Bolivia. Wit-Rusland. Servië. Paraquay. Oostenrijk. Hongarije. Zwitserland. Hongarije. Zelfs naar het overigens sympathieke Luxemburg zou ik niet graag met vakantie gaan. Het zijn namelijk allemaal landen zonder kustlijn (en in beginsel dus ook zonder marine, hoewel dat niet altijd volledig schijnt op te gaan). Op een merkwaardige manier verwacht ik mij op de een of andere manier opgesloten te voelen - alsof je Syrië wel zwemmend over de Middellandse Zee zou kunnen verlaten. Tot nu toe heb ik dat als een strikt particuliere afwijking mijnerzijds beschouwd.
Tot ik vrijdag in de NRC een stukje over en met Jelle Brandt Corstius las. Van JBC heb ik nooit zo'n hoge pet opgehad, ik ergerde me aan zijn nonchalante presentatie. Het leek alsof hij de boel maar half voorbereid had. Als dat waar is is het al erg, als het gespeeld is nog erger. Maar nu heeft hij mijn hart gestolen: hij beschrijft hoe hij als kind uren boven de kaarten uit de Bos-atlas kon hangen en hoe ze zijn fantasie prikkelden. Dat had ik ook. En tot mijn vreugde merkt hij over een land ook op: "Dat heeft helemaal geen zee. Dat zijn altijd rare landen. Geen toegang tot de zee, daar worden mensen gesloten van". Yes, Jelle heeft het ook!
Scherpe waarnemers hadden kunnen vaststellen, dat het in mijn stukjes over de camper genoemde reisdoel gefingeerd moest zijn. Ulan Bator ligt immers in Mongolië, en ook dat is, zoals JBC het noemt, 'een eiland in een zee van landen.'
En nu ik het zijdelings toch over campers heb, wil ik graag een reclamespotje nomineren voor de titel Leukste spotje van het jaar. Het toont een zeer aaibaar gezinnetje, vijf meisjes en een jongen, een vader en een moeder, die een speelgoedemmertje met water doorgeven en ondertussen grapjes maken en opgewekt een liedje uit The sound of Music zingen (het is dat do-re-mi-liedje). Het water blijkt bedoeld als uitermate futiele bijdage aan het blussen van een volstrekt hopeloze brand in een VW-camper. Prachtig! De enige smet is dat de jongen, die in het eerste deel nog zeer ongeïnteresseerd het emmertje doorgeeft omdat hij met z'n smartphone staat te spelen, in tweede instantie toch nog meedoet aan een vrolijk rondedansje. Desondanks vond ik het leuk genoeg om het herhaaldelijk te bekijken. Dat kan hier.
zondag 2 december 2012
dinsdag 27 november 2012
Teflon
Met groot genoegen sla ik gade hoe in hoog tempo de glans van Mark Rutte afbladdert. Niet dat ik daar ooit zelf door verblind ben geweest, want ik weet uit ervaring met menig koekenpan dat een teflon-laag nu eenmaal niet het eeuwige leven heeft. Dat geldt natuurlijk nog sterker als zich onder die laag uitsluitend lucht bevindt. Lucht heeft een zeer hoge uitzettingscoëfficiënt - daarop berust de werking van de heteluchtballon - en als de lucht gebakken wordt, staat de teflonlaag aan enorme krachten bloot.
Met het breken van al die verkiezingsbeloftes ben ik doorgaans lang niet ongelukkig. Maar het wachten is nog op die ene, over Drenthe: 'Geen cent meer naar Drenthe'. Kan die ook nog even gebroken worden?
Met het breken van al die verkiezingsbeloftes ben ik doorgaans lang niet ongelukkig. Maar het wachten is nog op die ene, over Drenthe: 'Geen cent meer naar Drenthe'. Kan die ook nog even gebroken worden?
vrijdag 23 november 2012
schild-dingesen
RTL4 is erin geslaagd een nieuwslezeres te vinden, een zekere Daphne, die denkt dat een schildpad een schildpat is, en het meervoud daarom uitspreekt als schildpatten. Hedenochtend in het nieuws van 8 uur. Echt waar. Kijk hier maar.
vrijdag 9 november 2012
OV
Deze week heb ik mijn debuut gemaakt als gebruiker van een OV-chipkaart.
Aan deze gebeurtenis is een lange periode van verwarring, frustratie, moedeloosheid, woede en drift vooraf gegaan. De omgang met de websites van de instantie die de OV-chipkaart uitgeeft en die van de NS vergt een mate van inzicht in de relatie tussen beide, een vermogen tot interpretatie van wazige menu's en verwarrende terminologie en een geduld bij het wachten op het doorvoeren van wijzigingen, die mijn bescheiden competenties verre overtreffen. Bovendien zijn de reiskosten in het aanlooptraject aanzienlijk omdat je steeds weer naar een of andere automaat toe moet om iets onduidelijks te activeren, dan wel een "bestelling op te halen". Kortom, een kwelling die ik niemand zal aanbevelen, maar kennelijk is het uiteindelijk toch goedgekomen. Hoewel: ik had het automatisch aanvullen van het saldo aangezet (en deze bestelling opgehaald! en geactiveerd!), maar uiteindelijk heb ik dat saldo toch maar zelf op een aanvaardbaar niveau gezet, want van de zijde van de OV-chipkaart gebeurde helemaal niks.
Veel liever had ik natuurlijk een anonieme kaart gehad; die bestaan namelijk ook. Ik ben er helemaal niet op gesteld dat allerlei instanties mijn bewegingen moeiteloos kunnen volgen. Mocht ik besluiten tot criminele of anderszins stiekeme activiteiten, dan wil ik liever niet dat mevrouw Schultz van Haegen-Maas Geesteranus, je kunt wel horen dat ze van een Volkspartij is, dat die mijn bewegingen moeiteloos kan volgen. Dus ik overweeg voor dergelijke gelegenheden naast de persoonlijke ook nog de anonieme kaart aan te schaffen. Tenminste, zo'n ding laad je al pinnend op - wie zegt mij dat er geen koppeling tussen mijn pinpasje en mijn "anonieme" kaart wordt gelegd?
Maar goed, een persoonlijke OV-chipkaart met wat ik voor het gemak een dalurenabonnement noem, brengt ook de mogelijkheid van zeven vrije reisdagen met zich mee, wat natuurlijk een interessante optie is voor een opa met een briljante kleinzoon in het verre Rotterdam. Wat me dan weer enorm verwart is dat die vrije dagen voor mijn beminde echtgenote gedocumenteerd zijn met echte, tast- en leesbare papieren treinkaartjes, terwijl ze bij mij "op de chipkaart" zouden staan. Ik zie met huiver het moment tegemoet waarop ik daarvan gebruik zou willen maken. Heb ik wel de juiste bestellingen opgehaald? Is alles wel in voldoende mate geactiveerd?
Mijn debuut verliep niet helemaal soepeltjes. De allereerste incheckpaal die ik benaderde, mijn debuutpaal als het ware, hij stond op het station in Assen, die deed het meteen al niet. Daar stond deze onzekere bejaarde in het kille trappenhuis van dat station. Was het nu toch niet goed gegaan? Had ik ergens in het weken durende traject een essentiële fout gemaakt? Een bestelling niet opgehaald? Iets niet geactiveerd? Gelukkig wees een vriendelijke Assenaar mij erop dat aan de zijde van het busstation ook nog een paal was, en toen ik die eenmaal gevonden had, werkte het inderdaad. En in Rotterdam heb ik nog uitgecheckt ook - in eerste instantie was ik dat natuurlijk vergeten, maar ik werd gealarmeerd door de piepjes die andere reizigers veroorzaakten.
