nooit gezien. Er moeten dus ook in het temperatuurverloop en de hoeveelheid en de aard van de sneeuw factoren zijn die eraan hebben bijgedragen.
Ik ga nu de motorkap niet open maken; het patroon zit er nog steeds op en ik vind het zonde om dat te bederven. Maar zodra we van de sneeuw af zijn kom ik hierop terug.
zaterdag 5 januari 2013
Immaterieel erfgoed
Het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed (om de een of andere reden word ik toch een beetje kriebelig van zo'n naam) houdt zich bezig met het erfgoed van tradities en rituelen. Blijkens een bericht op RTVNoord van vandaag komen ook oude ambachten in aanmerking voor plaatsing op een lijst van zulk erfgoed.
Ik roep al mijn lezers op tot het plaatsen van een voordracht via de site van het centrum. Niet voor niets heb ik al op zo menig braderie furore gemaakt met demonstraties Applicatiebeheer P&A+. Laten we met z'n allen voorkomen dat die palingrokers, blikslagers en kantklossers met de eer gaan strijken!
(opmerking voor lezer RdV: dat P&A+ kennen ze in Den Haag ook nog wel)
Ik roep al mijn lezers op tot het plaatsen van een voordracht via de site van het centrum. Niet voor niets heb ik al op zo menig braderie furore gemaakt met demonstraties Applicatiebeheer P&A+. Laten we met z'n allen voorkomen dat die palingrokers, blikslagers en kantklossers met de eer gaan strijken!
(opmerking voor lezer RdV: dat P&A+ kennen ze in Den Haag ook nog wel)
donderdag 3 januari 2013
OV (2)
Dit wordt een stukje voor intellectuele doorbijters. Mijn gewaardeerde lezeres ROH vroeg namelijk naar aanleiding van mijn vorige blog over de OV-chipkaart om een cursus en een dergelijk appèl aan mijn schoolmeestershart kan natuurlijk niet onbeantwoord blijven. We gaan meteen het diepe in met een bespreking van het Dal Voordeel abonnement en het Voordeeluren abonnement (de site van de NS zou een ware Fundgrube zijn voor de site Signalering Onjuist Spatiegebruik).
Het lijken allebei benamingen voor hetzelfde, namelijk dat wat in ons collectief geheugen een Dalurenkaart heet. Zo simpel ligt het echter bepaald niet. Wat voor de ene kaart Daluren zijn, zijn dat voor de andere nog niet noodzakelijk. Een opsomming.
Het Dal Voordeel abonnement geeft korting op werkdagen van 9 tot 4 uur en 's avonds na half 7 en bovendien in het weekend.
Het Voordeeluren abonnement geeft korting na 9 uur 's ochtends (dus ook in de avondspits), in het weekend, gedurende de maanden juli en augustus de hele dag, op feestdagen en ook nog tussen Kerst en Nieuwjaar.
Er zijn natuurlijk nog meer verschillen. Zo worden de dagen met vrij reizen (bij NS Keuzedagen geheten), die je er als 60+er bij kunt kopen, bij het Voordeeluren abonnement als papieren kaartjes geleverd, terwijl de eigenaar van een Dal Voordeel abonnement ze op zijn OV-chipkaart moet laden op de dag dat hij ze gebruikt.
Een praktijkvoorbeeld. Mijn beminde echtgenote is houdster van een Voordeeluren abonnement, terwijl ik zelf een Dal Voordeel abonnement bezit. Als wij op vrijdag 28 december met de trein van half 9 naar Rotterdam wilden, en dat wilden we, zonder gebruik te maken van een Keuzedag, dan zou zij met korting reizen (want 28 december valt tussen Kerst en Nieuwjaar), terwijl ik het volle tarief zou moeten betalen. Overigens zou gebruikmaken van een Keuzedag ook helemaal niet kunnen, want dat mag dan weer niet op maandag en vrijdag.
Natuurlijk is hier een list mogelijk. Zulke kaarten bieden namelijk ook nog Samenreiskorting. Dat houdt in dat de abonnementshouders maximaal drie anderen met dezelfde korting van 40% mag meenemen.
