vrijdag 23 november 2012

schild-dingesen

RTL4 is erin geslaagd een nieuwslezeres te vinden, een zekere Daphne, die denkt dat een schildpad een schildpat is, en het meervoud daarom uitspreekt als schildpatten. Hedenochtend in het nieuws van 8 uur. Echt waar. Kijk hier maar.

vrijdag 9 november 2012

OV

Deze week heb ik mijn debuut gemaakt als gebruiker van een OV-chipkaart.

Aan deze gebeurtenis is een lange periode van verwarring, frustratie, moedeloosheid, woede en drift vooraf gegaan. De omgang met de websites van de instantie die de OV-chipkaart uitgeeft en die van de NS vergt een mate van inzicht in de relatie tussen beide, een vermogen tot interpretatie van wazige menu's en verwarrende terminologie en een geduld bij het wachten op het doorvoeren van wijzigingen,  die mijn bescheiden competenties verre overtreffen. Bovendien zijn de reiskosten in het aanlooptraject aanzienlijk omdat je steeds weer naar een of andere automaat toe moet om iets onduidelijks te activeren, dan wel een "bestelling op te halen". Kortom, een kwelling die ik niemand zal aanbevelen, maar kennelijk is het uiteindelijk toch goedgekomen. Hoewel: ik had het automatisch aanvullen van het saldo aangezet (en deze bestelling opgehaald! en geactiveerd!), maar uiteindelijk heb ik dat saldo toch  maar zelf op een aanvaardbaar niveau gezet, want van de zijde van de OV-chipkaart gebeurde helemaal niks.

Veel liever had ik natuurlijk een anonieme kaart  gehad; die bestaan namelijk ook. Ik ben er helemaal niet op gesteld dat allerlei instanties mijn bewegingen moeiteloos kunnen volgen. Mocht ik besluiten tot criminele of anderszins stiekeme activiteiten, dan wil ik liever niet dat mevrouw Schultz van Haegen-Maas Geesteranus, je kunt wel horen dat ze van een Volkspartij is, dat die mijn bewegingen moeiteloos kan volgen. Dus ik overweeg voor dergelijke gelegenheden naast de persoonlijke ook nog de anonieme kaart aan te schaffen. Tenminste, zo'n ding laad je al pinnend op - wie zegt mij dat er geen koppeling tussen mijn pinpasje en mijn "anonieme" kaart wordt gelegd?

Maar goed, een persoonlijke OV-chipkaart met wat ik voor het gemak een dalurenabonnement noem, brengt ook de mogelijkheid van zeven vrije reisdagen met zich mee, wat natuurlijk een interessante optie is voor een opa met een briljante kleinzoon in het verre Rotterdam. Wat me dan weer enorm verwart is dat die vrije dagen voor mijn beminde echtgenote gedocumenteerd zijn met echte, tast- en leesbare papieren treinkaartjes, terwijl ze bij mij "op de chipkaart" zouden staan. Ik zie met huiver het moment tegemoet waarop ik daarvan gebruik zou willen maken. Heb ik wel de juiste  bestellingen opgehaald? Is alles wel in voldoende mate geactiveerd?

Mijn debuut verliep niet helemaal soepeltjes. De allereerste incheckpaal die ik benaderde, mijn debuutpaal als het ware, hij stond op het station in Assen, die deed het meteen al niet. Daar stond deze onzekere bejaarde in het kille trappenhuis van dat station. Was het nu toch niet goed gegaan? Had ik ergens in het weken durende traject een essentiële fout gemaakt? Een bestelling niet opgehaald? Iets niet geactiveerd? Gelukkig wees een vriendelijke Assenaar mij erop dat aan de zijde van het busstation ook nog een paal was, en toen ik die eenmaal gevonden had, werkte het inderdaad. En in Rotterdam heb ik nog uitgecheckt ook - in eerste instantie was ik dat natuurlijk vergeten, maar ik werd gealarmeerd door de piepjes die andere reizigers veroorzaakten.

Voor het reizen per trein had het wat mij betreft beslist niet gehoeven. Maar voor de bus in Rotterdam - allemachtig, wat is dat daar goed georganiseerd! - was het een zegen. Instappen, bliep, eindje rijden, uitstappen, bliep. Zonder enige vorm van bestellingen ophalen of activeren onderweg.

Mijn NS:


Mijn OV-chipkaart:






donderdag 8 november 2012

Den Dolder

Bij geruchte had ik het al vernomen, maar nu heb ik het zelf ook gezien: Den Dolder is het sauzenhart van Nederland!

Zie ook het plaatje hier.


woensdag 7 november 2012

Subtiel

Voorheen vroeg de conducteur om een plaatsbewijs. Tegenwoordig om een vervoerbewijs.


dinsdag 6 november 2012

Curling

Tot wintersport heb ik mij nooit bijzonder aangetrokken gevoeld. Ja, schaatsen wel natuurlijk: dat komt heel dicht bij kanoën, je kunt op veel plaatsen komen waar je anders nooit komt. Bovendien kun je met een geringe inspanning een hoge snelheid bereiken, en dat is altijd bevredigend. Schaatsen was ook de enige sport die ik wel in georganiseerd groepsverband wilde beoefenen. In de loop der jaren heb ik dan ook enige toertochtmedailles verzameld, waarvan die van de Oldambtrit wel de meest heroïsche is.

Maar al dat andere gedoe, naar Oostenrijk of Zwitserland met zo'n bak met ski's op het dak, dat trekt me totaal niet. Je bent tijden bezig om boven op de berg te komen en voor je het weet ben je weer beneden - al dan niet met gebroken ledematen. Wat me nog een graadje erger lijkt, is de veelgeprezen après-ski. Dodelijk gezellig moet dat zijn. Bovendien is mijn beminde echtgenote nogal kouwelijk aangelegd en dat helpt dus ook al niet.

Maar curling, dat moet ik toegeven, curling heeft wel wat. Je komt zo nu en dan wel curling tegen als je op een ledig moment langs Eurosport zapt. Het is dat rare gedoe waarbij een aantal mensen nerveus met bezempjes op het ijs staat te schrobben om het pad te effenen voor een zware schijf, die dan weer door een ander lid van het team gelanceerd is. Het lijkt me ook een sport, die je tot op hoge leeftijd kunt beoefenen.

Van curling is ook een prachtig nieuw woord afgeleid, dat ik onlangs tegenkwam. Ouders die hun kinderen tegen elke vorm van tegenslag en teleurstelling willen beschermen, die als het ware steeds met bezempjes hun pad staan te effenen, zulke ouders heten tegenwoordig curling-ouders. Ik had dit woord moeten kennen toen ik nog voor de klas stond!

zaterdag 3 november 2012

Appeltjes

Van een buurtgenoot kregen we een grote hoeveelheid kleine zoete appeltjes, met het advies er hete bliksem  (in de Noordnederlandse versie) van te maken. Ze zagen er zeer onooglijk uit, maar ze bleken erg lekker te smaken en we besloten het advies op te volgen.

Dit was een mooie gelegenheid om eens even een professionele productielijn op te zetten. Daarin stond de fenomenale appelschilmachine, die ik enige tijd geleden beschreef, natuurlijk centraal. Tot dusver hadden we het ding eigenlijk alleen maar gebruikt om bezoek te verbijsteren met dit wondertje van techniek.

Het werkte uitstekend en het werd inderdaad hete bliksem, zij het een nogal waterige variant ervan. Best lekker, en inderdaad ongenadig heet, maar niet iets wat je elke dag zou willen eten. Ik sluit bovendien niet uit dat je hetzelfde effect zou kunnen bereiken met een zakje aardappelpureepoeder en een opgewarmde pot appelmoes, maar dan mis je natuurlijk wel de lol van het gebruik van de appelschilmachine....

woensdag 24 oktober 2012

Opa

In mijn onderwijzerstijd had ik wel eens een kleine file bij mijn bureau staan. De klas was dan bezig met iets heel moeilijks, bijvoorbeeld het beruchte Rekenen Hof (het gerucht dat dit werkje niet toevallig mijn initialen zou dragen, moet ik tegenspreken) en natuurlijk hadden sommige leerlingen daar zo nu en dan wat hulp bij nodig. Die stonden dan in een rijtje te wachten tot ze aan de beurt waren.

Die kinderen stonden zich dan krachtig te concentreren op het formuleren van hun probleem, want een eenvoudig 'Ik snap er niks van' leverde meestal weinig op. En als ze het dan dan eindelijk aan mij konden voorleggen, waren ze soms zo geconcentreerd op de som dat ze begonnen met 'Papa.....' of 'Opa....' of zelfs 'Mama....' of 'Oma.....', waarschijnlijk afhankelijk van aan wie ze buiten schooltijd rekenkundige vraagstukken voorlegden. Ik vond dat altijd wel leuk, want het gaf me het gevoel dat ze zich redelijk op hun gemak voelden bij mij in de klas.

In het echt was ik natuurlijk al lang papa. Reëel mamaschap en omaschap zullen mij nooit geworden, maar een echte opa ben ik nu ook! En wel van een zekere Edo, vijfeneenhalf pond en gisteren geboren in, of all places, Schiedam. Die naam (Edo bedoel ik, niet Schiedam) is zowel in het Gronings als in het Japans bruikbaar, dus dat is best handig.

Het behoeft wel geen betoog dat het hier gaat om een bijzonder fraai en voorlijk exemplaar (hij is ook een paar weken te vroeg geboren). Onderstaande foto getuigt daarvan.

Binnenkort zal ik alvast eens gaan zoeken of ik nog ergens een Rekenen Hof  voor 'm heb liggen.