Voor het reizen per trein had het wat mij betreft beslist niet gehoeven. Maar voor de bus in Rotterdam - allemachtig, wat is dat daar goed georganiseerd! - was het een zegen. Instappen, bliep, eindje rijden, uitstappen, bliep. Zonder enige vorm van bestellingen ophalen of activeren onderweg.
Mijn NS:
Mijn OV-chipkaart:
Aan deze gebeurtenis is een lange periode van verwarring, frustratie, moedeloosheid, woede en drift vooraf gegaan. De omgang met de websites van de instantie die de OV-chipkaart uitgeeft en die van de NS vergt een mate van inzicht in de relatie tussen beide, een vermogen tot interpretatie van wazige menu's en verwarrende terminologie en een geduld bij het wachten op het doorvoeren van wijzigingen, die mijn bescheiden competenties verre overtreffen. Bovendien zijn de reiskosten in het aanlooptraject aanzienlijk omdat je steeds weer naar een of andere automaat toe moet om iets onduidelijks te activeren, dan wel een "bestelling op te halen". Kortom, een kwelling die ik niemand zal aanbevelen, maar kennelijk is het uiteindelijk toch goedgekomen. Hoewel: ik had het automatisch aanvullen van het saldo aangezet (en deze bestelling opgehaald! en geactiveerd!), maar uiteindelijk heb ik dat saldo toch maar zelf op een aanvaardbaar niveau gezet, want van de zijde van de OV-chipkaart gebeurde helemaal niks.
Veel liever had ik natuurlijk een anonieme kaart gehad; die bestaan namelijk ook. Ik ben er helemaal niet op gesteld dat allerlei instanties mijn bewegingen moeiteloos kunnen volgen. Mocht ik besluiten tot criminele of anderszins stiekeme activiteiten, dan wil ik liever niet dat mevrouw Schultz van Haegen-Maas Geesteranus, je kunt wel horen dat ze van een Volkspartij is, dat die mijn bewegingen moeiteloos kan volgen. Dus ik overweeg voor dergelijke gelegenheden naast de persoonlijke ook nog de anonieme kaart aan te schaffen. Tenminste, zo'n ding laad je al pinnend op - wie zegt mij dat er geen koppeling tussen mijn pinpasje en mijn "anonieme" kaart wordt gelegd?
Maar goed, een persoonlijke OV-chipkaart met wat ik voor het gemak een dalurenabonnement noem, brengt ook de mogelijkheid van zeven vrije reisdagen met zich mee, wat natuurlijk een interessante optie is voor een opa met een briljante kleinzoon in het verre Rotterdam. Wat me dan weer enorm verwart is dat die vrije dagen voor mijn beminde echtgenote gedocumenteerd zijn met echte, tast- en leesbare papieren treinkaartjes, terwijl ze bij mij "op de chipkaart" zouden staan. Ik zie met huiver het moment tegemoet waarop ik daarvan gebruik zou willen maken. Heb ik wel de juiste bestellingen opgehaald? Is alles wel in voldoende mate geactiveerd?
Mijn debuut verliep niet helemaal soepeltjes. De allereerste incheckpaal die ik benaderde, mijn debuutpaal als het ware, hij stond op het station in Assen, die deed het meteen al niet. Daar stond deze onzekere bejaarde in het kille trappenhuis van dat station. Was het nu toch niet goed gegaan? Had ik ergens in het weken durende traject een essentiële fout gemaakt? Een bestelling niet opgehaald? Iets niet geactiveerd? Gelukkig wees een vriendelijke Assenaar mij erop dat aan de zijde van het busstation ook nog een paal was, en toen ik die eenmaal gevonden had, werkte het inderdaad. En in Rotterdam heb ik nog uitgecheckt ook - in eerste instantie was ik dat natuurlijk vergeten, maar ik werd gealarmeerd door de piepjes die andere reizigers veroorzaakten.