We zijn dus als volgt te werk gegaan. Eerst hield mijn beminde echtgenote haar chipkaart met Voordeeluren abonnement voor de paal, om op het schermpje te kunnen aflezen of zij op die 28e december wel echt met korting kon reizen. Dit bleek het geval. Vervolgens begaf ik mij met mijn chipkaart (met Dal Voordeelabonnement, maar dat was dus op die dag en dat tijdstip niet van toepassing) naar de automaat om daar voor Laden Overige Produkten te kiezen. Maar goed dat ik thuis al even het oefenfilmpje had bekeken! En zo lukte het de Samenreiskorting voor die dag op mijn kaart te krijgen en was de enige uitdaging die mij nog restte, die om mijn beminde echtgenote niet uit het oog te verliezen, want ik was immers haar Samenreiziger. Maar dat streven heb ik altijd al, dat niet uit het oog verliezen bedoel ik. En natuurlijk moest ik nog wel inchecken.
Oplettende lezers zullen constateren, dat je beter een Voordeeluren abonnement kunt kopen dan een Dal Voordeel abonnement, ook al is het een paar tientjes duurder. Helaas, het Voordeeluren abonnement is niet meer verkrijgbaar! Dat wordt overigens niet vermeld bij Produkten Die Niet Meer Te Koop Zijn. Wel kunnen bestaande abonnementshouders verlengen.
Het lijken allebei benamingen voor hetzelfde, namelijk dat wat in ons collectief geheugen een Dalurenkaart heet. Zo simpel ligt het echter bepaald niet. Wat voor de ene kaart Daluren zijn, zijn dat voor de andere nog niet noodzakelijk. Een opsomming.
Het Dal Voordeel abonnement geeft korting op werkdagen van 9 tot 4 uur en 's avonds na half 7 en bovendien in het weekend.
Het Voordeeluren abonnement geeft korting na 9 uur 's ochtends (dus ook in de avondspits), in het weekend, gedurende de maanden juli en augustus de hele dag, op feestdagen en ook nog tussen Kerst en Nieuwjaar.
Er zijn natuurlijk nog meer verschillen. Zo worden de dagen met vrij reizen (bij NS Keuzedagen geheten), die je er als 60+er bij kunt kopen, bij het Voordeeluren abonnement als papieren kaartjes geleverd, terwijl de eigenaar van een Dal Voordeel abonnement ze op zijn OV-chipkaart moet laden op de dag dat hij ze gebruikt.
Een praktijkvoorbeeld. Mijn beminde echtgenote is houdster van een Voordeeluren abonnement, terwijl ik zelf een Dal Voordeel abonnement bezit. Als wij op vrijdag 28 december met de trein van half 9 naar Rotterdam wilden, en dat wilden we, zonder gebruik te maken van een Keuzedag, dan zou zij met korting reizen (want 28 december valt tussen Kerst en Nieuwjaar), terwijl ik het volle tarief zou moeten betalen. Overigens zou gebruikmaken van een Keuzedag ook helemaal niet kunnen, want dat mag dan weer niet op maandag en vrijdag.
Natuurlijk is hier een list mogelijk. Zulke kaarten bieden namelijk ook nog Samenreiskorting. Dat houdt in dat de abonnementshouders maximaal drie anderen met dezelfde korting van 40% mag meenemen.
We zijn dus als volgt te werk gegaan. Eerst hield mijn beminde echtgenote haar chipkaart met Voordeeluren abonnement voor de paal, om op het schermpje te kunnen aflezen of zij op die 28e december wel echt met korting kon reizen. Dit bleek het geval. Vervolgens begaf ik mij met mijn chipkaart (met Dal Voordeelabonnement, maar dat was dus op die dag en dat tijdstip niet van toepassing) naar de automaat om daar voor Laden Overige Produkten te kiezen. Maar goed dat ik thuis al even het oefenfilmpje had bekeken! En zo lukte het de Samenreiskorting voor die dag op mijn kaart te krijgen en was de enige uitdaging die mij nog restte, die om mijn beminde echtgenote niet uit het oog te verliezen, want ik was immers haar Samenreiziger. Maar dat streven heb ik altijd al, dat niet uit het oog verliezen bedoel ik. En natuurlijk moest ik nog wel inchecken.
