Tot wintersport heb ik mij nooit bijzonder aangetrokken gevoeld. Ja, schaatsen wel natuurlijk: dat komt heel dicht bij kanoën, je kunt op veel plaatsen komen waar je anders nooit komt. Bovendien kun je met een geringe inspanning een hoge snelheid bereiken, en dat is altijd bevredigend. Schaatsen was ook de enige sport die ik wel in georganiseerd groepsverband wilde beoefenen. In de loop der jaren heb ik dan ook enige toertochtmedailles verzameld, waarvan die van de Oldambtrit wel de meest heroïsche is.
Maar al dat andere gedoe, naar Oostenrijk of Zwitserland met zo'n bak met ski's op het dak, dat trekt me totaal niet. Je bent tijden bezig om boven op de berg te komen en voor je het weet ben je weer beneden - al dan niet met gebroken ledematen. Wat me nog een graadje erger lijkt, is de veelgeprezen après-ski. Dodelijk gezellig moet dat zijn. Bovendien is mijn beminde echtgenote nogal kouwelijk aangelegd en dat helpt dus ook al niet.
Maar curling, dat moet ik toegeven, curling heeft wel wat. Je komt zo nu en dan wel curling tegen als je op een ledig moment langs Eurosport zapt. Het is dat rare gedoe waarbij een aantal mensen nerveus met bezempjes op het ijs staat te schrobben om het pad te effenen voor een zware schijf, die dan weer door een ander lid van het team gelanceerd is. Het lijkt me ook een sport, die je tot op hoge leeftijd kunt beoefenen.
Van curling is ook een prachtig nieuw woord afgeleid, dat ik onlangs tegenkwam. Ouders die hun kinderen tegen elke vorm van tegenslag en teleurstelling willen beschermen, die als het ware steeds met bezempjes hun pad staan te effenen, zulke ouders heten tegenwoordig curling-ouders. Ik had dit woord moeten kennen toen ik nog voor de klas stond!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten