woensdag 7 november 2012

Subtiel

Voorheen vroeg de conducteur om een plaatsbewijs. Tegenwoordig om een vervoerbewijs.


dinsdag 6 november 2012

Curling

Tot wintersport heb ik mij nooit bijzonder aangetrokken gevoeld. Ja, schaatsen wel natuurlijk: dat komt heel dicht bij kanoën, je kunt op veel plaatsen komen waar je anders nooit komt. Bovendien kun je met een geringe inspanning een hoge snelheid bereiken, en dat is altijd bevredigend. Schaatsen was ook de enige sport die ik wel in georganiseerd groepsverband wilde beoefenen. In de loop der jaren heb ik dan ook enige toertochtmedailles verzameld, waarvan die van de Oldambtrit wel de meest heroïsche is.

Maar al dat andere gedoe, naar Oostenrijk of Zwitserland met zo'n bak met ski's op het dak, dat trekt me totaal niet. Je bent tijden bezig om boven op de berg te komen en voor je het weet ben je weer beneden - al dan niet met gebroken ledematen. Wat me nog een graadje erger lijkt, is de veelgeprezen après-ski. Dodelijk gezellig moet dat zijn. Bovendien is mijn beminde echtgenote nogal kouwelijk aangelegd en dat helpt dus ook al niet.

Maar curling, dat moet ik toegeven, curling heeft wel wat. Je komt zo nu en dan wel curling tegen als je op een ledig moment langs Eurosport zapt. Het is dat rare gedoe waarbij een aantal mensen nerveus met bezempjes op het ijs staat te schrobben om het pad te effenen voor een zware schijf, die dan weer door een ander lid van het team gelanceerd is. Het lijkt me ook een sport, die je tot op hoge leeftijd kunt beoefenen.

Van curling is ook een prachtig nieuw woord afgeleid, dat ik onlangs tegenkwam. Ouders die hun kinderen tegen elke vorm van tegenslag en teleurstelling willen beschermen, die als het ware steeds met bezempjes hun pad staan te effenen, zulke ouders heten tegenwoordig curling-ouders. Ik had dit woord moeten kennen toen ik nog voor de klas stond!

zaterdag 3 november 2012

Appeltjes

Van een buurtgenoot kregen we een grote hoeveelheid kleine zoete appeltjes, met het advies er hete bliksem  (in de Noordnederlandse versie) van te maken. Ze zagen er zeer onooglijk uit, maar ze bleken erg lekker te smaken en we besloten het advies op te volgen.

Dit was een mooie gelegenheid om eens even een professionele productielijn op te zetten. Daarin stond de fenomenale appelschilmachine, die ik enige tijd geleden beschreef, natuurlijk centraal. Tot dusver hadden we het ding eigenlijk alleen maar gebruikt om bezoek te verbijsteren met dit wondertje van techniek.

Het werkte uitstekend en het werd inderdaad hete bliksem, zij het een nogal waterige variant ervan. Best lekker, en inderdaad ongenadig heet, maar niet iets wat je elke dag zou willen eten. Ik sluit bovendien niet uit dat je hetzelfde effect zou kunnen bereiken met een zakje aardappelpureepoeder en een opgewarmde pot appelmoes, maar dan mis je natuurlijk wel de lol van het gebruik van de appelschilmachine....

woensdag 24 oktober 2012

Opa

In mijn onderwijzerstijd had ik wel eens een kleine file bij mijn bureau staan. De klas was dan bezig met iets heel moeilijks, bijvoorbeeld het beruchte Rekenen Hof (het gerucht dat dit werkje niet toevallig mijn initialen zou dragen, moet ik tegenspreken) en natuurlijk hadden sommige leerlingen daar zo nu en dan wat hulp bij nodig. Die stonden dan in een rijtje te wachten tot ze aan de beurt waren.

Die kinderen stonden zich dan krachtig te concentreren op het formuleren van hun probleem, want een eenvoudig 'Ik snap er niks van' leverde meestal weinig op. En als ze het dan dan eindelijk aan mij konden voorleggen, waren ze soms zo geconcentreerd op de som dat ze begonnen met 'Papa.....' of 'Opa....' of zelfs 'Mama....' of 'Oma.....', waarschijnlijk afhankelijk van aan wie ze buiten schooltijd rekenkundige vraagstukken voorlegden. Ik vond dat altijd wel leuk, want het gaf me het gevoel dat ze zich redelijk op hun gemak voelden bij mij in de klas.