Oplettende lezers zullen constateren, dat je beter een Voordeeluren abonnement kunt kopen dan een Dal Voordeel abonnement, ook al is het een paar tientjes duurder. Helaas, het Voordeeluren abonnement is niet meer verkrijgbaar! Dat wordt overigens niet vermeld bij Produkten Die Niet Meer Te Koop Zijn. Wel kunnen bestaande abonnementshouders verlengen.
Carbid
Als jongetje was ik behoorlijk bezeten van knallen rond oudejaarsdag. De meeste kinderen bij mij in de buurt waren een paar jaar ouder en daar had ik een lichtend voorbeeld aan. Natuurlijk was er niet bij benadering zo'n variatie aan vuurwerk te krijgen als tegenwoordig, en er werd ook lang niet zo veel geld aan uitgegeven, maar gewoonlijk kreeg ik wel een bedragje om daarmee naar een fietsenmaker in de Luttekestraat te gaan en daar een bescheiden pakketje aan te schaffen. Dat vuurwerk gebruikte ik alleen op oudejaarsavond. Tot die tijd was ik hoofdzakelijk bezig met het hunkerend bewonderen en betasten van mijn collectie. Nu eens rangschikte ik die op volgorde van grootte, dan weer op kleur en vervolgens maar eens op prijs. En zo nu en dan ging ik naar de buren om te kijken hoe de kinderen daar hun vuurwerk hadden neergelegd. In mijn herinnering stalden we het, merkwaardig genoeg, altijd uit op de schoorsteenmantel, dus boven de brandende kachel. In retrospectief verbaast het me nog steeds dat mijn ouders dit allemaal goed vonden, al moedigden ze het zeker niet aan.
Natuurlijk wilden we tussen Kerst en Nieuwjaar ook wel even gewoon buiten knallen en daar gebruikte ik het "echte" vuurwerk nog niet voor. Dat was de periode dat de carbidbusjes werden ingezet. We gebruikten daarvoor een koffieblikje van of Moccona of Nescafé, dat weet ik niet meer, maar het waren blikjes van vermoedelijk ongeveer 1/5 liter met een goed klemmend deksel. In de bodem sloegen we met een spijker een gaatje. Voor carbid fietsten we in een groepje naar het naburige Berkum, een dorpje dat tegenwoordig praktisch aan Zwolle vastgegroeid is. In Berkum zat een smid en Die Verkocht Carbid. Tensen heette hij, als ik het mij goed herinner. Smeden gebruikten carbid trouwens als brandstof voor lasbranders.
Je deed dan een stukje carbid in het busje, vervolgens moest je daar even goed op spugen ("speien" heet dat in het Zwols) en dan drukte je het deksel er stevig op. Je legde het busje op de grond, zette je voet erop en hield een brandende lucifer bij het gaatje in de bodem. Bam! En dan weer zoeken naar dat dekseltje, want dat kon een aardig eind wegvliegen. Het schieten vergde wel enige timing, er moest voldoende gas gevormd zijn maar het moest natuurlijk niet de tijd krijgen om te ontsnappen.
Het echte werk was natuurlijk carbidschieten met melkbussen. Ik heb jaren gedacht dat dat alleen in Kampen gedaan werd, maar ik heb gemerkt dat het ook hier in Drenthe heel gebruikelijk is (misschien toen nog niet). Op de televisie zag ik dat ze tegenwoordig een bal in de hals van de melkbus slaan, maar dat is natuurlijk voor watjes. Als je toch met een melkbus schiet, dan ook met het originele deksel. Natuurlijk viel er in Kampen wel eens een dode, want als je zo'n loodzwaar rondvliegend melkbusdeksel tegen je kop kreeg, dan vertelde je dat meestal niet na. Ik zag trouwens ook dat ze drie melkbussen aan elkaar gelast hadden, en dat vond ik dan wel weer heel stoer.
Tegenwoordig is het carbidschieten met melkbussen sterk gereguleerd: gemeentelijke verordeningen, aangewezen plaatsen, aangewezen tijdstippen en dat soort zaken, die de anarchistisch ingestelde carbidschutter een gruwel zijn. En tot mijn ongenoegen zag ik dat voor het kleine werk zelfs al kant-en-klare busjes te koop zijn - de leverancier is de firma Weltevree (tevens voor al uw hot-tubs). Zelfs het gaatje in de bodem is al aangebracht met erbij de tekst "Light me here", om misverstanden te voorkomen. Zo gaat al het avontuur er wel af.
Binnenkort maar eens voorzichtig bij de ouders van mijn kleinzoon informeren hoe zij tegenover carbidschieten staan. En lege verfblikken niet meer weggooien. Bam!
Natuurlijk wilden we tussen Kerst en Nieuwjaar ook wel even gewoon buiten knallen en daar gebruikte ik het "echte" vuurwerk nog niet voor. Dat was de periode dat de carbidbusjes werden ingezet. We gebruikten daarvoor een koffieblikje van of Moccona of Nescafé, dat weet ik niet meer, maar het waren blikjes van vermoedelijk ongeveer 1/5 liter met een goed klemmend deksel. In de bodem sloegen we met een spijker een gaatje. Voor carbid fietsten we in een groepje naar het naburige Berkum, een dorpje dat tegenwoordig praktisch aan Zwolle vastgegroeid is. In Berkum zat een smid en Die Verkocht Carbid. Tensen heette hij, als ik het mij goed herinner. Smeden gebruikten carbid trouwens als brandstof voor lasbranders.
Je deed dan een stukje carbid in het busje, vervolgens moest je daar even goed op spugen ("speien" heet dat in het Zwols) en dan drukte je het deksel er stevig op. Je legde het busje op de grond, zette je voet erop en hield een brandende lucifer bij het gaatje in de bodem. Bam! En dan weer zoeken naar dat dekseltje, want dat kon een aardig eind wegvliegen. Het schieten vergde wel enige timing, er moest voldoende gas gevormd zijn maar het moest natuurlijk niet de tijd krijgen om te ontsnappen.
Het echte werk was natuurlijk carbidschieten met melkbussen. Ik heb jaren gedacht dat dat alleen in Kampen gedaan werd, maar ik heb gemerkt dat het ook hier in Drenthe heel gebruikelijk is (misschien toen nog niet). Op de televisie zag ik dat ze tegenwoordig een bal in de hals van de melkbus slaan, maar dat is natuurlijk voor watjes. Als je toch met een melkbus schiet, dan ook met het originele deksel. Natuurlijk viel er in Kampen wel eens een dode, want als je zo'n loodzwaar rondvliegend melkbusdeksel tegen je kop kreeg, dan vertelde je dat meestal niet na. Ik zag trouwens ook dat ze drie melkbussen aan elkaar gelast hadden, en dat vond ik dan wel weer heel stoer.
Tegenwoordig is het carbidschieten met melkbussen sterk gereguleerd: gemeentelijke verordeningen, aangewezen plaatsen, aangewezen tijdstippen en dat soort zaken, die de anarchistisch ingestelde carbidschutter een gruwel zijn. En tot mijn ongenoegen zag ik dat voor het kleine werk zelfs al kant-en-klare busjes te koop zijn - de leverancier is de firma Weltevree (tevens voor al uw hot-tubs). Zelfs het gaatje in de bodem is al aangebracht met erbij de tekst "Light me here", om misverstanden te voorkomen. Zo gaat al het avontuur er wel af.
Binnenkort maar eens voorzichtig bij de ouders van mijn kleinzoon informeren hoe zij tegenover carbidschieten staan. En lege verfblikken niet meer weggooien. Bam!
Abonneren op:
Posts (Atom)