Voor het reizen per trein had het wat mij betreft beslist niet gehoeven. Maar voor de bus in Rotterdam - allemachtig, wat is dat daar goed georganiseerd! - was het een zegen. Instappen, bliep, eindje rijden, uitstappen, bliep. Zonder enige vorm van bestellingen ophalen of activeren onderweg.
Mijn NS:
Mijn OV-chipkaart:
donderdag 8 november 2012
Den Dolder
Bij geruchte had ik het al vernomen, maar nu heb ik het zelf ook gezien: Den Dolder is het sauzenhart van Nederland!
Zie ook het plaatje hier.
Zie ook het plaatje hier.
woensdag 7 november 2012
dinsdag 6 november 2012
Curling
Tot wintersport heb ik mij nooit bijzonder aangetrokken gevoeld. Ja, schaatsen wel natuurlijk: dat komt heel dicht bij kanoën, je kunt op veel plaatsen komen waar je anders nooit komt. Bovendien kun je met een geringe inspanning een hoge snelheid bereiken, en dat is altijd bevredigend. Schaatsen was ook de enige sport die ik wel in georganiseerd groepsverband wilde beoefenen. In de loop der jaren heb ik dan ook enige toertochtmedailles verzameld, waarvan die van de Oldambtrit wel de meest heroïsche is.
Maar al dat andere gedoe, naar Oostenrijk of Zwitserland met zo'n bak met ski's op het dak, dat trekt me totaal niet. Je bent tijden bezig om boven op de berg te komen en voor je het weet ben je weer beneden - al dan niet met gebroken ledematen. Wat me nog een graadje erger lijkt, is de veelgeprezen après-ski. Dodelijk gezellig moet dat zijn. Bovendien is mijn beminde echtgenote nogal kouwelijk aangelegd en dat helpt dus ook al niet.
Maar curling, dat moet ik toegeven, curling heeft wel wat. Je komt zo nu en dan wel curling tegen als je op een ledig moment langs Eurosport zapt. Het is dat rare gedoe waarbij een aantal mensen nerveus met bezempjes op het ijs staat te schrobben om het pad te effenen voor een zware schijf, die dan weer door een ander lid van het team gelanceerd is. Het lijkt me ook een sport, die je tot op hoge leeftijd kunt beoefenen.
Van curling is ook een prachtig nieuw woord afgeleid, dat ik onlangs tegenkwam. Ouders die hun kinderen tegen elke vorm van tegenslag en teleurstelling willen beschermen, die als het ware steeds met bezempjes hun pad staan te effenen, zulke ouders heten tegenwoordig curling-ouders. Ik had dit woord moeten kennen toen ik nog voor de klas stond!
Maar al dat andere gedoe, naar Oostenrijk of Zwitserland met zo'n bak met ski's op het dak, dat trekt me totaal niet. Je bent tijden bezig om boven op de berg te komen en voor je het weet ben je weer beneden - al dan niet met gebroken ledematen. Wat me nog een graadje erger lijkt, is de veelgeprezen après-ski. Dodelijk gezellig moet dat zijn. Bovendien is mijn beminde echtgenote nogal kouwelijk aangelegd en dat helpt dus ook al niet.
Maar curling, dat moet ik toegeven, curling heeft wel wat. Je komt zo nu en dan wel curling tegen als je op een ledig moment langs Eurosport zapt. Het is dat rare gedoe waarbij een aantal mensen nerveus met bezempjes op het ijs staat te schrobben om het pad te effenen voor een zware schijf, die dan weer door een ander lid van het team gelanceerd is. Het lijkt me ook een sport, die je tot op hoge leeftijd kunt beoefenen.
Van curling is ook een prachtig nieuw woord afgeleid, dat ik onlangs tegenkwam. Ouders die hun kinderen tegen elke vorm van tegenslag en teleurstelling willen beschermen, die als het ware steeds met bezempjes hun pad staan te effenen, zulke ouders heten tegenwoordig curling-ouders. Ik had dit woord moeten kennen toen ik nog voor de klas stond!
Abonneren op:
Posts (Atom)