In het echt was ik natuurlijk al lang papa. Reëel mamaschap en omaschap zullen mij nooit geworden, maar een echte opa ben ik nu ook! En wel van een zekere Edo, vijfeneenhalf pond en gisteren geboren in, of all places, Schiedam. Die naam (Edo bedoel ik, niet Schiedam) is zowel in het Gronings als in het Japans bruikbaar, dus dat is best handig.

Het behoeft wel geen betoog dat het hier gaat om een bijzonder fraai en voorlijk exemplaar (hij is ook een paar weken te vroeg geboren). Onderstaande foto getuigt daarvan.

Binnenkort zal ik alvast eens gaan zoeken of ik nog ergens een Rekenen Hof  voor 'm heb liggen.




woensdag 17 oktober 2012

Ulan bator (3)

En beviel dat nou een beetje, zo'n camper?

Nou, nee.

Toegegeven, een camper heeft een aantal evidente voordelen ten opzichte van het kamperen in een tent.

- de bedden waren erg goed, zeker vergeleken met een langzaam leeglopend luchtbed of zo'n flinterdun self-inflatable matrasje. Je ligt vrij hoog, je ligt dus lekker warm en het bed was net lang genoeg. We hebben dus uitstekend geslapen.

- het opladen van apparaten. We slepen wat mee, tegenwoordig: een netbookje (dat het overigens begaf toen we een week onderweg waren), twee e-readers, twee elektrische tandenborstels, een tom-tom, de accu van de elektrische fiets van mijn beminde, de accu's van twee camera's. We kamperen sinds 1972 samen en dit was de allereerste keer dat we daarbij stroom ter beschikking hadden.

- als je eenmaal gearriveerd bent, dan "sta" je vervolgens natuurlijk ook razendsnel. Kampeerstoelen eruit, tafeltje eruit, elektriciteit aansluiten  en koffie drinken maar.

Maar de nadelen hebben verreweg de overhand.

- het rijden met zo'n gevaarte vond ik zeer enerverend. Op de snelweg gaat het allemaal wel lekker, maar binnen de bebouwde kom en op smalle weggetjes waar je tegenliggers kunt treffen, vond ik het behoorlijk eng.

- de ruimte is toch wel uiterst beperkt. Op het moment dat je je allebei zou willen verplaatsen in de camper zijn heldere afspraken noodzakelijk. En de wc is echt een kabouter-wc`tje. En ik heb minimaal honderd keer m'n kop gestoten.

- maar verreweg het belangrijkste is toch wel dat we op de camping onze eigen auto danig misten. Je rijdt nu eenmaal met dat bakbeest niet even een dorpje in om bij de plaatselijke bakker een baguette te scoren. Je kunt het ding zelden kwijt bij een museum of kasteel. Nou hadden we natuurlijk wel de fietsen bij ons (die overigens buitengewoon hoog achterop de camper hingen), maar het is toch een aanzienlijke beperking van de bewegingsvrijheid die we gewend waren.

Misschien is een camper wel leuk voor mensen die hun vakantie van dag tot dag plannen. Vertrek van camping A, bezoek aan kasteel B, waarvan je met Streetview de parkeergelegenheid hebt getaxeerd, boodschappen doen bij hypermarché C en tenslotte aankomen op camping D.  En de volgende dag weer verder. Maar bij ons werkt het zo niet.

Na terugkeer ben ik al drie maal 's nachts wakker geworden na een akelige droom over de camper.

Voor ons is een camper echt helemaal niks.

dinsdag 16 oktober 2012

Gronings onderwijs

Zeer goed stukje van Maarten Huygen in de NRC van gisteren over het Groningse onderwijs. Ik heb nog geen link kunnen vinden, dus voorlopig maar een plaatje.

zaterdag 13 oktober 2012

Ulan Bator (2)

Oké, dus we hebben voor drie weken een camper gehuurd. Deze:


En beviel dat nou een beetje? Daarover een volgende keer.